Speak In Japanese Novels & Stories

"Kanojo ga anatagata to no koushou wo tantou suru. ( She will be the one negotiating with you )." The words hit me like a brick. My heart stuttered, and my mouth nearly fell open. I remember Ryu telling me about the deal but this is too soon! I can't even communicate in japanese. I turned to Ren sharply, about to protest, but the look he gave me made my voice die in my throat. He leaned forward slightly, locking eyes with me. There was amusement there, but beneath it, something sharper—something calculating. "Omoshiroi. Ii darou. ( Interesting. Very well, then )."

The first impression lasts ika nga. “Nice to have you here.” Namilog ang mata ko sa narinig—malamig at baritonong boses. And he seems sarcastic with his monotone. This isn’t Paul’s nor Sir Fred’s voice. “Fred, Paul, kayo nang bahala na makipag-usap sa kanya.” Nagtatagalog pa siya! Hindi man lang ako sinabihan ni Paul na nakakaintindi ng tagalog at English ang Japanese na iyan!

paliwanag sa akin ng matandang hapon. "Soreto wa betsuni... (Apart from that..)" sunod na sinabi ng hapon. "Anata wa watashitachi no gengo o hanasu hōhō o shitte irunode, watashi wa anata ga sukidesu ( I like you since you know how to speak our language)"

Enough lang para magkasya sa loob ng kanyang shoulder bag. “Ichika, dekiru yo, dekiru. Heijou kokoro de, ochitsuite. Besarabari nashi da zo,” pagpapa-remind niya sa kanyang sarili. [translation: You can do this, Ichika. You can do this. Just act normal and calm. Avoid being a yapper.]

Naningkit ang mga mata ni Sierra, “Tang ina! Pinoy ka?!” Hindi makapaniwala na sambit ni Sierra. Para siyang nabunutan ng tinik sa dibdib nang marinig itong magsalita ng tagalog. Pagod na pagod na siya kaka-english o di kaya nihongo. Kating-kati siyang magkaroon ng kausap na Pilipino. “Yep, full blooded pinoy. Pero dito ako lumaki sa Japan,” he even smiled.

Natatawa nitong wika. “Eh ano? Jake ha…siguraduhin mo lang na maayos iyang sasabihin mo kung hindi, hindi talaga ako nangingimi ng iwan ka dito sa Japan at uuwi na ako ng Pinas.” Seryoso niyang wika dito. Muli itong natawa.

“Nihongo ga hanasemasu ka? (You can speak Japanese?)” “Hai. Watashitachi mo izen Nihon ni sunde imashitaga, anata mo sore o shitte iru to omoimasu. (Yes. We also lived in Japan before and I’m sure you know that too.)” I responded scornfully and gave him a look. “Kuso! (Fuck) focus on the road!” he shouted out of his lungs. “Will you be mine, then?” I Interrogated. “Just focus on the damn road and slow down, Onegaishimasu! (Please!)”

Tumango-tango naman siya bilang pagsang-ayon. Biglang bumalik ang mga masasayang alaala namin ni Ace habang nagbabakasyon kami sa Japan. Natatandaan ko pa sa tuwing may kakausap sa kanyang Hapon ay bigla Niya akong ituturo, dahil hindi siya marunong magsalita ng Japanese. Ang tanging Alam Niya Lang sabihin ay, "Sayonara."

May galit ata sa hapon. “皆さんおはよう! 私の名前はヨハンコラです.” (Minasan ohayō! Watashino namae wa Yohan Kora desu.) Salita ni Yohan sa lenguwahe niya na kinatuwa ko— kinatuwa pala namin ng mga kaklase ko. Ang cute talaga niya mag-japanese, literal na anime boy, e!

Bahagyang namilog ang mga mata nito, "Ako? Wala akong pera dito—" Agad itong natigilan matapos niyang ibigay ang iilang malaking papel na pera, "Ikaw na kumausap," agad niyang bigkas bago ito iwanan sa loob ng tindihan. "Uy, G*go! Hindi ako Japanese, Russian ako!" dinig niyang protesta nito.