Novel & Cerita Food For The Thought

May bitbit itong tray na may lamang mga pagkain. Enjoy reading po! 🫶🏻🌹🩵

Maayos na naka-pack, at may kasamang maliit na note: "Don’t work too hard. Eat well. – Fin" Napangiti ako habang binabasa iyon. Kahit simpleng bagay lang, damang-dama ko ang malasakit niya. Habang kumakain, iniisip ko kung gaano ako kaswerte na may taong tulad niya na laging iniisip ang kapakanan ko, kahit hindi ko ito hinihingi.

Hindi ko na rin ito nasamahan sa lunch. Huminga ako nang malalim habang patuloy sa paghahanda ng pagkain. Sinubukan kong ituon ang isip ko sa ginagawa ko—ang amoy ng sibuyas, ang lamig ng carrots sa kamay ko, ang simpleng routine ng pagluluto. Anything to keep my thoughts from wandering back to what happened earlier.

Halatang naguguluhan pero may halong pagkamangha ang tingin nito sa kanya. Binalikan ni Mallory ang tingin ni Theodore at bahagyang ngumiti nang may kakaibang kislap sa mga mata “Masama po mag-aksaya ng pagkain, hindi ba?" panimula niya na tila seryoso ang tono. Besides, appreciating food and not wasting it is a good tradition and virtue for us Pinoys, hindi po ba?” dagdag pa niya na may halong pang-aasar at kapilyuhan sa kanyang boses.

I stood up with my swollen eyes and got the Broom and dustpan into the kitchen and sighed. Ang kapal pa nang mukha n’yang pabilihin ulit ako gamit ang sarili kong pera! Eh s’ya naman ‘yong may saltik at problema sa buhay. Sana naman hindi n’ya na sinabay ang pagkain sa galit n'ya. Food is prescious. I hate those who don’t appreciate food’s preciousness. … “ Oh bakit Busangot nanaman ang pag mumukha mo jan?”

"Ha?" Tumigil ito sa pagkain. Pinunasan nito ang bibig. "Don't think too much. Kumain ka na. Kanina ikaw itong gusto na pakainin ako tapos ngayon ay ikaw itong may iniisip habang kumakain. Mind your food. Finish it fast. Uuwi na tayo pagkatapos nating kumain." Saka ito tumayo. Padabog nitong tinapon ang pamunas sa upuan.

ESTELLA'S POV Gaya nga ng napag-usapan ay sa bahay gaganapin ang meeting namin para sa thesis. Kaya nagpahanda ako ng maraming meryenda. Nakakahiya naman kung hindi ko sila papakainin 'di ba? "Anong meron ba't ang daming pagkain? birthday mo ba?" iyan agad ang bungad sa'kin ni Francyn pagkababa niya.

But never one prepared with that much thought—never this warm, never this… sumptuous. Thyon chuckled and lifted the lunch box higher, as if flaunting it. “This isn’t just food. It’s a heart-warming box, full of color, fragrance, taste—may effort, may pagmamahal. Parang hindi lang stomach ang pinapakain, pati soul.” He added with mock seriousness, “By the way, si sister-in-law mismo ang nag-remind sa’kin—never skip breakfast. Bad daw for the stomach. See? She’s so gentle. She actually cares.”

Isang kaganapan na ito. Pagdating ng gabi, ang hapunan ay inihain sa isang madilim na kapaligiran. Ngunit ang pag-uusap ay mabilis na tumakbo sa mga paghahanda para sa salu-salo. Si Thomas ay puno ng mga ideya: isang nostalhik na playlist, mga exotic na pagkain bilang parangal sa mga paglalakbay ni Nathan, mga alaala na ilalabas mula sa mga kahon.

sagot ko habang nasa mga pagkain ang paningin "Kung ganon, bat nakukuha mo pang mamili ng pagkain kesa ang magtago?" Huminto ako sa pagpili ng kukunin saka bumuntong hininga "Hindi naman porket mukhang ok yung tao, ok na talaga siya. Yung iba, mas pinipili lang talaga nilang itago yung nararamdaman nila kesa ang magmukhang mahina" matamlay akong tumingin sakanya "Oo nakakatakot ang lugar na toh, oo nakakatakot ang mamatay, pero mas nakakatakot yung di mo manlang napasaya yung sarili mo kahit saglit"seryoso kong dagdag sakanya saka muling binaling ang tingin sa tinitingnan ko kanina