Tagalog Food For Thought Novels & Stories

Napakabait talaga ni Tita Selena, palaging may pag-aalaga sa bawat galaw niya. Nginitian ko siya at sumagot ako. "Naku, Tita, sanay na sanay ho ako sa garneng pagkain. Sa amin ho sa Batangas, kapag gulay, gulay laang ang ulam. Kapag isda, isda laang. Hindi ho kami nagmamadami ng ulam sa isang kainan. Iyong ubos-ubos biyaya ho ay hindi uso sa amin, dahil baka ho kinabukasan, ay magdildil na laang kami ng asin sa hirap."

Parang bata kasi. Nakabalik na si Dey at dali-daling umupo sa tabi ko. Kumuha siya ng marami na akala mo ay gutom na gutom. Napailing na lamang ako. Hindi ba 'to kumain? My goodness gracious! Wala nga pala 'tong pera, pero paano nakabili ng alak? "Paano ka uminom?" Tanong ko habang pinapapak ang lumpia. This is my favorite food. Walang makapipigil sa'kin kapag lumpia ang usapan.

sagot ng isa. Napataas na lang ang dalawang kilay ko sa narinig. Diretso kami sa department store ng mall. Kumuha ako ng mga instant na lolotuin katulad ng noodles, pancit Canton, delata at kung ano-ano pang madaling maluto. "Wait, this food is not healthy," puna ni Jonathan sa akin.

"What are you thinking?" Bumalik sa reyalidad ang aking pag-iisip at napansing naghahain na ito ng makakain sa aking harapan kaya naman umayos ako sa aking pagkakaupo. Matapos nitong maihanda ang pagkain ay tinanggal niya na ang suot niyang apron at naupo na rin upang saluhan ako. "Nothing. Just some random thoughts," sagot ko at kumuha na ng aking makakain pero maging sa pagkuha ay nakaalalay pa rin siya. "Uncle Ilay, kaya ko na po. Ako na."

Overthinker pa naman ako. “Let’s eat.” simpleng salita niya na kinatango ko na lang. Binaliwala ko na lamang ang mga iniisip ng utak ko at kumain na lang dahil kawawa na ang sikmura kong gutom. Lumipas ang ilang minuto na sobrang tahimik lang namin na kumakain ng kaniya-kaniyang pagkain. Dahil hindi naman siya nagsasalita ay tahimik lang din akong ninanamnam ang kinakain kong adobo fried rice na may fried dinosaur— este chicken. Ang laki kasi ng hita ng manok kong kinakain kaya parang dinosaur na ata ‘to.

Kahit anong mind conditioning pa ang gagawin ko nasusuka talaga ako. Maliban sa mga pagkaing dala ni Kuya Ford meron din mga delivery food na nasa harapan ko ngayon. Ang strawberry at taho ay galing Baguio, saging galing Davao del Norte at mangga galing Guimaras. Noong isang araw nagpedeliver din sya ng lechon mula Carcar Cebu nang madaling araw. Mabuti nalang may kaibigan syang madaling tawagan at may kaibigan ding piloto.

Chantria Sa unli Samgyupsal namin napiling mag-dinner dahil mahilig pala ‘tong dalawa sa mga korean foods. Honestly, I’ve never tried korean foods before. Ang madalas kong kainin sa Canada ay Canadian, Thai at Mexican foods. Kahit nga roon ay hindi ako kumakain ng Fililipino foods maliban kung magpaluto si Carleigh. Siya kasi ang mahilig doon.

Tawag nya dito " Yeah?" " Anong gusto mong kainin?" Tanong nya dito " Lasagna." Simple nyang sabi at saka umalis na. Hindi na talaga guessing games at fortune telling tong ginagawa ko kundi enumerating the facts for the probabilities. Nung isang araw inubos kaagad ang bagong bili na mangga ni Kuya na sana ay gagawin kong mango float. Kaya ang ending ako ang inutusan ni Kuya para bumili ulit.

Tingnan lang niya mamaya pagkagising nito kung hindi mapatid ang ugat nito sa ngala-ngala sa pagsigaw kapag nakita ang kanyang ginawa. Tinungo niya ang kusina at saka nag-umpisang magluto ng kanilang almusal. Sinangag niya ang tirang kanin mula kagabi, habang itlog, tocino, at longganisa naman ang iniluto niya para sa ulam. Nag-brew din siya ng kapeng barako na dala pa nila galing Batangas. Isa sa mga pangunahing produkto ng Batangas ay ang kapeng barako. Masarap ito lalo na kung bagong giling—amoy na amoy ang mabangong aroma noon. Ang nagustuhan niya sa kapeng Batangas, bukod sa masarap inumin, ay wala pa itong anumang halong kemikal.

iiling-iling na sabi ni Jorge. "Seryoso kami sa sinabi namin, huh!" sabi ko agad. "We know. Para di kayo mag-overthink, ikain na lang natin ang lahat. Food is life and life is good," sagot naman ni Ralph. "Food is life and life becomes peaceful if we are full," segundo rin ni Jorge. "Ang dami niyong alam, tse!" sabay pang sabi namin ni Elisa. "Syempre Elisa, hindi lang kayo ang maraming alam kami rin," sagot ni Ralph.