Novel & Cerita Tension Relief Quotes

Bakit wala siyang ginagawa. Naramdaman ko ang unti-unting pagka-anghang ng mga mata ko.Ano mang oras lalabas na ang ikinasasakit nito. "everyone,nandito tayong lahat para magsaya at hindi makiusyoso sa usapan ng may usapan."sambit ni doc Xander upang pukawin ang tensiyon sa buong paligid.

she said, holding a nearly empty bottle of alcohol in her hand. “You guys should really try to enjoy the moment. We’re here to relax, to forget about everything for a little while. But look at the two of you.” Her eyes flicked from Liam to me. “Still caught up with all your worries about life, responsibilities, work, family.... like you’re stuck in a rut. Why not just relax, even if it’s just for a little while? Break free from all that for a bit. It’s good for you.”

Sinabi nang walang magawa ni Claire, “Honey, kausapin mo dapat ang mga kaibigan mo na iyon at sabihan mo sila na magpakilala nang mas kaunting customer sayo sa hinaharap para makapag-relax ka nang kaunti.” Bago pa makapagsalita si Charlie, sinabi ni Elaine, “Mahal kong manugang, hindi mo dapat isipin na mag-relax kapag sobrang bata ka pa! Huwag kang makinig kay Claire. Dapat ay may positibo at masipag na puso ang mga batang tao. Paano ka magre-relax kapag nasa 20s ka?! Sobrang hirap kumita ng pera sa modernong panahon, kaya ang paglalagay ng pera sa bank account mo ang pinakamahalagang bagay!” Sinabi ni Claire, “Ma, ang ibig kong sabihin ay kumuha ng mas kaunting order si Charlie. Hindi ko s

Masyado pang malinaw sa isip niya ang katotohanang ito’y isang kasunduan. Kaya’t ngumiti na lang siya, pilit na pinapawi ang bigat sa dibdib. “Well… baka kailangan mo lang matutong mag-relax. Hindi lahat ng bagay dapat laging may plano.” Napangiti si Jarred, at marahang tumawa. “You sound like my grandmother.” “Then maybe she’s right,” biro ni Veronica. “Kasi tingnan mo, kahit anong pilit mong iwasan, nandito ka pa rin sa honeymoon mo, Mr. Hearts.”

Tahimik din ang mga tao na nakapaligid sa kanya, kaya naman mas lalong nadagdagan ang tensyon na kanyang nararamdaman. “Ok Haya, relaks lang ha,” paalala ni Dr. Mila, “sundan mo yun sasabihin ko sayo.” Tumango lamang si Haya, naramdaman niyang natanggal na ang lahat ng benda ng kanyang mata. “Dahan-dahan mong buksan ang mata mo at dahan-dahan mo rin na ipikit-pikit Haya, then relax lang ok,” utos na pahayag ni Dr. Mila.

“I just said ‘maybe'. Don't believe immediately if what was said is not sure or certain. Don't trust easily or you will face your consequence like how this dude trusted his animals, believing he would not be bitten and the next day he was rushed to the hospital because one of his animals bit him. How funny.” “Hey!” singit bigla ni Alvin kahit may laman pa ang bibig nito. Napangiti nalang si Van, ‘Now I know why my stress and my tiredness disappear immediately every time I come home here from work. They are my stress reliever and my second strength to not get tired of finding you.’

"H-hindi, im sorry about that im just really stress at my work. Im still have a lot of cases to read hindi basta pwede ipagpaliban" "Kahit na you should still need to rest for yourself paano pag bumagsak yang katawan mo your sweat will be useless!" "Oo na, can you give me a massage" "Yeah i will,if it can make you relax" "How about your work?" "Im the CEO remember" pumuwesto na ito sa likod at inumpisahan akong masahiin he has a good hands. "Ahhhh dito sa parteng ito" i can't help but to moan his hand can give shivers to my body.

Inilahad pa nito ng magkabilang kamay na para bang yayakapin pa siya kahit na alam niya namang peke ang lahat ng iyon. Tuluyan siyang niyakap ng huli ngunit nanatili siyang naka-estatwa habang nakikiramdam sa paligid niya. “Relax! Masyado ka yatang tensed!”, pabirong turan pa nito sabay tapik sa balikat niya.

Ito ang kapalit ng lahat. “Relax,” sabi ni Reece nang mapansin niyang nanginginig ako. “Hindi ka makakatulong kung panay ang tensyon mo.” “Sinusubukan ko,” sagot ko, pilit pinapatatag ang boses ko. “Hindi lang talaga… madali.” “Hindi naman dapat maging madali,” sagot niya. “Ang mahalaga, ginagawa mo.” Pareho kaming napaungol nang maramdaman kong binagalan niya ang paggalaw niya. Napahawak ako sa gilid ng kama para hindi mawalan ng balanse.

“You really don’t know when to quit, do you?” “Not when it matters.” Nagtagpo ‘yung mga mata namin. Tahimik lang, pero parang may tension sa hangin — hindi lang galit, kundi ‘yung klase ng energy na delikado. Dapat pina-uwi ko na siya. Pero hindi ko magawa. “Then keep going,” sabi ko sa dulo, mababa ang tono. “Pero tandaan mo ‘yung sinabi ko.”