روايات وقصص ضمن The Rachel

That was how great Rachel is. Damn. That jerk!

Pero hindi pa man siya nakakapasok nang maayos, agad niyang napansin ang isang pamilyar na presensya na nagbigay ng bahagyang kaba sa dibdib niya. Si Rachel—ang ina ni Rico—nakatayo malapit sa isang round table, may hawak na champagne flute. At sa tabi nito… si Sharia. Mabilis na bumalik ang alaala ng mga nakaraang taon—kung paano noon, laging may masasakit na salitang baon si Rachel para sa kanya, kung paano nito ipinaparamdam na hindi siya kailanman magiging sapat para kay Rico. At si Sharia? Ang babaeng palaging malapit kay Rachel, halatang may paghanga kay Rico, pero pilit na itinatago sa likod ng huwad na paggalang.

“Hindi. Pagkatapos niyang ipadala sa ibang bansa si Rachel, inayos niya ang lahat — pinasok sa magandang paaralan, may mga tagapag-alaga, at may mga bodyguard pa. Sa lohika, imposible siyang mapasama sa mga taong iyon. Pero ilang beses na tinawagan ni Rachel nang palihim ang kuya niyo at si Don Antonio at sinabi niyang inabuso raw siya ng mga tagapag-alaga at gustong umuwi. Pero palaging itinatanggi iyon ni Hector. Hanggang sa huli, narinig namin na tinangkang patayin si Rachel ng Black Hawk Hall, tapos nasagasaan pa siya ng kotse na muntik nang ikamatay niya…

mahinang bulong niya, pinisil ang kamay ko. Tumango lang ako, kahit parang hindi ko kayang huminga ng maayos. Naririnig ko na ang boses ng isang babae mula sa loob ng sala. Malambing. Maayos. May halong pagkasabik. "Raven?" tawag nito. Pumasok kami sa sala. At doon ko siya nakita. Si lola Rachel. Naka-plain white blouse lang siya at beige na slacks. Simple ang itsura niya pero elegante. Parang siya ang mismong repleksyon ng buong bahay—may dating, pero hindi kailangang ipagsigawan.

Lee. “Cassandra Coleman is a very kind person. Kung hindi dahil sa kanya ay baka matagal ko na isinuko ang pangarap ko maging isang doctor. Siya ang nagbigay sa akin ng lakas ng loob para lumaban. Sinubukan ko balewalain dahil alam ko wala akong karapatan na panghimasukan ang buhay niyo. Pero hindi ko pala kaya… Hindi ko kayang makita siyang nanghihina at nawawalan ng pag-asa. Magalit na kayo sa akin wala akong pakialam.” Dire-diretsong wika ni Rachel na kumuha sa buong atensiyon ni Renzell. Naningkit ang mga mata niya. Natigilan din siya sa mga sinabi nito. Ngunit mas naging interesado siya sa mga susunod pa nitong sasabihin kaya naman sinenyasan niya itong magpatuloy.

Sumali siya sa larangang ito hindi lamang dahil sa kanyang mga interes kundi para malaman din ang katotohanan tungkol sa nangyari sa nakalipas na mga taon. Patuloy ni Joshua, "Nagtrabaho din si Rachel noon sa Justa Workshop. Siya ang alagad ng aking mentor, kaya technically, siya at ako ay parang magkapatid. Siya ay isang batang babae sa kanyang twenties na over-shadowed isang pares ng mga lalaki sa aming apatnapu't. Pero, kalaunan ay iniwan niya ang trabaho para sa isang lalaki."

Kabanata 17 Pain Sniper's p.o.v. Nakahalukipkip si Drake, tahimik na nakaupo sa couch. Kapwa namin pinakikinggan ang eksplenasyon ng doktor na siyang sumuri kay Mikaella. Mikaella is peacefully sleeping right at this moment. Mabibigat ang hiningang pinapakawalan niya. She looks so fragile, tila babasaging kristal sa sobrang kahinhinan.. napaiwas ako ng tingin sa maamong mukha niya ng maramdaman ko ang mahinang pagsiko sa akin ng katabi ko. Si Wave.