Surrendering Quotes Novels & Stories

Mabibilis ang tibok ng puso ko at napapagod na rin ako sa paghahabol ng aking hininga. I don’t know what’s happening, but it seems like I'm dying. I am slowly losing consciousness, and I am letting the darkness consume me. Mukhang magtatagumpay si Tyrone na patayin ako at marahil ay ang buhay ko nga ang kabayaran sa lahat ng mga pagkakasala namin. And if today is going to be my last day, then so be it. I am surrendering myself and hoping that my life will take away all the sins that Tyrone and I have committed.

Father God in heaven. As Senyor Eric repeatedly said those words as he look intently to the altar in the corner of his room, he smiled. But as he smiled, he losses his life. He is smiling as he surrendered to his Creator, his Saviour, his Redeemer. He surrendered his life to HIM without regret. Then... Everyone wailed!

mahina nitong saad, mababa na parang nagmamakaawang h’wag ko siyang pikutin. “Yes… I don’t want to have session in this house,” dugtong ko. Hindi ko kayang pigilan ang sarili ko. “I-I just want you, Darken. Can you take me?” mahina at halos nagmamakaawa kong saad. God! Is this what surrender means? Pakiramdam ko’y nag-init ang mismong mukha ko! Pakiramdam ko’y lahat ng dugo ko umakyat sa mukha ko.

“Think of it as… surrender.” “Surrender?” “To something inevitable.” Hindi ko alam kung ano ang mas nakakakaba—ang paraan ng pagkakatingin niya sa akin o ang paraan ng pagbigkas niya sa salitang iyon, na parang hindi ito isang tanong kundi isang hatol. “Hindi kita kayang bilhin, Seraphina,” dagdag niya. “Pero kaya kitang kunin.” Napasinghap ako.

Habang naghihintay sa pag-akyat ng sinasakyang elevator ay muling bumalik sa aking alaala ang mga nangyari kahapon. Alam kong may bahagi pa rin sa akin na gustong bumalik sa pagkakataong iyon upang bawiin ang lahat ng mga sinabi. Alam kong may bahagi pa rin sa akin na gustong magtanong at makinig sa paliwanag niya. But I have realized something out of it... Sometimes, surrender means giving up trying to understand and becoming comfortable with not knowing at all. Maaaring mas mabuti na iyong wala akong alam kaysa malaman ko pa ang katotohanang hindi naman din ako sigurado kung makabubuti ba o mas makakasama lang lalo sa sitwasyon namin.

I let myself drown in the easing silence. Kung bibigyan lang siguro ako ng Maykapal ng pambihirang kakayahan, hihilingin kong ang mapasaya ang lahat ng tao sa paligid ko ang ipagkaloob Niya. Even if it'll cost my own happiness, I will willingly surrender. I'd give whatever I have. Maubos man ako, basta makukuha kong matingnan silang lahat na nakangiti at may maayos na buhay, hindi ko na dadamdamin ang mga pangyayari sa nakaraan. "Life is not without pain and obstacles," mahinang usal ni Seymour, "the challenges you are going through are just the right ones for you. Otherwise, bakit sa 'yo binigay 'yan kung hindi mo naman kakayanin?"

Natuturuan ang pusong magmahal basta bukas ang isip mong tanggapin siya. Sampson Suarez is a perfect man, he's responsible, loving and kind. Bilang isang babae, siya ang prince charming na hihilingin mo. Wala kang masasabing masama sa kaniya. That’s why she didn't mind marrying him. To be with him means she's at ease. He represents her comfort zone, and she would never consider stepping outside of that comfort zone. It's dull and boring, but it's peaceful. Leaving Sam will make him sad and broken. That is something she do not want to happen. Thinking about him crying because of her makes her heart feel like it's about to burst open. She's not going to let him go. She's just not able to do it

Mapait akong napangiti bago dahan-dahang itinaas ang kamay. 2. "I-I'm surrendering myself now, officers. I'm done with my w-work." Napatingala kaming lahat nang makarinig ng pagsabog sa taas kasabay ng pagtigil ng ulan. Napangiti ako bago tuluyang nawalan ng malay. 1.

“Hindi ko gets.” “I am surrendering myself to you, that’s what it means,” seryosong sabi niya dahilan para mangunot ang noo ko. “Can you stop beating around the bush?” malumanay na sabi ko. Nakita kong nagsalubong ang kilay niya kasabay ng paghinga ng malalim.

“Teka, Sorin?” “Oh, bakit nahihilo ka ba ulit?” tanong niya agad. “Hindi, okay na ako. Naisip ko kasi na kung sumuko ka lang dahil nahihilo na ako, hindi counted iyon.” Tahimik siyang nakatingin sa akin, pagkatapos ay napailing. “Lumi, I surrendered because you were ahead.” “Totoo ba?” “Yes.” Napangiti ulit ako. Grabe, hindi ko akalaing mananalo ako. Sa totoo lang, sa step three thousand pa lang ay tinanggap ko nang magiging mahirap ang buhay ko kapag ako ang natalo.