Novel & Cerita Tagalog Stories With Moral Lesson

“Invisibility ang allure ko. Ano ang ibig mong sabihin sa ibang ikinikilos?” Tinignan nya ako sa mata , tila kinikilatis ako lalo at inoobserbahan ako. “Dati ay normal na refuge tree sila, steady lang. Pero nang napadpad ka dito ay bigla na lamang silang kumilos ng ganyan. Wala pa sa bayan ang nakapagpagalaw sa kanila ng ganito. Baka ikaw na ang sinasabi sa legend.” “Legend?”

“Tama!” Biglang napaisip si Jalwin at sinabi sa kanyang ama na may kasamang panghihinayang: “Kapag namatay ang babaeng iyon, ipagkaloob mo sa akin ang lalaking kasama niya. Ako na ang bahala sa kanya!” Here’s the Tagalog translation: “Dahil sa kanya, nagdusa ako nang walang dahilan at binugbog ng isang daang palo. Siguradong ipaparamdam ko sa kanya ang paghihiganti ko nang harapan!”

Agad naman akong napalingon sa kaniya at napataas ang dalawa kong kilay, hindi makapaniwala sa sinabi niya. "You know how to drive?" tanong ko sa kaniya. Bahagya naman siyang natawa. "Why not? Nagda-drive ako ng four wheels lalo na kapag magha-harvest kami ng mga gulay nila Papa sa kabilang bayan. I have license too," sagot niya pagkatapos ay nagkibit ng balikat. "At para makakain ka rin nang mabuti mamaya sa daan," dagdag na sabi niya.

Malakas kasi siyang maka-usog palibhasa minsan na siyang nausog kaya may kakayahan na rin siyang makausog. Dahil nga sa lumaki siya sa Yaya, marami siyang nakuhang kuwento rito tungkol sa kung anu-anong mga kababalaghan at pinaniwalaan niya iyon. Mahal siya nito kaya alam niyang hindi siya nito lolokohin. Saka, sabi rin ng Mama niya, sa ating mundo ay mayroon talagang nilalang na mapaglaro. "What was that?" Maarteng tanong ng boses.

Seryoso silang kumain. “Mom, I’ll join the Story Telling Contest next week.” “Bakit may contest sa school?” “Mom, it’s Family Day again.” “So, what’s your story, Matthias?” “About the Little Boy with a One Strand Hair.” Nagtawanan ang mga kapatid at maging si Prim ay hindi napigilan ang matawa. “Why don’t you think of another story?” “I don’t like! That’s my favorite story.” Sa dinami-dami ng kuwento, iyon pa talaga ang napili ni Matthias. Saka siya tinanong kumbakit ngumiti ang batang lalaki. Niyakap ni Prim ang kanyang anak.

Nakatayo ito sa likuran ng mga kasama niya na tila ba nagtago sa mga matatanda. “Pinahiya po?” tanong ko. “Oo!” sigaw ng isa pa. Huminga ako nang malalim. “Hindi ko pinahiya ang apo mo. Nagnakaw siya ng isang manok at balak hindi bayaran kaya hinabol at binigyan ko ng leksyon.” Nag-ingay ang grupo. “Nakakuha lang ng isang manok pinahiya mo agad!” sigaw ng isa.

Hindi nga pala uso sa kanila ang salitang 'yon. "Shut the fck up old man, Stop your acting! We are not shallow people to make up a story and ruin you just because we hate you! We are professionals, we are not like you, remember that! You're caught in the act but you're still lying! At 'wag na wag mong dinuduro-duro ang asawa ko, gawin mo pa ulit na duruin siya sa harap ko mawawalan ka ng daliri."

Patuloy ni Charleston, "Ang mga ninuno ng aming walong pamilya ay hindi alam kung paano sila nakasakay sa barko. Dahil sa hadlang sa wika, walang nakakaalam kung ano ang nangyayari o kung ano ang gagawin. Biglang sinabi ng batang babae sa bawat isa sa kanila sa kanilang sariling wika na ang barko ay tumaob at dapat silang tumalon. "Tinanong ng lolo mo kung paano niya nalaman na malapit nang tumaob ang barko? Sinabi ng batang babae na ngayon lang siya napanaginipan tungkol dito. Halatang wala sa mga tao ang naniwala sa kanya at walang tumalon sa dagat. Sa huli, biglang umihip ang malakas na hangin at tumaob ang barko!"

sabi ko Tumawa siya ng konti, isang mahihinang tawa na parang may kahulugan. "Hindi naman sa ganun," sagot niya, at tumingin sa paligid, para bang nagsisimula nang mag-isip ng mas malalim. "Marami lang akong natutunan sa mga tao. Nakikita ko yung mga nangyayari sa paligid ko, at natututo ako sa mga kwento nila. Siguro kaya ko masabi 'to dahil may mga pagkakataon din na naranasan ko yung magkalituhan sa loob."

Ubos na ubos na ang karaniwan kong lakas. Si Lira, na napagkamalang kalungkutan ang pagkapagod ko, ay sinubukan akong pasayahin sa elevator. "Gusto mong makarinig ng joke? Isang lobo ang nalungkot pagkatapos makipag-break. Habang nanghahanap ng pagkain, dumaan siya sa isang kubo at narinig ang isang amang sinasabihan ang umiiyak niyang anak, 'Kung hindi ka titigil sa pag-iyak, itatapon kita sa labas para pakainin ang lobo!' Naghintay ang lobo buong magdamag, pero walang lumabas. Pagsapit ng umaga, ang nadismayang lobo ay bumulong, 'Ang mga lalaki ay talagang sinungaling!'"