Food For The Thought の小説・ストーリー

nagkaroon ng pagbabago. -AndyThoughts- -AndyThoughts-

Maayos na naka-pack, at may kasamang maliit na note: "Don’t work too hard. Eat well. – Fin" Napangiti ako habang binabasa iyon. Kahit simpleng bagay lang, damang-dama ko ang malasakit niya. Habang kumakain, iniisip ko kung gaano ako kaswerte na may taong tulad niya na laging iniisip ang kapakanan ko, kahit hindi ko ito hinihingi.

Hindi ko na rin ito nasamahan sa lunch. Huminga ako nang malalim habang patuloy sa paghahanda ng pagkain. Sinubukan kong ituon ang isip ko sa ginagawa ko—ang amoy ng sibuyas, ang lamig ng carrots sa kamay ko, ang simpleng routine ng pagluluto. Anything to keep my thoughts from wandering back to what happened earlier.

Totoong pamilyar siya sa pangalan ng lalaki pero wala siya noon na ideya sa itsura ng tinutukoy na inaanak ng mga magulang at anak ng matalik na mga kaibigan nito hanggang sa naiuwi niya ito sa bahay nila. Eleuthera declared, food is life so she can enjoy it. The feeling that you were left behind by something, oblivious of your surroundings, and all of your attention was focused on the food you’ve been eating. Still, you are enjoying the moment with your food. Eleuthera declared, "Food is life."

Halatang naguguluhan pero may halong pagkamangha ang tingin nito sa kanya. Binalikan ni Mallory ang tingin ni Theodore at bahagyang ngumiti nang may kakaibang kislap sa mga mata “Masama po mag-aksaya ng pagkain, hindi ba?" panimula niya na tila seryoso ang tono. Besides, appreciating food and not wasting it is a good tradition and virtue for us Pinoys, hindi po ba?” dagdag pa niya na may halong pang-aasar at kapilyuhan sa kanyang boses.

I stood up with my swollen eyes and got the Broom and dustpan into the kitchen and sighed. Ang kapal pa nang mukha n’yang pabilihin ulit ako gamit ang sarili kong pera! Eh s’ya naman ‘yong may saltik at problema sa buhay. Sana naman hindi n’ya na sinabay ang pagkain sa galit n'ya. Food is prescious. I hate those who don’t appreciate food’s preciousness. … “ Oh bakit Busangot nanaman ang pag mumukha mo jan?”

EARLENE POV Naexcite naman ako ng sabihin nilang treat. Pagkain sana! Wahaha! Nag-iisip na ako ng mga pagkaing pwedeng nilang gawing treat. Ok lang naman kung street food. Di naman ako pihikan eh. Pero mas ok na yung pangsosyal para maranasan ko naman makatikim kahit minsan! " i know what your thinking earlinda. Its not a food." Napapitlag naman ako ng marinig magsalita si iczeh. Napatingin agad ako sa paligid. Nakikita nya ba ko?

"Ha?" Tumigil ito sa pagkain. Pinunasan nito ang bibig. "Don't think too much. Kumain ka na. Kanina ikaw itong gusto na pakainin ako tapos ngayon ay ikaw itong may iniisip habang kumakain. Mind your food. Finish it fast. Uuwi na tayo pagkatapos nating kumain." Saka ito tumayo. Padabog nitong tinapon ang pamunas sa upuan.

ESTELLA'S POV Gaya nga ng napag-usapan ay sa bahay gaganapin ang meeting namin para sa thesis. Kaya nagpahanda ako ng maraming meryenda. Nakakahiya naman kung hindi ko sila papakainin 'di ba? "Anong meron ba't ang daming pagkain? birthday mo ba?" iyan agad ang bungad sa'kin ni Francyn pagkababa niya.

Paulit ulit kong sinasabi iyon sa sarili ko, na parang isang dasal na sana ay mapawi ang kakaibang guilt na nararamdaman ko. Pero mamaya ko na muna yun iisipin. Ang importante ay maubos ko itong pagkain na nasa harapan namin. Ang bawat subo ko ay parang may kasamang paglimot, panandalian man lang. Sigurado akong matutuwa si baby sa mga kakainin namin ngayon. Sa simpleng thought na iyon, kusang napangiti ang mga labi ko. Parang sa bawat pagkain ko, hindi lang ako ang nabubusog kundi pati ang munting buhay na dinadala ko.