روايات وقصص ضمن Short Poem About Self

Umiiyak niyang tugon. Tiniis ko ang aking sariling damdamin. Magpaparaya ako.

Typical Suarez. Hindi ko mapigilan ang sumagot sa note niya. You're an asshole that's why you're bored - EDZ Napatitig ako sa blankong papel at nagsimula ng magsulat ng isang tula. I read my own title and I don't know why I suddenly felt how empty my heart is. 'Go Beyond Limitations'

Sa huling pahina, may isang pangungusap na siya mismo ang nagsulat ilang taon na ang nakaraan: Gusto kong mabuhay nang tahimik. Napangiti siya nang bahagya. Isang matamis ngunit malungkot na ngiti—parang alaala ng sarili niyang inosenteng pangarap bago siya tuluyang naipit sa mundong hindi niya lubos na naiintindihan. “Late na pala,” bulong niya sa sarili. Isinara niya ang notebook, at sa unang pagkakataon, tinanong niya ang sarili—

Oh, unti-unting nawawala ang sarili, nagiging ibang tao Naghahanap ng liwanag sa pag-ibig na galing sa impyerno Tinatanggap ang lahat ng ibinigay ng tadhana Anuman ang kapalit, tinatanggap niya nang buo Puso ang namamahala sa isip, katawa’y puno ng sugat Hindi siya mali, ngunit laging humihingi ng tawad Tinitiis ang sakit, itinatapon ang dangal at pagmamalaki Para sa lalaking may butas sa gitna ng dibdib Nangangako sa sarili na tanging kabutihan lang ang makikita Kaya nananatili siya, iniaalay ang buong buhay Mas madaling kasing kumapit sa bagay na matamis Sa isip niya, habang dumadami ang kasinungalingan, pinapaniwala niya ang sarili