Terror In Tagalog Novels & Stories

Maya lang ay narinig na rin namin ang bell na tapos na ang first period kaya naman nagpaalam na rin ito saka lang kami naka hinga ng maluwag ng makalabas na ang isang dragon. Pag nakakarinig kami ng bell na tapos na ang klase ay nakakahinga na kami ng maluwag lalo pa nga at ang mga terror na ito ang aming Prof. Mga ilang buwan pa ang bubunuin namin sa kanya bago matapos ang sem kaya naman todo aral na lang talaga ng mabuti. Hays tapos na ang isang dragon. Pero may kasunod kaagad ito na same lang nito ng ugali. Pero kahit ganun ehem crush ko ito.

Isa-isa kong nilagyan ng iba’t ibang tags ang mga sundalo depende sa pinsala na natamo nila—red tag para sa mga taong may malubhang kalagayan at kailangan ng agarang lunas at atensyon ng doctor; yellow tag para sa mga taong kailangan obserbahan at second priority sa pagbibigyan ng lunas; green tags para sa maaaring makapaghintay at wala sa bingit ng kapahamakan at black tags para sa mga malabo ng maisalba at mababa ang tyansa na mabuhay. Inuna ko muna ang mga may mga malulubhang pinsala at binigyan muna ito ng mga paunang lunas. Tumawag ako ng dalawang sundalo para ihanda ang pagsasagawaan ng operasyon. “Ihanda niyo rin ang kakailanganin kong mga gamit para sa mga ooperahan,” utos ko. Ngunit

Lola muttered, “Ay, at least honest.” Kent, somehow, almost smiled. “That makes two of us, Tita.” Mae stared at him in horror. Vanessa covered her entire face. Lola looked delighted. And for one dangerous second, Mae thought her mother would throw him back into the ocean. Instead, her mother let out the smallest laugh. And somehow, that shocked everyone more than anger would have. She shook her head lightly. “Matigas talaga ang ulo mo.” “Yes, Tita.” “Hindi ka rin marunong matakot.”

Sagot niya sa akin. Napabuntong hininga naman ako. "Erigor, maraming bagay na nahuhusgahan ng hindi tama. May mga nilalang na nakakatakot ang itsura, ngunit hindi sila delikado. Kagaya ng mga pating. Madalas, kinatatakutan ito ng mga nilalang, dahil nangangain sila ng kung ano man ang bumabagsak sa dagat ayon sa kuwento. Ngunit ang totoo, hindi naman sila nangangagat o umatake kung wala silang malalanghap na dugo. Kinatatakutan sila sa tubig, ngunit hindi naman talaga sila ganoon." Paliwanag ko sa kanya. Hindi ko alam kung alam ba niya kung ano ang pating. "Alam ko ang pating. Kinatatakutan sila sa karagatan ng mga tao." Saad niya sa akin.

“AHHHH,” sigaw ko ng pataas na yung drop tower. Ngayong nakasakay na kami ni Theo ay tila kinakabahan na ako. “My god, super taas na T,” saad ko sa lalaki at hinagilap ang kamay nito dahil natatakot na ako lalo na kapag bumaba na talaga ang tower. “I’m here Celeste, here hold my hand,” wika ni ni Theo at pinakita ang kamay niya kaya hinawakan ko ito.

Hindi pagkabigla ang makikita sa mukha ng headmaster, takot. Tila tattoo ang sunog na parte ng aking braso, isang dragon tail. Kahit ako ay nabigla. Ito ang kanina pang mainit ,mahapdi at kumikirot. “Mukhang mangyayari na ang kinatatakutan ng karamihan Frea.. Makakaalis ka na, sana ay walang makaalam ng kung ano ang nakita mo rito.”

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

Love you guys! Drop kayo ng napakagandang comment! Taming the Dangerous CEO [TAGALOG] Fated to Mary the Devil [TAGALOG] Doctor Alucard Treasure [TAGALOG] Alpha King Checkmate [TAGALOG] Nine Months [Tagalog] The Devilish Billionaire [Tagalog] Love you all! And thank you sa supporta ng napakarami!

Kabanata 18 : Ang Bangungot Sa hindi malamang dahilan, lagi ko Paring napapaginipan ang nakakatakot na Gubat na iyon O kung Gubat parin ba ang tawag sa lugar na iyon. Kahit pa nandito si Abuela, at alam kung ligtas na ako, hindi parin mapanatag ang puso at damdamin ko.

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon