Spoken Word Poetry About Life นิยาย & เรื่องราว

Thorne stepped up, holding the mic close, and spoke, not sang. "Kung bawat gabi ay sigaw, Bakit ang umaga ay ganito pa rin? Bakit ang katahimikan, parang parusa?" Spoken word. Slam poetry. Walang background noise. Just his voice and the static in the crowd's chest. It wasn't just a performance, parang therapy session. Sobrang bigat.

Mayroon silang lakas ng loob na talunin ang sakit para makapamuhay ng mas matagal. Ngayon ko naisip ang kahalagahan ng speech ko. Paano bawat salita na bibitawan ko ay may kahulugan sa kanila. *Living Life to the Fullest.* Kasi hindi mo alam kung kailan titigil ang puso mo. Nakatayo ako sa harap ng stage, hawak ang papel na naglalaman ng speech ko. Ibinilog ko ito at inilagay sa bulsa ko.

1 “Life is the most precious gift our Almighty has ever given to us. We should treasure every single minute of our lives for our time only happens once. We should cherish whatever life has to offer us. Not all people can be given a second chance…” A faint smile crept on my lips as I heard the man spreading gospels on the sidewalk near me. May hawak siyang microphone habang nasa tabi niya ang isang soundbox na siyang nagbibigay linaw at lakas sa bawat salitang binibigkas niya.

Pero mas maganda sana ang pakiramdam ko kung napanood ako ni mommy. Sunod na ang mga contestant ng spoken word poetry at una si Delancy kaya nasa stage na siya ngayon. Habang ako naman ay nandito sa gilid at nakaabang sa tatlong araw niyang pinractice. Kung ikaw ay akin Kung ikaw ay akin, singtamis ng pulot ang bawat araw May kilig at lambing na kailanma'y hindi papanaw Ang bawat gising na malamig, ay pupunan ng kape sa umaga

At kasabay ng pagtayo ko mula sa madilim na sulok na ito ay ang pag-asa na unti-unting maghihilom ang sugat dito sa puso ko. Enrique drove me home. Tahimik lang ang biyahe but we sat in comfortable silence. Hanggang sa binuksan niya ang radio. Parang nang-aasar ang Universe. Hindi awit ang bumungad sa radio kundi isang lalaking nag-de-deliver ng makabagbag damdaming spoken word poetry. Ipinakilala niya ang titulo ng kanyang piyesa, Mga Basang Unan.

“Sus, we’re not halfway there yet. Marami pang pwedeng mangyari sa buhay natin. Madadapa pa ulit ako ng ilang beses, iiyak, at matatalo pero ang importante ay hinding-hindi tayo susuko. Life is a game and you gotta be a player. You may not always be a winner but be sure to be a fighter. Walang imposible sa taong may pangarap at nagsisikap.” “Motivational speech pala ang pakay mo kaya ka nandito ha...” She laughed along with me. “Pero thank you, siswa. Nakakalakas talaga ng loob iyong mga words of wisdom mo lalo na at alam at nasaksihan ko lahat ng mga pinagdaanan at nilagpasan mo sa buhay. You are someone truly worth emulating, Toyang. Kaya dapat ay bilib at proud ka rin sa self mo no!”

Wala Naman akong nagawa kundi sumunod na lamang dahil may mission ako at yun Ang importante. Binaba ko Naman kaagad Ang bag ko at tuwid na tumayo, tiningnan ko Naman siya sa mga mata at sinagot ng mabilis Ang kaniyang Tanong. “Life is full of unpredictable scenario—you must live it and cherish every moment, Choose happiness and live the way you wanted to live it.” wika ko at umupo kaagad. Tatango tango Naman siya at tumalikod na nag simula na itong mag salita at nag discuss sa harapan. Di ko naman siya pinakinggan dahil masyadong masakit Ang ulo ko at gutom pa ako.

"Hindi lang ito tungkol sa ngiti kapag masaya, tungkol din ito sa ngiti kung mayroong pighati. Sa luha kapag na sa'yo siya tuwing mahirap ang sitwasyon at hawak ang kamay mo hanggang sa muling pagsikat ng umaga sa mundong ginagalawan ninyo." Ngumiting pareho sina Art at Rain habang nakikinig sa kay Wind na naroon sa stage at nagpe-perfom para sa spoken poetry nila sa paaralan for their school's annual event para sa celebration ng buwan ng wika. Nagpatuloy ito roon at bawat salitang binibitiwan nito ay walang ibang sumasagi sa isip ni Art kun'di ang babaeng nasa kaniyang tabi ngayon, naka-ngiti at tutok din ang mga mata sa stage.

Hindi ko napigilan ang paninikip ng dibdib ko. "Putang ina, nagseselos ba ako?" tanong ko sa sarili ko. Sa talent portion, nagdala ng spoken word poetry si Safara, na pinag-usapan ang lakas ng loob at pagpapahalaga sa sarili. Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan.