Starting Over Sayings Mga Nobela at Kwento

Lahat ng nakita ko puro bago. Nakakapanibago pero kailangan natin tanggapin na, hindi sa lahat ng panahon sa atin papanig yung mga matataas kahit tayo ang tama, minsan papanig sila sa mali. Starting a new beginning. Beginning of myself being a Camp Trooper. Beginning to have new surroundings. Beginning to meet and discover new friends. Starting from the beginning might be tiresome, but starting from the beginning means starting a new life, a new life to make, a new chapter of a story that I will make.

Napatingin ako kay Evan. Diretso. Hindi ko inalis ang tingin. “There was a time,” sabi ko, nanginginig na ang boses ko, “when I didn’t know if I could still believe in new beginnings.” “Kung may bago pa bang simula.” “Kung may bago pa bang pag-asa.” “Kung may bago pa bang bukas.” Tahimik. “But here I am,” dugtong ko, “standing in front of you.”

Pilit niya itong pinaharap. “Bakit mo nasabi ‘yan?” “Unang araw ngayon ng bagon taon. May kasabihan, bagong taon, bagong buhay.” ~C.J.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon. Wala kaming pinag-uusapan tungkol sa panganib. Wala kaming pinag-uusapan tungkol sa nakaraan. Wala kaming pinag-aawayan. Kami lang. At para sa isang taong halos mawalan ng pag-asa kagabi... Sapat na iyon para simulan ang araw ko nang may ngiti. Sapat na iyon para simulan ang araw ko nang may ngiti.

Tinukod ng matandang lalake ang dalawang kamay nito sa lamesa at tumingin muli sa pwesto ko. He even more look at me like karapat dapat akong pag aralan sa inasta ko kanina. Sa takot hindi ko na ito ngayon matapunan ng tingin. sobrang labo na ng mga mata ko gawa ng luha na patuloy parin bumubuhos. Marahas itong bumuga ng hangin at nagsalita muli. “I will start over again.” he said, heard a hint of sarcasm on is voice.

Ramdam ng bawat isa na sa wakas, may pagkakataon silang magsimula ng bago—isang buhay na puno ng pagmamahalan at kapayapaan, kahit na ang nakaraan ay puno ng panganib at takot. “Selene… ngayon, magsimula na tayo ng bago. Isang buhay kung saan wala nang takot, wala nang galit, at puno ng pagmamahalan. Magsimula na tayo,” mahina ngunit matatag na bulong ni Levi, na parang pangako sa sarili at sa pamilya.

"Pero mag-asawa tayo!" Bahagya akong lumingon upang tingnan siya. "Pero diba sabi mo kanina, magsisimula tayo sa umpisa, 'di ba? Magsisimula tayo sa zero. Nasa yugto pa lang tayo ng pagkakakilala sa isa't isa. Hector, ang paghingi sa isang babae na samahan kang magdamag sa unang araw ng pagkikita niyo, gawain iyon ng isang manyak."

Wala na siyang nagawa pa. "Trabaho mo," sagot ko. Umiling siya. "Siguro noon, noong bago pa lang ako, oo pero ngayon na ilang taon na rin at sanay na... parang wala na rin sa akin." Lumabi lang ako at tumango. Wala naman talagang bagay na madaling gawin sa umpisa. Laht mahihirapan dahil nagsisimula pa lang pero tumagal ka, parang magiging madali na rin naman ang lahat para sa iyo lalo na kung ito ang araw-araw mo na ginagawa.

"Ngunit handa akong makipag-usap. Puwede tayong magsimula ulit, pero kailangan mong malaman na hindi ito magiging madali." Naramdaman ko ang unti-unting pagbuhos ng pag-asa sa aking puso. "Handa akong subukan," sabi ko, ang tinig ay puno ng tapang. "Basta't sabay tayong magiging matatag." Sa mga salitang iyon, tila may muling nabuo sa pagitan namin, isang pagkakataon na muling makipag-ugnayan sa isa't isa.

Matapos ang lahat ng pangyayari sa mansyon, ang matinding pagtatalo, ang pagkakanulo, at ang gabing halos sumabog ang damdamin niya, alam niya sa sarili: kailangan niyang magsimula muli. Hindi na niya kayang bumalik sa dati—sa mundong puno ng intriga, kontrata, at mga mata ng lipunan na laging nakabantay. Ngunit sa kabila ng sakit, may tinig sa loob niya na nagsasabi: “Maaari kang magsimula muli. Karapat-dapat ka sa mas maayos na buhay.”