Example Of Food For Thought Novels & Stories

Sabi ko lang maging butterfly, hindi maging past time ng isang tao. Ang dami ko ng in-overthink over dinner. "Thank you nagustuhan mo kahit simple lang 'yan." "Extra special because you prepared it. Saka nakaka-miss din kumain ng mga ganitong lutong bahay." "Bakit, ano bang kinakain mo usually?" "Hmm, I usually eat out kasabay ng business meetings. Sometimes I cook kaso hindi ako masyado marunong ng mga ulam so kung ano lang maisipan ko."

Food with a note. Eat well <3.—Kiel

Overthinker pa naman ako. “Let’s eat.” simpleng salita niya na kinatango ko na lang. Binaliwala ko na lamang ang mga iniisip ng utak ko at kumain na lang dahil kawawa na ang sikmura kong gutom. Lumipas ang ilang minuto na sobrang tahimik lang namin na kumakain ng kaniya-kaniyang pagkain. Dahil hindi naman siya nagsasalita ay tahimik lang din akong ninanamnam ang kinakain kong adobo fried rice na may fried dinosaur— este chicken. Ang laki kasi ng hita ng manok kong kinakain kaya parang dinosaur na ata ‘to.

Paulit ulit kong sinasabi iyon sa sarili ko, na parang isang dasal na sana ay mapawi ang kakaibang guilt na nararamdaman ko. Pero mamaya ko na muna yun iisipin. Ang importante ay maubos ko itong pagkain na nasa harapan namin. Ang bawat subo ko ay parang may kasamang paglimot, panandalian man lang. Sigurado akong matutuwa si baby sa mga kakainin namin ngayon. Sa simpleng thought na iyon, kusang napangiti ang mga labi ko. Parang sa bawat pagkain ko, hindi lang ako ang nabubusog kundi pati ang munting buhay na dinadala ko.

I stood up with my swollen eyes and got the Broom and dustpan into the kitchen and sighed. Ang kapal pa nang mukha n’yang pabilihin ulit ako gamit ang sarili kong pera! Eh s’ya naman ‘yong may saltik at problema sa buhay. Sana naman hindi n’ya na sinabay ang pagkain sa galit n'ya. Food is prescious. I hate those who don’t appreciate food’s preciousness. … “ Oh bakit Busangot nanaman ang pag mumukha mo jan?”

Hindi ko na rin ito nasamahan sa lunch. Huminga ako nang malalim habang patuloy sa paghahanda ng pagkain. Sinubukan kong ituon ang isip ko sa ginagawa ko—ang amoy ng sibuyas, ang lamig ng carrots sa kamay ko, ang simpleng routine ng pagluluto. Anything to keep my thoughts from wandering back to what happened earlier.

tanong niya. “Paano?” “Isipin ninyo po ang pinakanakakatawang bagay. Halimbawa: Isipin ninyo na ang isang malaking negosyante ay nadulas sa balat ng saging sa harap ng maraming tao, at ang kanyang reaksyon ay parang walang nangyari kahit ang kanyang pantalon ay bahagyang napunit at nakita ang kanyang kulay asul na damit na panloob na may disenyong manok.”

Simpleng saad niya sabay subo ng isang kutsarang macaroni salad nang humarap siya rito. Ngumisi ito sa kaniyang sinabi at ganun din siya. Good at tanggap nito ang sinabi niya. Well, hindi naman siya nagsisinungaling pagdating sa pagkain eh. Food is life kaya siya kaya unang tingin pa lang niya sa mga dala nito, mukha ng pagkain ng baboy. Nagtitigan silang dalawa habang kumakain siya. Hindi problema iyon sa kaniya kung iyon ang pag-uusapan, kahit umabot pa sila buong umaga magtitigan.

“Oo. Pero alam mo, minsan, kailangan nating magpahinga mula sa kaguluhan ng mga nasa paligid natin. Kailangan ng tao ng tahimik na paligid.” “Katulad nito,” mahinang sabi ni Joanna. “Katulad nito,” sagot ni Samuel, sabay ngiti. Dumating ang pagkain, adobo at sinigang, may kasama ring malamig na calamansi juice. Habang kumakain sila, naging mas magaan na ang usapan. Napag-usapan nila ang trabaho, mga paboritong pagkain, pati mga bagay na kinatatakutan nila.

Tumitig ako kay Alexa, "Nag-start kami sa ganun, nagpakasal para sa pera, iniisip ko lang kasi kung sila, yung iba ganun ang din ang reason, ano kayang naging ending nila?" "Baka yung iba nag-fail pero baka yung iba nagawa namang magtagal." Tipid siyang ngumiti sa akin, "Ang lalim na ng naisip at naging usapan natin dahil lang sa pagkain natin dito. Ganito bang nagagawa ng pagkain nila? We should eat her more often, nagkaka-sense ang usapan natin." "Ano ka ba? Kumain lang tayo kaya may pumasok ng kung ano-anong bagay sa isip natin, dapat i-reserve natin ito sa trabaho."