Tagalog Food For Thought Mga Nobela at Kwento

iiling-iling na sabi ni Jorge. "Seryoso kami sa sinabi namin, huh!" sabi ko agad. "We know. Para di kayo mag-overthink, ikain na lang natin ang lahat. Food is life and life is good," sagot naman ni Ralph. "Food is life and life becomes peaceful if we are full," segundo rin ni Jorge. "Ang dami niyong alam, tse!" sabay pang sabi namin ni Elisa. "Syempre Elisa, hindi lang kayo ang maraming alam kami rin," sagot ni Ralph.

Agad silang nagtungo sa isang restaurant sa mall para makatikim ng mga pagkaing Pinoy na hindi pa natitikman ng kambal. "Mommy, ang daming pagkain! Ano po itong may sabaw?" tanong ni Aniego, mataimtim na tinitingnan ang menu habang umiikot ang mata sa bawat larawan ng pagkain. "Tawag diyan ay bulalo, anak. Siguradong magugustuhan ninyo!" tugon ni Alona na may ngiti habang nakikita ang pagkamangha ng kambal. Nag-order siya ng bulalo,lechon sinigang, adobo, at pancit—isang halo-halo ng paborito niyang mga pagkaing Pinoy, para malasap ng mga bata ang sari-saring lasa ng Pilipinas.

ibinababa nito ang tray na puno ng pagkain, isang baso gatas, fried rice, tocino, egg, bacon, bread, coffee at isang bago tubig. “Oo nga kaya ko naman ang sakit, oo nga pala kailangan ko pumasok sa kalendirya baka matangal ako kapag matagal akong hindi pumasok, kailangan ko pumunta doon para mag paalam” tugon niya “Don’t worry ako ng bahala mag papasama nalang ako kay manong baka lalong sumakit yan kapag nagpumilit ka lumakad, sorry for being big” saad nito at kumuha ng bread at nilagyan ng bacon

Nag-enjoy akong makita ang naturang dining table. The dining table was simple yet inviting. A platter of crispy fried fish, its skin golden and flaky, sat at the center, its aroma filling the air. A bowl of sinigang, its tangy broth bubbling with vegetables and meat, offered a comforting warmth. A plate of fresh lumpia, their crispy wrappers concealing a delicious medley of vegetables and meat, sat beside it. A bowl of steaming white rice, its fluffy grains glistening with a hint of garlic, completed the meal. The table was a testament to the simplicity and deliciousness of Filipino cuisine, a reminder that the best meals are often the most humble.

“Silugan? Nag-Korea pa tayo, tapos silugan lang?” “Yes,” sabi ko, habang natawa sa itsura niyang parang naguluhan. “As in tapsilog, longsilog, bangsilog. I miss Filipino food. Lahat ng kinakain natin puro fancy—truffle pasta, wagyu, sushi. Minsan gusto ko lang ng simpleng sinangag at itlog.” Natawa siya nang malakas. “Fine, you win. Let’s go.”

mga bagay na pang-alaala. Sa kabutihang palad, ang bagay na ito ay hindi maaaring gawing specimen, kung hindi, si Jane Flores ay maaaring talagang gumawa ng mga kabaliwan na bagay. Ang pag-inom ng soy milk at pagkain ng piniritong masa ay tuwang tuwa, pakiramdam ko ay wala nang mas sasarap pa dito sa mundo. Kahit hayaan ko ang tatlong sarap ng seafood, hindi ko mapapantayan ang simpleng almusal na ito.

May ilang klase ng pasta, may steak, vegetables, pizza, and of course filipino food. “This is a lot Tita, but thank you so much for having us here. I really miss you cooking Tita, we should meet more often Tita. I want to learn more about cookery, my Mom would love to join us din po,” saad ko kay Tita habang sumusubo ako ng pasta na nilagay ni Theo sa aking plato. Ako na sana ang kukuha pero hindi niya ako hinayaan at maupo lang daw ako.

" Ano ba gusto mo kainin? pag iiba nya sa usapan nila, Alam nyang di ito lubos naniniwala pero pag pagkain na Ang usapan ay isasantabi nito Ang mga iniisip. " Ano bang Meron?" " May lasagna pa may mechado, calderita, afritada, pork belly, kari-kari at leche flan." Para itong Bata na nagnining- Ning Ang mga mata sa pagkain. " Tabi dyan iinitin lang natin Ang mga Yan Saka Tayo Kumain." dagdag pa nya agad naman itong tumabi pero kumuha Muna ng Isang apple at pinunas iyon sa damit nito saka kinagat , napapailing nalang talaga sya natatawa sya sa lakas lumamon nito ay di naman ito tumataba, ito rin Ang dahilan kung bakit nagkakasundo Sila pareho Silang matakaa.

“Wala akong gana,” Kita ko ang pagtaas ng kabila niyang kilay, hindi niya nagustuhan ang sagot ko. Totoo naman, kahit gaano pa kamahal at kasarap para sa kanila nitong pagkain na nasa harapan ko ngayon, walang saysay pa rin kasi wala akong gana. How can I eat if I kept thinking about myself and my family? Paano ko lulunukin ‘yang mga pagkain na iyan kung alam ko na sa mga sandaling ito nag-aalala na ang mga magulang ko sa'kin?