Tension Relief Quotes Novels & Stories

"We're on a work site. Let's keep it professional." ​Tumaas ang kilay niya. Hindi siya mukhang galit, mukha siyang... challenged. "Fine. Professional." ​"Good." ​"But just so you know," dugtong niya, at lumapit pa siya nang kaunti, "eventually, we'll need to talk. We'll need to address this. Kasi this—" turo niya sa space sa pagitan naming dalawa, "—this tension? It's not going away. Hindi siya mawawala just because we ignore it. Hindi siya mag-dissolve just because we pretend it doesn't exist."

“In my own mind.” “I’m sure,” I said, not even trying to hide my sarcasm. “Maybe you should teach me how to chill. I could use a little bit of that energy.” He chuckled, taking a slow bite. “Not everyone can be as laid-back as me. You’ve got too much on your plate. You need to learn how to relax, tapos may asawang tao ka pa.” He said then laughed. I shot him a look. “Relax? I’m about to drown in papers, exams, and all sorts of other nonsense, and you’re telling me to relax?”

Wala naman siyang nararamdamang sakit pero para siyang hihimatayin habang naiisip na any moment ay pwede siya nitong gilitan ng leeg lalo pa at may pagka-sira ulo ang babaeng ito. Kanina pa siya nag-iisip kung paano makakawala rito ngunit waring di gumagana ang utak niya. Marahil ay dahil sa sobrang kabang nararamdaman. Tiningnan siya ni Jeffrey na waring sinasabing; relax ka lang, hindi kita pababayaan and yet nababasa rin niya sa mga mata nito ang pagkataranta. Napuno ng tension ang buong kwarto.

" piping dalangin niya. Hindi ito sumagot. "Para ma- relax ka naman. Tutal, balak ko ring mag- unwind. Magdrive lang. Akyat lang tayo sa Tagaytay, tapos balik rin tayo, Pangtanggal lang ng stress. Naisip ko kasi na mukhang kailangan mo rin 'yon kaya niyaya na lang rin kita. Kung feel mo lang rin ha? hindi kita pipilitin. Hindi ako magtampo kapag hindi ka sasama. Katulad ng sinabi ko niyaya lang rin kita kung baka type mo. Besides, When was the last time that you took a day off? O, kaya bigla mo lang naisipan na mag- relax, yong wala sa planu, parang ngayon?" pahayag niya dala na dito ang pangungumbisi rito.

“‘Yan ba ang tawag mo rito? Ang walang kwentang, paulit-ulit, pixelated na pagpapahirap na ‘to?” Tumawa siya, isang malalim at malakas na tunog na nag-echo sa silid. “Tawag dito ay relaxation, Soirye. Tawag dito ay stress relief. Tawag dito ay pahinga mula sa monotony ng iyong boring at predictable na buhay.”

Ngunit kung ganoon naman palagi ang tira niya ay nangangamba siyang hindi kakayanin. Siya ay bigo at balisa, at hindi nangahas na paputukin ang kanyang baril. Inilapit ni Marco ang kanyang wheelchair. "Your focus is too strong. Ang pagiging tensyonado mo ay nakakaapekto sa performance mo. Relax. Calm down, you can do it." Anang baritonong tinig nito. Hindi niya magawang kumalma. Kwentas na iyon ng kanyang ina, ang tanging pag-aari nito na naiwan.

“Totoo ‘yan! Isang beses, imbes na quarterly report ang i-send niya sa group chat, puro memes pa pala ng mga CEO! Sabi niya, ‘stress reliever lang ‘to, guys. Huwag masyadong seryoso.’” Nagpalakpakan sila sa tawa, at hindi ko napigilang mapangiti rin. “Minsan kailangan mo ring mag-relax, ‘di ba? Hindi pwedeng puro trabaho at pera lang ang habol mo sa buhay.”

“You’re looking... stressed today. Too much work?” Tumango ako habang pilit na iniiwas ang tingin ko. “Opo, Sir. Marami pong trabaho.” “You know,” bulong niya, “you should relax sometimes. Maybe I can help you... relax.” Halos magdilim ang paningin ko sa inis. “Pasensya na po, Sir. Kailangan ko pong bumalik sa trabaho.” Ngunit bago pa ako makaalis, hinarangan niya ang daraanan ko. “Oh, come on, Satya. Don’t be so uptight. I’m just being nice.”

“Hindi ko naman maalalang may meeting tayo tungkol sa katawan ko.” Tumaas lang ang kilay ni Caelum. “If you want this arrangement to go smoothly, you’ll follow the plan.” Napahinga nang malalim si Solenne. “Hindi mo talaga alam kung paano mag-relax, ‘no?” “Relaxation is for people who can afford to lose control,” malamig na sagot nito. Napailing na lang siya. “You make everything sound like business.”

Fear is a great motivator for excellence. Pagkatapos ng meeting, pagod akong bumalik sa opisina. I loosened my blazer and leaned back on my leather chair, staring at the ceiling. The silence of the room was deafening, and suddenly, I felt this itch—isang pamilyar na bugso ng init na alam kong hindi basta mawawala dahil lang gusto ko. I needed a stress reliever. Something that didn't involve computer or papers. I pressed the intercom.