Filipino Stories With Moral Lessons 소설 & 이야기

Ang aking laban ay tapos na, at ang bagong simula ay nagsimula na. Wakas. Moral ng Kwento: Ang kwentong ito ay nagpapakita na ang tunay na laban ay hindi palaging makikita sa mga armas o sa mga kaaway. Ang pinakamahalaga ay ang pagtutok sa mga mahalaga sa buhay—ang pamilya, ang pagmamahal, at ang pagkakaroon ng tapang na magpatuloy sa kabila ng lahat ng pagsubok. Sa bawat laban, natutunan natin na ang pinakamalaking tagumpay ay ang pagnanasa na magbigay proteksyon at kapayapaan sa ating mga mahal sa buhay, at ang mga sakripisyo ay may layuning magdala ng mas maliwanag na bukas para sa ating lahat.

At nang magsimula siyang magsalita, parang huminto ang mundo. “For me, a good citizen of the Philippines is someone who is honest, responsible and kind.” Simple, pero diretso agad sa punto. Tuloy-tuloy siya at walang sabit. “It is not enough to love our country in words only. We must show it in our actions—by helping others even in small ways, by following the rules and by respecting everyone regardless of who they are.” Napatingala ako. Ang galing. Lalo pa niyang ginalingan sa sagot niyang iyon.

At lalo pang pinasigla ng mga kwento ni Mang Lope ang sandali. Nakikinig si Patricia sa mga kuwento ni Mang Lope tungkol sa mga nangyayari sa baryo—ang pang-araw-araw na buhay ng mga magsasaka, ang mga simpleng kasiyahan at problema ng mga taong nakatira doon. Palibhasa'y sanay na siyan sa mas magulong mundo ng siyudad, mas lalo niyang na-appreciate ang simple at tahimik na buhay na mayroon sila dito ngayon.

Do not distribute, publish, transmit, modify, display or create derivative works from or exploit the contents of this story in any way without the Author’s written permission or publisher except for the use of brief quotations in critical articles or reviews. Stealing is a crime, please avoid Plagiarism. If this content is captured and published, the offender can be traced and will face the full extent of the legal ramifications stated by the law. Please follow/subscribe, comment, and add this to your library. *************** WALA akong masabi sa luto niya. Masarap siyang magluto kaya nag-enjoy rin ako sa pagkain ko. Habang kumakain nga kami ay panay pa ang kwento niya sa akin.

At nagsimula na muli siyang magkwento habang nakikinig lamang ako sa kanya ng mabuti. Ayon sa kwento niya, nabili ng ninuno niyang isang Kastilang Gobernador-Heneral ang buong isla. Sapagkat may mabuting puso ito ay nagpasya na sa Marikavan na manirahan kasama ang asawa na kinuha sa Espanya at doon na sila bumuo ng pamilya. Nang dumating ang mga Hapon upang sakupin ang Pilipinas ay nagnobena raw ang kanyang mga ninuno upang hindi matunton ng nga Hapon ang kanilang lugar at hindi sila masakop. Dininig daw ng Diyos ang kanilang mga dasal. Kaya simula noon ay hindi raw pwede na hindi maging Madre o Pari ang kahit isa sa anak sa bawat henerasyon.

O nagkataong kaboses lang nito ang lalaking hinahanap matagal na niyang ninanais na makita? Napagod lang siguro ako sa biyahe kaya kung anu-ano ang naiisip ko, ani Calley sa isipan habang pinanatili ang ngiti sa labi kahit bahagya siyang distracted. “Thank you very much, Mr. Sancho. It's my pleasure to be a part of one of the famous companies in the Philippines,” magalang niyang saad sa kaharap sabay lahad ng palad upang makipagkamay.

Muli, maraming salamat at sana'y magpatuloy ang ating pagkakaibigan sa pamamagitan ng mga salita. Lubos na nagpapasalamat, Inday_Stories Morals Ang kwentong ito ay nagpapakita ng halaga ng pamilya at pagmamahal sa bawat hakbang ng buhay. Ipinakita na ang tunay na kaligayahan ay hindi nasusukat sa materyal na bagay, kundi sa mga sandali ng pagkakasama at pagtutulungan. Sa kabila ng mga pagsubok, natutunan nilang magtagumpay at mag-enjoy sa bawat sandali bilang isang pamilya. Ang aral: Ang pamilya ang tunay na yaman, at ang pagmamahal ay nagbibigay lakas sa bawat hamon ng buhay.

Samantalang kung si Papa ang titingnan ko ay hindi siya kakikitaan ng pagmamahal sa sariling asawa. Ayon sa kwento ni Mama sa'kin noon, arranged marriage daw ang nangyari sa kanila. Galing kasi sa kilala at mayamang angkan sa Pilipinas. My mother is a Filipino and my father is a Japanese. Nagpakasal ang mga ito dahil na rin sa kagustuhan ng kani-kanilang mga magulang. At dahil na rin sa kagustuhan ni Mama ay sa Pilipinas nila napagdesisyonan na tumira. Kung kaya't kung titingnan si Papa ay mahahalatang banyaga ito. Pero kapag magsalita na siya ng Tagalog ay diretso na ang dila na akala mo'y isang tunay na Pinoy. Nag-aral kasi siyang magsalita ng Tagalog kung kaya't gan'on siya kahusay.

But then, Cha saved me. Sumigaw siya nang paglakas-lakas at ang sabi niya no'n... "Ang kakapal ng mga mukha ninyo para manglait e kayo nga pangit na nga, bobo pa!" Lahat ng bata no'n ay walang nagawa kundi ang lumayo sa amin. Hindi nila kayang patulan ang nag-iisang babaeng anak ng De Dios, na kilalang pamilya rito sa Pontevedra...at sabi ni Mama, kilala rin sila sa Pilipinas.

May dugo akong bughaw, dugong Datu. “Alam mo ba Anak, ang natatandaan ko sa kwento ng matatanda… masaya noon ang pamumuhay ng mga Pilipino, masagana sa yaman ng kalikasan at karunungan. Malayang nakakagalaw sa sariling lupang sinilangan…” wika ni Ina. Malaki na ako pero hindi ako nagsasawang pakinggan ang mga kwento ni Ina. Marami na siyang naikwento sakin tulad ng mga alamat, pabula at mga epiko. Hindi ko nagawang makalimutan ang lahat ng ikinukwento ni Ina kahit na napakabata ko pa noon.