Tala Philippine Mythology Mga Nobela at Kwento

Ayon sa kasaysayan ng kolehiyo na iyon na kahit maliit ay halos pitongpung taon na mula ng itatag, ang pangalan daw na Abba ay sinaunang tawag kay Bathala. Dati daw isang maliit na komunidad lang ang nakatira sa Tala at ang mga taong iyon ay naniniwala pa sa mga diyos at kung anu-ano pang sinaunang kuwento na pinagpasa-pasahan ng bawat henerasyon. Pero sa pagdating ng mga dayo na nanirahan na rin sa bayang iyon unti-unting ginawang katatawanan at kathang isip lang ang mga kuwentong dati pinaniniwalaan talaga ng mga unang tao doon. Hanggang sa maging ang mga anak ng mga tubong taga roon hindi na rin pinansin ang mga kuwentong pamana ng kanilang mga magulang.

Nakangiting napailing si Phina habang pinapanood mula sa pintuan ng klinika ang kanyang pinakadedikadong doktor. Si Dr. Tala Castelo. Isang batang doktora na punong-puno ng enerhiya at liwanag. Nakasuot lamang ito ng simpleng maong, puting t-shirt, at may putik pa ang mga sapatos dahil kagagaling lang nito sa pagbaba mula sa isang liblib na sitio para manggamot. Si Tala ang literal na araw ng baryo. Lahat ng tao ay kilala at mahal siya. Lumaki siyang ulila, sinusuportahan ang sarili sa pag-aaral, ngunit kailanman ay hindi kinakitaan ng lungkot. Ang hindi alam ng lahat—pati na mismo ni Tala—ay ang dugong nananalaytay sa kanyang mga ugat. Hindi siya isang simpleng batang ulila mula sa pamilyan

Malapit na sila ngayon sa kung saan nakakulong ang isang baliw. Ilang sandali lang bago nakarating ang grupo sa isang hemispherical cave na napapalibutan ng mga formation—na mararamdaman ang matindi at nakakamamatay na aura—pati na rin ang isang legendary divine spirit. Ang loob ng cave ay kahawig ng isang temple square at sa pinaka-gitna nito ay isang square altar na may hugis-singsing na lawa na nakapalibot dito...

Ang Espiritu ng Bato at ang Tinig ng mga Ninuno Ang Phantom Talon ay lumapag sa dalampasigan ng Isla Amihan na walang kahit anong ingay, ang stealth technology nito ay perpektong nagkubli sa kanyang pagdating. Pagbaba ni Winston, ang hangin na sumalubong sa kanya ay hindi ordinaryo. Ito'y may dalang bigat at enerhiya, siksik sa amoy ng asin, bulaklak, at isang bagay na mas luma pa—isang amoy ng ozone at kapangyarihan. Ang buhangin sa kanyang paanan ay tila nagniningning sa ilalim ng buwan, at ang mga puno sa gubat ay tila mga bantay na nakatayo nang tuwid at marangal.

"Really? Mabuti at hindi ka na nono. Alam mo ang dewende?" "Yeah. The small persons," aniya at natawa na ako habang kinukurot siya kaya napapa talon siya at napapa aray. "Anong small persons ah?" "E ano ba?" "Ewan ko sa 'yo, Rod. Dewendes are one of the famous urban legend here in the Philippines. They are not just a small people you said. They are tiny creatures na nakatira sa punso. They have powers and iyon nga, kapag nadisturbo mo sila, some parts of your body ay mamamaga."

sagot naman ng malokong asawa niya sabay higa sa tabi niya. Sinamaan niya ito ng tingin. "Bakit? Sabi ba may mga mangkukulam doon?" "Sabi sa kwento, iyong mga eksperto. Doon daw nakatira ang mga Shaman." "Shaman?" Interesado siya kaya tumagilid siya paharap dito. "Warlock or witches, mangkukulam o albularyo sa Pilipino," paglinaw nito.

"Hindi. Ano ang kakaiba sa isla na ito?" "Ang lugar na ito ay may katawa-tawa na mataas na konsentrasyon ng espirituwal na enerhiya, ngunit walang makapangyarihang mga magsasaka dito. Tanging si Diego lamang ang nakarating sa Nascent Soul, na katumbas ng Martial Arts Marquis sa martial arts mundo. Lahat ng iba pa dito ay nakarating lamang sa Golden Core stage sa pinakamahusay. Maging si Terrell ay nakarating lamang sa Pinakamataas na antas ng Golden Core stage.

Isa ba itog fairy? “T-teka, iyan ba… ang Earth Spirit, ang isa sa apat na nature spirits?” gulat na tanong ni Ira, habang namimilog ang mga mata. Earth Spirit? Katulad din ba ito ng Spirit of Heaven na hiniraman ko ng kapangyarihan noong nakipaglaban kami kay Lethar?

Tumikom ang mga kamao nila at halatang nagpipigil ng galit. Pinatamaan kami ni Frea ng kanyang mahika. Mahikang magpapakalma sa aming tatlo. Natigilan kaming tatlo. Alam namin ang kayang gawin sa amin ni Frea, ang mystic fairy. Kahit ako na isang bathala ay bihira makakilala ng isang mystical creature. Sa sobrang okupado namin sa isa’t isa ay hindi namin napansin ang pagdating ng isang Colossian.

Napaka hinhin ng kilos nito at parang hindi nakabasag ng pinggan. "Ako ang diwata ng karunongan, ako si Ruka." pag papakilala niya sa akin, wala sa sariling napa lunok ako sa sarili kong laway. Totoo ba itong nakikita ko? Bakit nag papakita sa akin ang isang diwata? Sa panahong ito kasi pinaniniwalaan ng mga pilipino ang mga diwata, diwata ng karagatan, diwata ng bulkan, diwata ng kagubatan, at iba pa. Bukod sa sinasamba nila ang mga ninuno nila na nagiging gabay daw nila. Ang buong akala ko ay walang katotohanan ang mga ito. Nakikita ko pa nga minsan sina andula nag aalay ng mga pagkain upang pasalamatan daw ang mga diwata, umalagad, bathala. Hindi ko akalain na may katotohanan pala ang mga