Nung una kong nakita ang paglalarawan ng prinsipe sa kuwento, tumimo agad sa akin ang eksena kung saan tinanggal niya ang korona at tumayo sa hangganan ng hardin, nag-iisa, nakatanaw sa malayo. Hindi ito maringal na paglalarawan—walang sarili niyang coronation speech o nakasisilaw na armadura—kundi isang sandali ng katahimikan na naglalantad ng kanyang kahinaan. Nakita ko ang pagod sa mga balikat niya, ang maliit na pagkabahala sa paghawak ng isang sulat, at ang pagdududa sa mga matang nakatanaw sa kanya. Ang detalye ng banayad na pag-ikot ng hangin sa buhok niya at ang basang bakas ng luha na halos hindi mapansin ang siyang nagpagising sa akin: ito ang prinsipe bilang tao, hindi bilang alamat.
Sa pangalawang bahagi ng eksena, may isang batang inapi na naglakad papunta sa kanya at hindi niya inalintana ang sarili niyang dignidad—hinawakan niya ang kamay ng bata, nag-abot ng tinapay, at nagbitiw ng simpleng pangako. Yun ang eksenang tumatak: isang maliit na kabutihang gawa na nagtatanggal ng agwat sa pagitan ng trono at bayan. Ang mga detalyeng ganito ang nagpapakita ng tunay na paglalarawan ng prinsipe: hindi sa mga malalaking laban o matitikas na talumpati, kundi sa mga sandaling pinipili niyang maging mabuti kahit walang nakatingin. Sa huli, iniwan ako ng eksenang iyon na may kakaibang pag-asa at paniniwala na ang tunay na lider ay yaong marunong magpakumbaba at magmahal nang tahimik.