Novel & Cerita Dealing With Stress Quotes

Siguro sa pagod sa pag-iisip ng maraming bagay. "Should I take your stress away?" He smirked playfully. Uminit ang pisngi ko. Knowing him, his mind is full of green thoughts. Kaya hindi na ako magtataka kung anong klaseng pagtatanggal ng stress ang sinasabi niya. "Tumigil ka nga!" "Wait, what did I do? I'm just being thoughtful here." My lips twisted, trying to suppress a smile. "Yeah, a thoughtful pervert."

Sinuntok ko ang braso niya pagkagaling ko sa kusina at napalingon naman siya sa akin. “I don’t want to.” Napangiwi ako. “It’s tea. It’ll help you relax.” “I don’t have time to relax!” Nakita ko ang pagtaas ng balikat ni Ace hudyat na nagulat siya sa sigaw ni kuya. “You’re too hard on yourself. You’re home. You must take a break for a while. Dibale nang ma stress ka ulit sa school. Make home a place where you unwind. Not where you throw your stress at.”

Gusto niyang lumayo sa mga stress dahil pakiramdam niya ay mababaliw na siya kung hahayaan niyang magsabay sabay ang mga problema niya ngayon sa buhay. “Hoy kuya, ano?! Wala ka bang balak sagutin ‘yang tumatawag? Kanina pa ‘yan ‘oy! Umalis ka nalang dito kung hindi mo sasagutin ‘yan, nakakaabala ka lang sa nagtatrabaho.” Masungit na saad ni Ashianna at mabilis siyang inirapan.

“Tinatanong mo ako kung paano mababawasan ang stress ng Don, ‘di ba? Ito na. . . ito ang sagot ko sa ‘yo. Gusto niya na ikaw ang mamahala sa hasyenda. Danie, kasi ang stress— puno ‘yan sa paligid. Buhay ‘yan, wala tayong control kung kailan sila darating at gaano kadaming problema ang darating. Pero ang control-in ito, iyon ang kaya na ‘tin. Nasa tao ang paghawak sa sitwasyon. Ang tao ang magmamaniobra ng problema.” Pinaikot-ikot niya ang walang laman na bote sa kamay niya. Wala sa sariling unti-unti ko siyang ginagaya habang nakikinig sa malumanay na sinasabi niya. “Magaling humawak ng stress ang Don. Dahil kalmado siya, hindi mo mahahalata. Matanda na ang Don, hija, hindi naman lingod sa ‘

May kung anong kumirot sa dibdib ko. "Ayos lang po, kulang lang po sa tulog," sagot ko. "Are you sure? You really looked so unwell," I can feel the concerned in her voice. Tumango ako bilang pag sisiguro. "Corporate World is really stressful, Hija. But don't overworking. Just deal of it one at a time, don't rush," tito seriously said. Tumingin ako kay tito na malambot ang matang nakatingin saakin. His words gave me the courage to do it because he's right. Nangilid ang luha sa mga mata ko at umiwas ng tingin.

sagot ni Cearina, ang kanyang tinig ay nagiging mas matatag. “Kung may stress, dapat mas pagtuunan ng pansin ang trabaho, hindi ang mga emosyon,” sagot ni Ezekiel. Ang kanyang tono ay tila nagpapakita ng kawalang-interes sa kanyang nararamdaman.

“Sa awa ng Diyos, maayos naman ako. Nitong mga nakaraang araw lang yata ako na-stress dahil sa mga nalaman ko.” Automatic na napataas ang kilay ko dahil sa sinabi nito. Na-stress? At saan naman siya na-stress? Hindi ko pa naman nasabi sa kanya ang lahat, so para saan ang stress na sinasabi niya? “Naku, mare! Hinay-hinay sa pagiging stress. Baka tumaas ulit ang blood pressure mo...”

"Kung may kailangan ka at may maitutulong naman ako, huwag kang mahihiyang magsabi, ha? Walang magbabago kahit hindi na ikaw ang manager ni Grantt, Yongsann." Napangiti naman ako. Ganito ang bumabalik sa'yo kapag naging mabuti kang katrabaho. "Opo, Ate Pi. Salamat uli. Bye." "Bye." Pinatay ko na ang tawag at naupo na lang muna sa bakanteng couch. Hihintayin ko na lang na magising siya. ["Iwasan na lang po muna ang ma-stress siya nang sobra. Hindi po biro ang magkaroon ng anxiety. Hindi niya maiiwasan ang sucidal thoughts."]

natawa ito sa sinabi ko at hindi ko naman na marahan na pala niya akong sinasayaw. "Ginagawa mo?" takang tanong ko dito. Para kaming buang nito na sumasayaw kahit walang tugtog. Hindi ko mapigilang hindi matawa sa aming dalawa at ganoon din siya. "Sabi nila, ang pagngiti ay isang way para ma lessen yung stress daw eh." maya maya ay anas nito. Tumaas naman ang kilay ko sa kaniya. Pinalibot niya ako gamit ang kamay niya at ng humarap ako sa kaniya ay nagtanong ako.

It feels good to say that out loud. “Don’t say that. Huwag mong sabayan ang stress ko. You of all people should know what I’m going through. The guilt. The stress. The pressure. I feel like I’m going to explode.” Umupo siya sa kama at inihilamos ang palad sa mukha.