Novel & Cerita Sunset Rays Quotes

'Di ko naman alam rito pala niya ako dadalhin. Nakikita ko ng malinaw ang paglubog ng araw. Hindi ko tuloy mapigilan ang pag tulo ng luha ko. Agad ko itong pinahiran bago pa niya ako makitang umiyak. Ramdam ko naman ang pagyakap niya sa 'kin mula sa likuran. "Ang ganda niya 'no," tukoy niya sa sunset. "Kaya lang maraming ayaw sa kan'ya. Na kahit gaano pa siya kaganda ang Sunset ang ibig sabihin nito ending."

Hindi siya sumagot at nakinig na lamang. “Some days, sorrows cover our light, and that sorrows were represented by clouds. Natatakpan lang pero hindi ibig sabihin non, the fire isn’t burning anymore. The light is still there, ngunit natatakpan lang. And sunsets represents that not all endings are bad. Sometimes, it’s a beautiful thing too. The sunset is telling us that it’s okay to rest. To take a little nap. To let darkness consume you. Because when you finally find the light, you can rise again and start another day. And another day means a new start. A new beginning.” He was just staring at her. May ngiti sa labi nito at nang tumingin sa kanya ay muli itong nagsalita.

Binasa nya ang message sa sticky notes na naka attach sa supot. 'The water shines only by the sun. And it is you who are my sun. BY Charles de Leusse' - Martin 'It is you who are my sun.. It is you who are my sun..' Paulit ulit niyang binasa ang bahaging iyon ng mensahe. Wala sa loob na naidikit niya sa kanyang dibdib ang notes. Makahulugang tingin naman ang ibinigay sa kanya nina Marky at Caroline.

"Oo nga. Parang nakakatanggal ng lahat ng pagod." "Alam mo, sa tingin ng iba..." Huminga si Timothy nang napakalalim, hinayaang pumasok ang malamig na hangin sa kaniyang dibdib bago nagpatuloy. "...ang sunset ay isang simbolo ng katapusan. Katapusan ng araw, simula ng dilim, hudyat na tapos na ang lahat." Napatitig ako sa gilid ng mukha niya, nakikinig sa lalim ng kaniyang iniisip.

Hindi man nawala atleast nabawasan na ang sakit. “Okay na ba? Kung okay na pwede na tayong umuwi.” “Pwede na mag-stay na muna tayo kahit ilang minuto lang?” “Sure! Can I sit besides you?”I nodded. In art, people often use sunrises and sunsets to depict life and death. As the sun slowly creeps up the horizon, we are reminded of new life sprouting out of fresh ground. Sure, the sun is actually right there. It only seems like it appears in the morning and goes away at night because of how the world rotates on its axis.

Pang-aasar ni Ismael dito. They continued throwing their rebuttals to each other. Suddenly, everything felt lighter. Ito na yata ang pinakamagandang paraan para ihinto ang araw. The skies above were giving us the reminder that even the goodbyes could be beautiful. It has the orange shades. Hindi pa gabi, ngunit hindi na rin umaga. The sun was never in a rush to bid a goodbye, neither to come back. Gano'n din kami.

“Akala ko hindi na natin makikita ng magkasama ang sunset, mahal. Ang tagal mo kasing nawala eh.” “Never gonna happen, sweetheart. Lalaban ako hanggat kaya ko, sinabi ko naman sa’yo, hindi ako mawawalay sa inyo ng anak natin.” Madamdaming wika nito. “And also, mas maganda ka sa sunset.” Namumulang inirapan ko ito. Kunwari ay umingos ako. Pero deep inside ay kinikilig ako. “Tara na, lumalamig na, baka magkasipon si Eliot.”

Its yellow stinged with red and purple that became orange reflects on the sea water below. Sunset's always captivates everyones eyes. Though it represents of ends, goodbyes. Siguro dahil alam nating may susunod na araw pa para sa ibang bagay. For some people it call for a day, that finally they can rest. They can lift their ass off from the swivel chair, and stop from signing and analyzing those paper works laid over their table. For some, another day had passed without interesting things happened. Pero sa kagaya ko, ito ang huling araw ng mga bagay na nakasanayan ko. Bukas ay mabubuay ako bilang ibang tao.

“Ang corny mo… pero I love it.” Habang dumadaan ang sunset, dahan-dahan na nilang sinimulan ang main course. Masarap ang pagkain, pero mas masarap ang presence ng isa’t isa. Hindi nila kailangan mag-usap ng maraming words—ang mga tinitingnan lang at small gestures nila ang nagsasabi ng lahat. “You know,” bulong ni Adrian habang tinitingnan ang sunset, “days like this… I wish every day could be like this. Wala lang tayo… just us. No distractions, no stress, nothing else.”

usal ko sabay higpo ng tsaa na mainit init pa nga. "Nandito ka na naman ney. Hindi ka pa ba papasok sa loob at malamig na rin ang simoy ng hangin." ani ng aking asawa. "Hindi na muna ney, dito na muna ako. Ang ganda kasing pag masdan ang paglubog ng araw. Alam mo bang paborito ko ang sunset kaysa sa sunrise." wika ko. "Bakit naman ney," tanong nito ng maibaba ang hawak na tasa ng tsaa.