Novel & Cerita Poetry For Self

"Tingin mo ba, gan'on lang kadali na mababago ang bagay na nakasanayan ko na? Tingin mo ba, dahil lang sa isang pangako ay titigil na 'ko?" "Hindi mo kasi ako naiintindihan," usal niya. "Kaya gan'on na lang kadali para sa'yo na sabihin 'yan. Hindi mo alam kung gaano kasakit. Hindi mo alam kung gaano kahirap. Hindi ako makatulog sa gabi kakaisip. Dinadalaw ako ng mga imahe noon. Lagi kong nilalango sa alak ang sarili ko para makalimot hanggang sa puntong nasanay na 'ko sa tapang nito. Para na 'kong namamanhid sa sobrang sakit. At para lang may maramdaman ako, wala na 'kong ibang maisip pa kundi saktan ang sarili ko. Mas mabuti na 'yon kaysa sundin ko ang mga boses na bumubulong sa'kin na kuni

Simula ngayon kailangan ko na talaga sigurong sanayin na ako lang talaga. Hindi ka pa rin ba sanay, Adriana? I smirked at that thought. "Five minutes Kuys." nakangiti kong sabi pero alam kong hindi ito umabot sa aking mata. Pinasigla ko pa ang boses ko pero alam ko lang din na niloloko ko lang ang aking sarili. Just give me time to sing for myself and blow my candle. Sayang naman itong aura ko. Ano ngayong kung walang gustong bumati sa akin? Ano ngayon kung walang gustong maki-celebrate sa akin? E di ako ang babati sa sarili ko. Happy birthday self!

Ang pagkabigo’y hindi sumisimbolo ng katapusan, kundi katapusan upang matutunan muli ang bagong kabanata. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero nang hindi makayanan ang pagdadalamhati agad siyang tumakbo sa pintong nakasara. Hindi na niya alintana ang kung sinong kumakatok ba sa pintuan niya. Wala siyang naiisip sa kasalukuyan kundi maglabas ng sama ng loob. Pumasok siya sa loob ng banyo at humagulgol na umupo roon. “I’m sorry, Self. I’m sorry to be hurt. I’m sorry for being not enough for anyone. Sorry for my insecurities that affect you a lot. I’m sorry, please forgive me, Self.”

Isang mensahe ang biglang nagliwanag sa may pisara. Dear Caelum, Malawak ang iyong imahinasyon. Maaari mo itong magamit para mas mapag-aralan mo pa ang kayayahan mong nasa loob ng iyong katawan. Alam kong nagugulumihan ka sa nais kong iparating. Ang pag-ilaw ng iyong kanang kamay ay isang simbolo na isa kang humanimal. Paunlakan mo sana kami na tulungan kang hubugin pa ang iyong sarili.

Ang kailangan ko ngayon ay lakas ng loob at tiwala sa sarili. Ang kailangan ko ngayon ay isang matatag na puso at isip. Ang kailangan ko ngayon ay isang matatag na paniniwala sa aking sarili. Ang kailangan ko ngayon ay isang matatag na pag-asa sa kinabukasan. Ang kailangan ko ngayon ay isang matatag na pagmamahal sa aking sarili at sa aking anak. goshhh

Tila pagod ang kanyang buong katawan, bumabangon lamang sya upang kumain ngunit pagkatapos ay hihiga ulit. Although her heart was deeply broken, there's nothing she could do but continue her life and live it to the fullest. “Alam mo self, maganda ka! Matalino, di ka lang katangkaran pero maganda ka!” Puri nito sa sarili. “Taena! Nagse-self love na'ko!” biro nitong muli sa sarili. Sa isip nito’y nais na nyang baguhin ang sarili nya habang nag-susulat ng nais nitong gawin ay biglang tumunog ang kanyang tiyan.

Mariin kong kinagat ang labi ko para pigilan ang sariling wag nang umiyak. Kaya natin 'to self! Malakas tayo diba? Nalagpasan natin ito noon, malalagpasan din natin ito ulit ngayon. Tayo pa ba? Itong nararamdaman ko ngayon, ito yung literal na halimbawa na landi yesterday, iyak today. Charge to experience ulit tayo Sky. Wala naman akong ibang sisisihin kundi sarili ko lang din.

Sa tunog ng ulan. Sa paraan ng paghinga ko. Parang multo siya sa loob ng katawan ko. “My obsession stopped feeling like a cage…” Napatawa ako nang mahina. “…and started feeling like home.” Ngayon wala na ang home na iyon. At hindi ko alam kung sino pa ako. Humigpit ang hawak ko sa lighter. “Am I doing this for revenge…” bulong ko sa sarili ko. “…or because I don’t know who I am without him?”

Ayokong dumating sa punto na ganito, 'yung pipigilan mo ang nararamdaman mo, 'yung pipigilan mo ang luha na bumagsak, 'yung pipigilan mo ang sarili mo na wag umamin na parang may tag of war sa puso at isip mo, naglalaban sila pero hindi mo malaman kung sino ang mananalo. Katahimikan ang namagitan sa aming dalawa at sa buong bahay. Hawak ko pa rin ang door knob ng pinto at hindi ko alam sa sarili ko kung bakit hindi ko siya hinayaang pumasok. I'm stuck with writing songs just to forget what they really were about and these words are bringing me so deeply insane that I don't think i can dig my way out..

Inilapag ko na ang bote sa gilid at ang paa ko ang pinakiramdam ko ngayon. "A-Aray. . . " Wala sa sariling saad ko at natawa lang din ako. "Dios ko naman, self. Maglalasing na nga lang napilayan pa. Haha, ang tanga!" Tawa kong mag-isa. "Paano na ako tatayo nito?" Sabay tingala ko sa langit. "Pinokyo. . . Lift me up, baby ko!" Open arms ko sa sarili.