Skullgirls Marie นิยาย & เรื่องราว

Makakapaghintay ang puso niya. Kung kinakailangan na lumuhod at magmakaawa siya sa paanan ni Marie, gagawin niya ito. Kahit ipagtabuyan siya, babalik at babalik siya. Tama na 'yong katangahan at pagseselos niya kay Magnar dahil sinusumpa niyang babawian niya ang gagong kaibigan niya! sa ngayon, ang pagpatawad ni Marie ang kailangan niyang pag-ipunan at kung paano makukuha ito sa dalaga. Pinapangako niyang hinding-hindi niya ito sasaktan sa kahit anong paraan. Natuto na siya. "Gallagher."

Lalo na ngayong mabagsik na ako sa pakikipaglaban. Alam ko rin na ang ilang tao dito ay matagal nang may hinala sa nangyari kina Belladonna at Gillius. Pero hanggang ngayon, walang nagtangkang magsalita o kumontra sa akin. Ito ay ayan sa pinsan kong si Marie na siyang nagmamasid at magaling mag-imbestiga sa bawat staff.

Napapikit ako sa mga sinasabi ni Marie sa akin at balak ko na sanang magsalita ng hatakin na si Marie nang dalawang lalaki. “LARA!” “LARA!” “WALA KANG KUWENTA HAYOP KA! TANDAAN MO ‘TO!” Naiyak na lang ako dahil sa mga sinabi ni Marie, wala na siya pero ako ito patuloy na umiiyak. “Oh? Anong iniiyak mo diyan?” Napatingala ako sa nagsalita yung babae na blonde ang buhok, hindi ako sumagot nagpunas lang ako ng luha.

Dahil sa sigaw ni Marie ay iminulat ko ang isa kong mata. Lumabas ang babae mula sa meeting room na gusot gusot ang suot na damit at sinadya nyang guluhin ang kanyang buhok. Sinadya nya ring tupiin ang laylayan ng kanyang mini skirt at hindi ko alam kung anong drama ang gusto nyang palabasin. Hinayaan ko lang mag hysterical si Marie bago ako bumuntong hininga. "Itong mga mahihirap na gagawin ang lahat ng modus para makuha ang gusto". Bulong ko sa sarili ko. "Scam like that will never work on me".

singhal samin nang tatlong lalaki na mga may tatoo sa mga braso. "Pare tara na!" siko sa akin ni Monching. Ayoko pa sanang umuwi dahil nag-aalala ako 'kay Maria. Nakita ko na bago pa lumiko sa pasilyo sila Maria, tiningnan pa ako nang nakakamatay na tingin ni Kiko. ==================

“Paano ako makakabalik sa lipunang ‘to, ha?! Anong mukha ihaharap ko?!” At sa isang kisap-mata, sinampal niya si Marielle. Malakas. Sapat para pabagsakin siya sa marmol na sahig. “I’ll kill you! I’ll kill that bastard you’re carrying!” At dahil hindi pa sapat ang isa, sinipa niya ang tiyan ni Marielle—malakas, mabigat, galit na galit. Humandusay ang babae, umiiyak, umuungol, yumuyuko dahil sa sakit. Ngunit ang eksena, imbes na kaawaan, ay naging palabas. Parang circus sa mata ng mga bisita.

Patuloy niya akong kinaladkad gamit ang aking buhok hanggang sa marating namin ang mismong tapat ng inidoro. Yumuko si Mariel, ang kanyang mukha ay animo'y demonyong galit, pero may namumuo na mga luha sa gilid ng mga mata habang hila-hila pa rin nang pasubsob ang aking buhok ay buong-lakas niyang itinulak ang ulo ko pababa, papasok sa mismong butas ng inidoro.

Gusto sana niyang ibaluktot ang kanyang punyal sa puso ni Alex, ngunit sa kanyang pagkamangha, natumba siya sa sahig sa ilang segundo. “How dare you hit me in the face," she slua. “That was nothing," Alex said, grinning while rubbing his hands together. “Nag-iinit lang ako.” Bago pa makasagot si Marie, muling itinaas ni Alex ang kamay at sinampal ang pisngi nito, ngunit mas malakas ang puwersa sa pagkakataong ito. Lumipad pabalik si Marie ng humigit-kumulang tatlumpung talampakan hanggang sa tumama siya sa pader. Nanatili siya sa loob ng ilang minuto, nanginginig sa sahig at napahawak sa kanyang ulo sa sakit. Nang sa wakas ay tumayo siya, ang kanyang mukha ay ganap na namamaga, at nakipaglab