Sunrise And Sunset Quotes Novels & Stories

Bored ba siya? Nakita kong unti-unti ng nagiging orange ang kulay ng araw. "Ayan na. Ayan na. Konting pitik na lang, tulog na ang hari," excited kong usal. First time ko yatang makakita ng sunset in person eh. Totoo iyon pero sunrise, ilang beses na ba? Marami-rami na rin. Tsaka bonus, kasama ko si Edrick ngayon.

Akala mo naman sisirain ko, edi lamunin niya lahat. Pumasok naman na ako sa loob ng kotse niya at tahimik niya namang iyung pinaandar. Itinuon ko na lang ang paningin ko sa labas. Maaga pa naman saka maganda ang sikat ng araw kaya ibinaba ko ang bintana, masarap kasi sa balat ang sikat ng araw tuwing umaga. Hindi rin pala masamang may driver ka minsan, nakikita mo ang paligid mo habang nasa byahe. Napapangiti na lamang ako, nilingon ko naman si Darren pero mabilis din akong napaiwas ng sa akin din siya nakatingin. “Do you like sunrise?” bigla niyang tanong. Napatango naman ako sa tanong niyang iyun. Sino ba ang hindi gusto ang sunrise?

The stars can still be seen at the sky despite the sun rising. "As it sets at the end of a day, I think of you leaving me for good. And then my world would feel like full of darkness. But everytime it rises in the morning, it gives me new thoughts. That it is you, who is rising and giving light to my sunless world." He whispered right on my ear.

"Oo nga. Parang nakakatanggal ng lahat ng pagod." "Alam mo, sa tingin ng iba..." Huminga si Timothy nang napakalalim, hinayaang pumasok ang malamig na hangin sa kaniyang dibdib bago nagpatuloy. "...ang sunset ay isang simbolo ng katapusan. Katapusan ng araw, simula ng dilim, hudyat na tapos na ang lahat." Napatitig ako sa gilid ng mukha niya, nakikinig sa lalim ng kaniyang iniisip.

Lihim niyang pinahid ang mga luha niya. “Aba syempre, sunrise ang pipiliin ko1```.” agad niyang sagot`. "Bakit?" Sumilay ang ngiti sa maputla nitong mga labi. "Dahil kapag sunrise, laging may bagong umaga at kapag may bagong umaga, ibig sabihin may bagong pag-asa." Paliwanag niya. Nakita niya itong nanatiling nakatingin sa sunset. "Sa tingin mo, bakit mas maganda tingnan ang sunset kaysa sa sunrise?"

Ito ang bagay na hinding-hindi niya pagsasawaan na panoorin. "I really love to watch the sunset. I feel like when the sunset is gone, my life is gone too, but when the day comes again, I feel like I'm alive again. It's like the circle of life is death and rebirth," sambit niya. "You really love sunsets, huh? No wonder you're an opacarophile who loves sunsets ," amused na sabi ni Ralph. "I also love sunrises," sagot naman niya.

Mahigit isang oras silang nag-uusap doon bago lumabas sa cottage na 'yon para hintayin ang sunset. "Wow! Ang ganda naman! Ang ganda talaga ng view ng sunset kapag nasa tabing-dagat ka," namamanghang sabi ni Rizza habang nakatingala siya sa napakagandang langit na may iba't ibang kulay. Kinuha niya ang kanyang cell phone para kunan ng larawan 'yon. Sayang naman kung hindi niya kukunan ang magandang view.

Nakikita namin na malapit na magsunset dahil unti-unti ng nagiging kulay kahel ang langit. Naalala ko noong pumunta kami ng lola ko sa dagat para tumingin din ng sunset. My grandmother is a fan of sunset. She always look at the sky with the sparkle in her eyes. Tuwing sunset ay sya ang naaalala ko, we always watch sunset together, and those memories is like a gold to me. I always treasure it and forever will be. Parang pag kasama kaming dalawang nanonood ng sunset ay parang nawawala lahat ang sakit na nararamdaman ko. Parang sa sandaling iyon ay puno ng kasiyahan ang aking puso.

Yesha's can't help but think if ever the traumatic experience she experienced would she be able to enjoy the beautiful view of the sunset? Would she can even smile genuinely while watching it?. Would she can even celebrate birthdays?. Siguro mailalabas niya ang mga anak na hindi natatakot na baka may makakita sa kanila. Daming mga tanong,siguro at sana na pumapasok sa isip niya habang nakatanaw sa napakagandang sunset pero ni hindi niya magawang ngumiti or namnamin ang tinatanaw. She sighed and close the glass wall of her office using the maroon curtain na naroon.

“Ang corny mo… pero I love it.” Habang dumadaan ang sunset, dahan-dahan na nilang sinimulan ang main course. Masarap ang pagkain, pero mas masarap ang presence ng isa’t isa. Hindi nila kailangan mag-usap ng maraming words—ang mga tinitingnan lang at small gestures nila ang nagsasabi ng lahat. “You know,” bulong ni Adrian habang tinitingnan ang sunset, “days like this… I wish every day could be like this. Wala lang tayo… just us. No distractions, no stress, nothing else.”