No Exit の小説・ストーリー

Bakit ba napakapapansin ko? Ngayon ay tila enteresado siyang humarap sa akin. Pati ang swivel chair na inuupuan ay napaharap sa akin. Sumandal siya rito at marahang isinandal din ang braso. Ang kaliwang kamay ay pinaglalaruan ang pang-ibabang labi samatalang ang isa ay nasa lamesa at naglalaro ng isang asul na ballpen. Now that you caught his attention, Rassia, now what?

tanong ko, mabilis bumalik sa focus. “Hit… but not dead,” sagot niya, pilit steady ang boses. “We need an exit.” “Working on it.” Mabilis akong nag-type ulit, pinipilit pumasok sa backup nodes ng system. “Listen carefully,” dagdag ko. “North corridor. May service exit doon. Less guarded.” “Copy.” Sa screen, nakita ko silang gumalaw hinila ni Caelum si Seraphina, pinoprotektahan siya kahit siya ang sugatan napailing ako.

Deadline na daw kasi 'non sa susunod na araw kaya hindi pa kami nakakalabas. Ako lang ngayon ang nandito sa bahay. Si Love ay isinama ni Lay sa kanila. He lives outside the City and they'll be there for a week. Si Faith naman ay nasa beach ngayon kasama ang blocmates niya. Sem ender daw nila at sa isang araw pa ang uwi niya. Wala pa naman si Manang ngayon kasi umuwi din sa kanila.

"Hindi mo na kailangan mahirapan pang iwasan ako at tapunan ng cold treatment. You don't have to stress yourself over grids, structures, or my scholarship anymore, Dr. Montgomery." Bago pa man makasagot si Anne, Lauren turned on her heel. Her sneakers made a sharp, echoing swipe against the concrete floor as she walked away, her silhouette fading into the shadows of the exit ramp without a single backward glance. Left standing by her car, Anne could only watch the heavy metal exit door swing shut, the clinical mask she fought so hard to keep suddenly feeling suffocatingly heavy. At sa mga sumunod na araw, ay ganoon nga ang ginawa ni Lauren.

Bawat silid ay may monitor ngunit hindi nila makita sa screen ang tatlong pasaway. " Imposibleng mawala na lang sila bigla. Sa fire exit. Ilipat mo sa fire exit." Itinuro ng donya ang isang monitor. Nananatiling blanko ang fire exit. Walang isa mang tao ang dumaan doon. Kita ng don mula sa monitor na hindi nabuksan ang mga entrance at exit. "Hanapin na natin sila bago pa sila tuluyang makalabas ng Sion."

Quinto at patuloy na ginagabayan ang anak niya. Bakit kasi ang mabubuting tao pa ang nauunang mamatay sa mundong to! Napakadaya ng tadhana! Ang Mama ko,namatay siya gayong napaka buti ng puso niya,si Mr.Zhang na ang akala naming lahat napakasama niyang tao ay namatay namg dahil sa amin,namatay siya sa pamamagitan ng pagbubuwis buhay,,at ganun din ang ama ni Max,namatay si Mr.Quinto ng may karangalan,he's the most outstanding man at pinakamabuting CEO sa lahat ng industry.His one of a kind.

Habang nakaupo ako roon, pinagmamasdan ang tubig na patuloy na umaagos kahit na may mga bato na humaharang sa daan nito, napagtanto ko na ang pag-alis niya ay hindi pagtatapos ng aming kwento—ito ay bahagi ng mas mahirap na bahagi ng aming paglalakbay. Umalis siya hindi dahil ayaw niya sa akin, kundi dahil akala niya ay iyon ang tamang bagay na gawin para sa akin. Ang kanyang pag-alis ay bunga ng kanyang pagmamahal, kahit na ito ay naging maling desisyon. At kung iyon ang dahilan, kung ang ugat ng kanyang paglayo ay ang kanyang pag-aalala sa akin, ibig sabihin ay naroon pa rin ang pagmamahal—nakatago lang sa likod ng takot at kawalan ng katiyakan.

So, ano na ang plano mo tungkol dito? ND: 【Wala akong plano.】 Pagkatapos na pagkatapos niyang i-send ang kanyang maikling sagot, diretso niyang pinindot ang exit button upang umalis sa naturang page. Parang inaasahan na rin naman iyon ni Mr. Lualhati dahil agad pa itong nagpadala ng isa pang pahabol na message. 【Wait muna! May itatanong pa sana ako sa ’yo...】

Sobrang init. M.NINS

unknown. Happy Ending! ❤️