Stranger Things Monsters Novels & Stories

Doon lang naiinip na nagsalita si Arthur, "Oh, akala ko kung ano nang seryosong bagay ang nangyari sa itsura niyong dalawa. Isa lang tong grupo ng monster beasts na may hindi masyadong mataas na fighting prowess. Malakas ang ilang monsters beasts kumpara sa mga nagmula sa fortress na may mababang fighting prowess, pero wala lang ang monster beasts na'to sa'ting mga henyo o sa mga master ng fortress natin!" "Totoo yan. Minsan iba ang kinikilos ng monster beasts na'to pero hindi yun kakaiba!" dagdag ng mataba nang nakangisi. "Tara. Marami-rami tayo rito kaya tignan natin kung kaya nating manatili sa gubat nang ilang araw para maghanap ng mas maraming fourth-grade spirited grass!" "Tara… Tara n

Tanong ni Chloe. “There’s no way out. Makakalabas lang tayo rito kapag nalaman natin kung sino ang nasa likod ng lahat ng ‘to. ‘Pag nakaharap na natin kung sino ang may-a*i ng Monstrous, ‘pag napatay na natin siya, roon lang tayo makakalabas.”

I smiled at the camera as I spoke. "You are a monster." I heard gasped as I said that but I continue. "A monster that keeps leashing yourself in your own hell. You are stopping yourself to shine like a diamond. Because of pain, doubts, and sadness. Sometimes being a monster is the only choice we have. We need to be a monster in everyone's eyes. Why? Maybe to protect them. To show to the world that you are brave enough. Maybe because being monsters is the only way to survive. But behind those monsters are the diamonds that keep hiding in the world. Maybe you can see yourself as a monster but deep inside you, I believe you are a diamond. Yes, you are. So let the world see the way you shine..."

Lumapit ako sa kama at pumuwesto nang higa. Luscrea walks away from the window and heads toward me. "Are you afraid of monsters?" she asked. "Yep, 'cause they're scary. And they eat humans," balewala kong sagot. Luscrea scoffed before climbing the bed. "Humans are a lot scarier than monsters..." she murmured. "It's proven now. There are cute monsters and some of them are friendly. Mystic creatures like mermaids and nymphs and even dragons. Alichinos could be a little rough but they're manageable. Except for Mantas, they're total

Sobrang exposed, sobrang basag, at sobrang pag-aari na niya ako "Y-You're a monster!" sigaw ko. Ngumisi siya. Akala ko sasampalin niya ulit ako, ngunit sa halip ay dinala niya ang kamay niya sa ulo ko. Dahan-dahan niyang hinaplos ang buhok ko na para bang may karapatan siya rito habang ang isang kamay niya ay may baril. Mabilis akong umiling at pilit na lumalayo, ngunit lalo lamang nanikip ang dibdib ko nang makita kong hindi man lang siya naapektuhan.

Turo niya sa akin bago naunang pumasok sa loob. Mariin akong napapikit. “OMYGASH! Is that true? Tuluyan mo na talagang nabihag ang puso ng isang monster CEO na iyon?” Napatakip sa bibig si Shaelza nang isiwalat niya iyon at tila sinapian ng masamang espiritu na tinaas-baba ang mga paa.

Sumigaw pa ito tapos ay itinaas ang kaliwang kamay na para bang nagre-recite lang. "I know, pero hindi parin pwede so you better sleep now or the monster inside your closet will get you and eat you afterwards." Pananakot niyang ikinasimangot lang muli nito. "Monsters are not real, they're just living inside your head." Anito tsaka siya ulit tinignan. "Sama ako ha." Ngumiti ito sa kanya, ngumiti pa ito sa kanya at sadyang ipinakita lahat ng ngipin nito kaya't ngumiti din siya pabalik.

Gulat tanong ko habang pinapasadahan sila nh tingin. “Ayaw mo ba? Tara alis na tayo.” Akmang tatayo sana si Matthew pero hinampas ko ang braso niya. Masaya akong makita na bumalik na sila sa kanya-kanya nilang sarili, pero gaya nga nang napag-usapan nila. Tuloy pa rin iyong deal. “Malapit na ‘yung ground zero. Kamusta naman ‘yung grupo mong D’monsters?” Tanong ni Thunder kay Matthew.