Dealing With Stress Quotes Novels & Stories

"Oo, naman s'yempre nakakaawa kaya 'yang kilay mo kung hindi ka lang siguro gwapo baka mukha kanang senior citizen." "Ah senior citizen pala, huh! Baka kung hindi ka buntis ay hindi kita hahayaan makalakad riyan. Tuwad ka, Misis ko, ng masubukan natin kung totoo ba ang sinasabi mong senior na ako." "Kilay lang ang sinabi ko." "Sige na, Misis ko, para matanggal ang pagod at stress ko, quickie lang tayo." aniyang pagpupumilit

Gusto niyang lumayo sa mga stress dahil pakiramdam niya ay mababaliw na siya kung hahayaan niyang magsabay sabay ang mga problema niya ngayon sa buhay. “Hoy kuya, ano?! Wala ka bang balak sagutin ‘yang tumatawag? Kanina pa ‘yan ‘oy! Umalis ka nalang dito kung hindi mo sasagutin ‘yan, nakakaabala ka lang sa nagtatrabaho.” Masungit na saad ni Ashianna at mabilis siyang inirapan.

May kung anong kumirot sa dibdib ko. "Ayos lang po, kulang lang po sa tulog," sagot ko. "Are you sure? You really looked so unwell," I can feel the concerned in her voice. Tumango ako bilang pag sisiguro. "Corporate World is really stressful, Hija. But don't overworking. Just deal of it one at a time, don't rush," tito seriously said. Tumingin ako kay tito na malambot ang matang nakatingin saakin. His words gave me the courage to do it because he's right. Nangilid ang luha sa mga mata ko at umiwas ng tingin.

sagot ni Cearina, ang kanyang tinig ay nagiging mas matatag. “Kung may stress, dapat mas pagtuunan ng pansin ang trabaho, hindi ang mga emosyon,” sagot ni Ezekiel. Ang kanyang tono ay tila nagpapakita ng kawalang-interes sa kanyang nararamdaman.

“Sa awa ng Diyos, maayos naman ako. Nitong mga nakaraang araw lang yata ako na-stress dahil sa mga nalaman ko.” Automatic na napataas ang kilay ko dahil sa sinabi nito. Na-stress? At saan naman siya na-stress? Hindi ko pa naman nasabi sa kanya ang lahat, so para saan ang stress na sinasabi niya? “Naku, mare! Hinay-hinay sa pagiging stress. Baka tumaas ulit ang blood pressure mo...”

"Kung may kailangan ka at may maitutulong naman ako, huwag kang mahihiyang magsabi, ha? Walang magbabago kahit hindi na ikaw ang manager ni Grantt, Yongsann." Napangiti naman ako. Ganito ang bumabalik sa'yo kapag naging mabuti kang katrabaho. "Opo, Ate Pi. Salamat uli. Bye." "Bye." Pinatay ko na ang tawag at naupo na lang muna sa bakanteng couch. Hihintayin ko na lang na magising siya. ["Iwasan na lang po muna ang ma-stress siya nang sobra. Hindi po biro ang magkaroon ng anxiety. Hindi niya maiiwasan ang sucidal thoughts."]

It feels good to say that out loud. “Don’t say that. Huwag mong sabayan ang stress ko. You of all people should know what I’m going through. The guilt. The stress. The pressure. I feel like I’m going to explode.” Umupo siya sa kama at inihilamos ang palad sa mukha.

“Magpahinga ka muna. Pwede rin na huwag ka munang pumasok sa kompanya. Ibibigay ko na lang sa ibang architect ang naiwan mong trabaho para hindi ka mahirapan—” Pinutol ko siya. “Kailangan kong pumasok. Magpapahinga ako ngayong gabi, pero tatapusin ko ang mga projects na hinahawakan ko.” Napatingin siya sa akin, malamig ang tingin. “Kira, bawal kang ma-stress. Kung hindi ka stress, mas mabilis tayong makakabuo.” Napakagat-labi ako. Ayokong makipagtalo pa. “Fine. Hindi muna ako papasok ng tatlong araw.”

"Totoong chismis ito, ano ka ba," "Kasi alam mo, mas maganda yung wala ka na lang pakialam sa buhay ng ibang tao kesa pag-chismisan pa. Wala ka naman mapapala roon. Mind our own business, sis, iwas sa stress, may peace of mind ka pa," casual na sabi ko.

Because. “Nothing,” she mumbled. “I… I forgot what I was about to say.” Mahina itong natawa sa kanya. “And that only means one thing: you needed rest, anak. Kailangan mong magpahinga. Hindi pwedeng mas mauna ka pang magkaroon ng Alzheimer’s disease kaysa sa akin. Masyado ka nang stress sa negosyo mo. Breathe in and breathe out. You need to relax, okay?”