The Rachel Mga Nobela at Kwento

Bulalas ni Rafa sa radio. Tumayo si Nick, napayuko ngunit nananatiling matatag. “Go. I can walk.” Habang palabas na sila, lumitaw si Riana sa corridor, hawak ang M4 rifle. “Leaving so soon?” anito, sabay paputok sa direksyon ni Richel. Naiwasan ni Richel ang unang bala, at sa bilis ng galaw ay nakaputok siya pabalik. Tinamaan si Riana sa balikat, napaatras.

Hindi parin talaga nag babago ang kapatid niya, even there's a hatred in her heart she did not let rachel died in starvation. Maya maya rin lang ay huminto sila sa isang pintuan at binuksan nito 'yon. Nang makapasok sila ay nakita n'yang nakaupo ito sa silya at nakatingin sa bintana sa loob ng kwarto. Natuon ang tingin nito sa akin at kay raven bago ito ngumiti. "Iwan mo muna kami, Raven." Nang makaalis si raven ay nilapitan ko si rachel, hindi parin mawala ang ngiti nito sa labi, but she know behind that smile is sadness and scared for something.

Pero hindi pa man siya nakakapasok nang maayos, agad niyang napansin ang isang pamilyar na presensya na nagbigay ng bahagyang kaba sa dibdib niya. Si Rachel—ang ina ni Rico—nakatayo malapit sa isang round table, may hawak na champagne flute. At sa tabi nito… si Sharia. Mabilis na bumalik ang alaala ng mga nakaraang taon—kung paano noon, laging may masasakit na salitang baon si Rachel para sa kanya, kung paano nito ipinaparamdam na hindi siya kailanman magiging sapat para kay Rico. At si Sharia? Ang babaeng palaging malapit kay Rachel, halatang may paghanga kay Rico, pero pilit na itinatago sa likod ng huwad na paggalang.

“Hindi. Pagkatapos niyang ipadala sa ibang bansa si Rachel, inayos niya ang lahat — pinasok sa magandang paaralan, may mga tagapag-alaga, at may mga bodyguard pa. Sa lohika, imposible siyang mapasama sa mga taong iyon. Pero ilang beses na tinawagan ni Rachel nang palihim ang kuya niyo at si Don Antonio at sinabi niyang inabuso raw siya ng mga tagapag-alaga at gustong umuwi. Pero palaging itinatanggi iyon ni Hector. Hanggang sa huli, narinig namin na tinangkang patayin si Rachel ng Black Hawk Hall, tapos nasagasaan pa siya ng kotse na muntik nang ikamatay niya…

mahinang bulong niya, pinisil ang kamay ko. Tumango lang ako, kahit parang hindi ko kayang huminga ng maayos. Naririnig ko na ang boses ng isang babae mula sa loob ng sala. Malambing. Maayos. May halong pagkasabik. "Raven?" tawag nito. Pumasok kami sa sala. At doon ko siya nakita. Si lola Rachel. Naka-plain white blouse lang siya at beige na slacks. Simple ang itsura niya pero elegante. Parang siya ang mismong repleksyon ng buong bahay—may dating, pero hindi kailangang ipagsigawan.

Lee. “Cassandra Coleman is a very kind person. Kung hindi dahil sa kanya ay baka matagal ko na isinuko ang pangarap ko maging isang doctor. Siya ang nagbigay sa akin ng lakas ng loob para lumaban. Sinubukan ko balewalain dahil alam ko wala akong karapatan na panghimasukan ang buhay niyo. Pero hindi ko pala kaya… Hindi ko kayang makita siyang nanghihina at nawawalan ng pag-asa. Magalit na kayo sa akin wala akong pakialam.” Dire-diretsong wika ni Rachel na kumuha sa buong atensiyon ni Renzell. Naningkit ang mga mata niya. Natigilan din siya sa mga sinabi nito. Ngunit mas naging interesado siya sa mga susunod pa nitong sasabihin kaya naman sinenyasan niya itong magpatuloy.

Sumali siya sa larangang ito hindi lamang dahil sa kanyang mga interes kundi para malaman din ang katotohanan tungkol sa nangyari sa nakalipas na mga taon. Patuloy ni Joshua, "Nagtrabaho din si Rachel noon sa Justa Workshop. Siya ang alagad ng aking mentor, kaya technically, siya at ako ay parang magkapatid. Siya ay isang batang babae sa kanyang twenties na over-shadowed isang pares ng mga lalaki sa aming apatnapu't. Pero, kalaunan ay iniwan niya ang trabaho para sa isang lalaki."