Speak In Japanese Novels & Stories

"Sure ka dito?" Eva smiled a little. "Yes po. Conversational in Mandarin and Korean, fluent in Spanish and Japanese. May I demonstrate?" Napatingin yung Roy, impressed but trying not to show it. "Japanese, sige nga. Introduce yourself." With flawless pronunciation and a natural tone, Eva bowed slightly again and said: 「こんにちは。私はエヴァ・ヤンと申します。ラベル社で働くことを楽しみにしています。」

) "Nai ojiichan, I just want to say sayonara. I'm going to the Philippines now." "Ah. Sew* o suru. Anata no kyodai o anzen ni tamotsu. Mondai ga aru baai w* w*tashitachi ni denw* shite kudasai. Wakata. Sayonara Anthea." (Take Care. Keep your brother safe. Just call us if you have a problem. Okay. Goodbye Anthea.)

Pagdating nila sa Japan, unang tanong ni Margarette, "Now we are free from Dad's clutches. We can do what we want. Is there anything you want to do or go to?" Naiilang siyang tumingin dito. Buti na lang nakaintindi siya ng English kahit papaano. "Pwede ba akong magtagalog lang?" Ngumiti ito at tumango, "Sure kuya." Slang ang tagalog nito dahil mas sanay itong magsalita ng Mandarin, pero para mas makaintindi siya, nag-english ito at tagalog. "Wala dito ang gusto kong puntahan," sagot naman niya.

"Eh gusto ko nga tumakbo ulit pabalik d’yan sa inyo... di mo kasi sinasagot ang tawag ko." "Hahaha... it’s getting late. Tulog ka na. Bukas na lang ulit. Magkikita naman tayo bukas." "Pero gusto pa kita makausap eh..." parang batang sabi niya. "Sige na... alam kong pagod ka na. Galing ka pa ng Japan." "Sige na nga... pero bago ko patayin ang telepono, sabihin mo muna ‘Good night, Earth... see you in my dreams.’" natatawang utos nya

Parang bagong gising lang ito gayong alas dos na malapit nang mag-ala una ng hapon. "Ramona, nakabalik kana?" "Uh huh, kadarating ko lang," sagot ko. Ni-loud speaker ko ang tawag at ipinatong sa ibabaw ng dresser ko ang cellphone. Sinimulan kong hubarin ang suot kong pantalon. "How's Japan?" excited na tanong nito. "Ayon, maraming Hapon," pamimilosopo ko sa kaniya. "Dapat iniwan mo na sa Japan iyang pagiging walang kwentang kausap mo," pikon na wika nito na ikinatawa ko.

pilyong sabi ni Lance. "Baka." [Stupid.] "Ha? anong baka sinasabi mo Mafuyu? gusto mo kumain ng baka?" inosenteng tanong ni Lance. "Bakayarō!" [Your stupid!] "Your the fcking stupid too, Mafuyu! asshole!" "Nani? [What?] What did you say, huh?" "Dont fcking dare talking japanese while you with us, ever! I told you, Mafuyu. I cant undersatnd!

"Small world, huh?" Mas lalo pa kumunot ang noo niya. Parehas kaming napabaling sa unahan nang iwan ni Kaizu ang counter at lumapit sa amin. "Konnichiwa! Alina-san. What a surprise to see you here!" Medyo nagulat ako sa pagsasalita niya ng English. Hindi ko alam na marunong siya. At base sa pagbigkas niya ay para bang iyon na ang sarili niyang wika.

Maybe she can leave this darkness. Ngunit agad din siyang natigilan nang magsalita itong muli. “Seychas ya uchus' govorit' po-ital'yanski. Takim obrazom, ya smogu govorit' s toboy i ponimat' tebya na lyubom yazyke, kotoryy tebe nravitsya, tak chto, pozhaluysta, prosypaysya seychas zhe. I want to hear your voice. Your whisper… please…” [translation: I am learning how to speak Italian now. In this way, I can speak to you and understand you in every language that you like so please, wake up now.]

Isang beses itong mabilis na tinanguan ni Betsy sabay iwas ng tingin dahil nababalisa talaga siya sa paraan ng pagtitig nito. “Can you tell us some Japanese words? Well, aside from ‘Arigato’ of course because that's all I know! Ha ha," madaldal na pagpapatuloy ni Amanda. Pisti! Napamura na naman siya. Paano ba ito? Iyon lang din ang alam niya! Ingles lang naman ang ginagamit nila ng kliyente niyang haponesa kapag nag-uusap sila. Ipapahamak pa talaga siya ng unat nato. Piktosan ko ‘to sa matres eh. Nasa isip niya.

Ito na ang bahala sa englisherong magsasakang crush nito. Ilang beses muna siyang huminga nang malalim bago siya pumasok sa opisina ng kanilang Superior. Inalala niya ang kaniyang nihonggo at baka bigla niyang makalimutan paano magsalita ng Hapon. "Ohayo gozaimasu," panimula niya. Isa iyong magandang umaga sa filipino. "Koko ni suwaru." Seat here. Tinuro nito ang upuan na nasa harap ng glass table nito. "Hayaku!" Faster!