Speak In Japanese の小説・ストーリー

masuyong wika naman ni Russell sa akin Kaagad namang nanlaki ang mga mata ko sa pagkagulat "Kunin mo na ang mga dapat mong kunin para makaalis na tayo. Marami pa tayong gagawin at isa pa, kailangan pa nating maghanda para sa travel natin sa Japan for our honeymoon." nakangiting muli niyang wika

“Ano nga ba niya ako? Hmm. Maybe her ‘knight in shining armor’? Am I right, Imouto?” Napabaling ulit ako sa kaniya, hindi makapaniwala. His lips twisted as he wiggled his brows. Imouto? Ano nga bang ibig sabihin noon? Japanese nga pala siya. Baka language nila iyon? Hindi ko alam. Wala naman akong ibang alam na language bukod sa English, Tagalog at Bicol.

sinabayan na naman niya ako ng isang ngiti at hindi hinayaang makatapos sa pagsasalita. “You can, and you will. Just pick what you like, baby.” Nilapitan siya ng isa pang saleslady, may suot na name tag using Japanese alphabet. Hindi ko magawang mabasa na para bang matagal na silang magkakilala nito. “Merusā-sama, mata oai dekite kōei desu”. (Mr. Mercer, it’s an honor to see you again.) “Hisashiburi desu ne, Hana-san. Kanojo ni niau fuku o ikutsuka misete kudasai.(It’s been a while, Hana. Please show me some clothes that would suit my girlfriend.)

“No problem boss, date wa tanoshimo u. “, enjoy your date pabirong pahayag ni Robin sa salitang Japanese at pasimple niyang minulagatan ito. “Bye. See you all again tomorrow.”, turan niya sa mga ito ng makapaghanda, sumenyas din siya sa binata na pwede na silang umalis. Kumaway ito sa tatlo at nagbow ang mga ito sa kanya. “tanoshimu!”, halos pakuros na saad ng mga ito sa kanya at naiiling siyang lumabas kasama ang binata. “It's so nice to hear that they also know how to speak Japanese; very good para magkaintindihan ang lahat kapag bumisita ang ating mga Japanese partners.”, komento ng binata habang binabaybay nila ang parking lot.

"Does that mean you also understand Japanese words like what I said earlier?" Siguro lahat ng pinsan ng crush ko ay puro english speaking. Paano pa kaya kung ipakilala niya ako sa magulang niya o sa buong angkan niya? Eh, 'di tuluyan na talagang dudugo ang ilong ko. "Mga basic lang alam ko," napakamot ako sa ulo. Hindi naman kasi ako lumaki doon kaya hindi ako makapagsalita ng diretso ng Japanese word.

Pilit kong binawi ang kamay ko pero hindi ko magawa mas lalo lang humigpit ang pagkakahawak nito sa pulsuhan ko. "Ano ba! Isa ka ring bastos eh. Bitiwan mo nga ako.Watashi o hanashite(let go of me)." Pagpupumiglas ko. Huminto ito saka seryusong bumaling sa akin. "Watashi wa anata o ie ni tsurete ikimasu !(I will bring you home)." Napakurap-kurap ako sa sinabi niya, he know how to speak Japanese? "Shokaku Desu ka?(Are you shocked?)." He smirks.

transalate ulit ng kasama niyang translator. After ng usapan namin na closed ko agad si Mr. Takoyaki at ang pinahanda kong documents kay Kat ay pinirmahan na nito. Hindi naman pala mahirap na kausap ang japanese na 'to. Kaya nakangiti kaming nagpa alam sa isa't-isa. さようなら。初めまして、デラ・クエスタさん。 Sayōnara. Hajimemashite, dera kuesuta-san. (Good bye. Nice meeting you, Mr. Villa.)" paalam nito.

Nanahimik nalang ako at di na ito pinansin kinuha ko ang earphone sa small bag ko at sinalpak ito sa cellphone. Bago ko mapindot ang kantang gusto ko ay may narinig akong ring ng cellphone. Chineck ko kung akin yung ngunit nagkamali ako. Imbes na pindutin ang kantang gusto ko ay pinakinggan ko nalang ang sasabihin nito. "Konichiwa?" mahinahong sagot nito. Wow Japanese. Naaamaze ako sa pagsasalita nito.

Bitbit iyon ni Baste, dahil gusto niyang siya ang magsuot, kahit na maliit lang naman iyon at hindi masyadong mabigat. Napakagat ako ng labi habang nakaupo sa dulo ng slide at yakap ang sarili, pinipigilang umiyak. Pero kahit anong gawin ko, ayaw magpaawat ng mga mata ko at tinuloy ang pag-iyak. I’m not good at Japanese, unlike the Sierras who can fluently speak other languages as if it’s their mother tongue. English lang ang alam ko, pero hindi naman marunong ang mga Japanese mag English, kaya ang hirap makipag-communicate.

Bata pa, nasa late thirties, may confidence na hindi pilit, at mga matang marunong tumingin nang diretso. Habang pinapakilala kami, pinanatili kong pormal ang ngiti ko. Ngunit nang hawakan ni Kenji ang kamay ko sa pagbati at hindi agad binitawan, nag-iba ang ihip ng hangin. “You speak Japanese, Mrs. Velasco?” tanong niya, habang hawak pa rin ang kamay ko. “Just enough to order sushi properly,” sagot ko, sabay tawa.