Short Poem About Self นิยาย & เรื่องราว

ang bawat salita ay tila ba pagpapakitang-tao ng sarili kong kamangmangan at pagiging makasarili noon. "Akala mo? Palagi na lang 'akala mo'... Adrian! Dahil iyan ang tanging alam mong gawin... ang mag-isip para sa sarili mo... ang magdesisyon para sa imahe mo! Isang buhay ang nawala... isang buhay na pangarap ko... at ang dahilan ay ang lalakeng pinangakuan kong mamahalin habambuhay," sabi niya habang dahan-dahan siyang umaatras... tila ba diring-diri siya sa presensya ko.

Sa madilim na mga mata ni Andrea, mayningning na liwanag na parang bituin. "Ang lihim kung paano ako nakatayo rito na may medalya sa kamay ay: Sinimulan kong mahalin ang aking sarili, ginamit ko ang matinding tapang upang salubungin ang bagong buhay, hindi natakot sa reaksiyon ng iba, at hindi nagduda sa sarili dahil sa hatol ng mundo." aniya. Pinayagan niya ang sariling tanggihan ng iba, pero hindi siya hihingi ng pagkilala maliban sa kanyang sarili. Siya ay siya ang tunay na may-ari ng sarili!

All of people deserve to be happy, hindi ang dalahin ang problema ng ibang tao. I always keep in my mind na ako lang mag-isa nag pumasok sa sitwasyon na ito, kaya walang ni sino man ang kailangan ko na idamay sa kalungkutan at nararamdaman ko. Once is enough para malaman nila ang pinag-dadaanan ko. Wala kong karapatan na sabihing no one is there for me when I need their help lalo na kung ginagawa naman nila ang lahat para matulungan ako, ayoko na mag mukang impokrito sa iba para lang sa ikakaluwag ng damdamin ko. I can do this by my own, no one deserves to carry the burden that I had. That is a form of maturity, to have an answers and cure by my own.

Hindi man ganap pang nawawala, masasabi niyang ito ay kaya na niyang tiisin. Akala niya, aabutin pa siya ng taon o kaya ay buwan para masabing okay na siya mula sa sugatan niyang puso. Siguro, malakas lang talaga siya kay Lord. O kaya naman, sadyang naka-survival mode lang talaga ang kanyang sarili. Ika nga nila, walang lugar ang pagiging mahina, walang puwang ang self-pity.

Tumayo ito at kinuha ang kanyang diary para magsulat. DIARY, Sometimes being weak is not bad after all you can be weak pag hindi mo na talaga Kaya. I don't need anyone because whenever i see myself in the mirror the reality of my life wouldn't change. I hate it when my heartache , I feel so fragile, I being insecure to someone because their happy. I really missed you Shie kung nasaan kaman ngayon Sana masaya kana . Alam mo ba I've been insecured to others because they have a friend na laging nandiyan para sa kanila and me? Ayokong pinagsisiksikan ang sarili ko sa mga taong na sa simulat sapol ayaw naman talaga sayo. Katulad ni Liam he betrayed me. But I already accept this is the reality ,

Tumikhim mona ako bago ako nagsalita sa microphone. "Ang aking obra ay tungkol sa pag-ibig sa sarili," sabi ko sa mga bisita. "Ito ay tungkol sa pagtanggap sa ating mga pagkakamali at pag-aaral mula sa kanila. Ito ay tungkol sa pagmamahal sa ating sarili at sa ating mga natatanging katangian." Tumingin ako sa mga bisita at nakita ko ang interes at paghanga sa kanilang mga mata. Alam kong naintindihan nila ang mensahe ng aking obra.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang tinatawag ang Diyos para gabayan kami sa laban na ito. Habang naghuhugas ng kamay ay tiningnan ko ang sarili ko sa malaking salamin. Nabasa ko kaagad ang kalungkutan sa aking mga mata na siyang hindi ko naman maramdaman sa loob ko. Para akong isang puzzle na hindi mabuo-buo kasi may nawawalang piyesa. Hindi ko na makilala ang sarili ko. Am I lost with my own life? Sino ba talaga ako?

Oo nga pala, nagtungo si Anderson sa garden kaya mag-isa lang ako ngayon dito sa kusina. "Hmm, bakit ganun pakiramdam ko pagod ako pero gusto ko na may ginagawa ako. Anong nangyari, bakit ganito ang nararamdaman ko. Hmm, kanina din medyo nabagot ako pero atat naman ako sa labas." Mukha akong ewan dito, dahil kinakausap ko nang mag-isa ang sarili ko. 'DI' BALE NA NGA LANG SELF, FOCUS KA NA LANG. Maayos kong nilagyan ng icing ang cake na ginawa ko. Natutuwa ako dahil ang cute nito. Sana magustuhan din 'to ni, Anderson.

He's singing the lyrics as if it speaks what his heart want to say. “I move mountains on my own, don't need nobody help Change your mind when I change my life, better start believing in myself And we all now, looking for, looking for God, so we never see it in ourselves Should divine intervention move itself? It's hard to tell what the prayer compelled You can find me dancin' in between the raindrops” I know this song, I love also listening to this song on spotify when I was in my last year in college. “Tryna find a way to make the pain stop

Sa halip, maingat niyang isinulat ang ilang linya sa maliit na papel at iniwan sa tabi ng kama. Veronica, In life, we all face moments when we must stand alone. Don’t fear those moments. Let them shape you, let them strengthen you. You have more courage within you than you realize. Trust yourself, and remember: even in the darkest storms, your strength will guide you through. — Eros Saglit pang tumingin si Eros sa kanya bago tahimik na lumabas ng kwarto, iniwan ang sulat na tanging katahimikan ang saksi sa tunay na laman ng kanyang puso.