Romans & histoires Sorry Eto Lang Ako

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

dagdag ko pa “Okay.. sorry din.. Madami lang akong iniisip , at naparanoid ako dahil sa nangyari kagabi?! Natakot lang ako na baka wala ako sa tabi mo at mangyari ulit ang ganoon. Kaya sa susunod sabihin mo sa akin kapag aalis ka!”

Sa natitirang lakas ng tuhod ko, ginamit ko yun para makatakbo ako papalapit sa kaniya at mayakap siya. “Mama… sorry po… sorry po talaga sa lahat. Hindi po totoong sanay na akong wala kayo, na masaya naman ako kahit mag-isa kasi kahit gaano pa kaganda ang America, yung puso ko ay gustong umuwi at gusto kang makasama. Wala pong katulad ang Pilipinas mama dahil nandito ka, kayo ni ate. Sorry at nagtampo ako sayo. Sorry at naglihim ako… Sorry at pinagdududahan kita. Sobrang sorry mama. Mahal na mahal po kita.”

Doon ko lang napansin na ansakit sa balat ng init kaya pala sila naka long sleeves "Englishera pala iyan Karyo , halatang Mayaman at naligaw lang dito, mga Taga Manila " Nagtawanan sila , teka Anong meron hindi ba nila alam na naiintindihan ko sila .Napangiti ako ng awkward dahil wala ako sa mood para magalit "Sorry po pero nakakapag Tagalog naman po ako " bigla akong nahiya nang Ngumiti ang Manong na halos katabi ko na

nicolas) "Uh ano una na ako, napadaan lang talaga ako... hehe." Paalam ko habang awkward na nakatingin sa kanyang noo na natatakpan ng ilang hibla ng buhok. There's no way I could look into his eyes with this situation.

napa ngisi na lang ako kahit hindi niya nakikita Ano kaya ang bagong pinag kakaabalahan niyong tatlo "Alam niyo bang birthday ko kahapon pero Hindi man lang ako naka tanggap ng greeting sainyo!"nag kukunyaring nagtatampong saad ko "Hala?! S-sorry Trix ang dami ko kasing ginagawa Hindi ko natandaan akala ko sa susunod pa eh" bakas ang guilt sa boses nito "Sobrang halaga ba niyan ha?!" pag iinarte ko pa "Huwag ka ng mag tampo sorry na Trix"

Parang duduguin na ang aking ilong e. Message sent. Segundo lang at may mensahe na ito. Isang Haha emojis. Nakita kong typing ito ulit. >>Okay fine. Sorry lang at nasanay ako sa pagsasalita. By the way, can I know your name?

Parang may huminto sa dibdib ko. Napapikit ako.Hindi ko kailangang tingnan ang kalendaryo para maalala ang petsa ngayon dahil kabisado ko.Ngunit sa dami ng iniisip, sa bigat ng mga nangyari, tuluyan itong natabunan. “mom,I'm sorry."paghingi ko ng tawad, ngunit ito ay mahina lang.Hindi ko alam kung sapat ang salitang iyon.

Huminga na lang ako ng malalim bago ako nagsalita. "I'm sorry. Sorry dahil sinusubukan kong pasukin 'yong mundong ginagalawan mo. Pasensya dahil nangingialam ako dahil natatakot ako na baka magising na lang ako isang umaga na wala ng ama ang magiging anak ko. Sorry dahil natatakot akong masaktan ka, sorry," sabi ko bago ako naglakad palayo ngunit natigilan ako nang may humawak sa kamay ko.

“I—m so sorry. Wa- wala akong sapat na salita para ipaliwanag ang lahat sayo. At alam kong hindi rin sapat ang salitang ‘sorry’ para maibsan ang sakit na naidulot ko sa’yo. Pero nandito ako hindi bilang Dreymon Velmonte na kilala ng lahat, kundi bilang isang taong nagkamali, at ngayo’y puno ng pagmamakaawang humihingi ng tawad at kapatawaran sayo.”