The Rachel Novels & Stories

Bungad na tanong agad ni Rachel sakanya. Rachel is his first cousin sa side ng mommy niya at sa lahat ay ito ang pinaka close niya dahil tomboyin ito ng bata pa sila ngunit nakakilala lang ng isang Navy Seal na kasama niya ay naging babae na ito. "That's her" "What!?" She almost yells. Sumandal siya sa swivel chair habang nakatingin parin sa pinto na nilabasan ni Alethea.

Si Rachel ay matalik na kaibigan ni Hailey, at dahil ikakasal na si Hailey bukas, malamang na siya ay dumating nang maaga. Katatapos lang din ni Rachel sa New York City, at ipinadala ni Hailey sa kanya ang kanyang lokasyon habang ipinapaalam din sa kanya na doon siya matutulog. Kaya, nagmaneho roon si Rachel upang hanapin sila. Gayunpaman, natigilan si Rachel sa pagkabigla nang lumakad siya at nakita niya sina Hailey, Jordan, Cayden, at Victoria.

Walang pakialam na lumabas si Harvey sa kwarto. Pero si Rachel ay nabawi ang kumpyansa niya at ang aura na meron siya dati. Pinakita niya lang ang side niya na ito noong siya ay ang top talent ng Longmen branch sa Mordu. Si Rachel ay naglakad papunta sa gitna ng hall at sinapak ang pulang kahoy na lamesa. Ang lamesa ay sumabog at nabasag sa milyong mga piraso.

Hindi agad siya sumagot. Ilang hakbang palabas ng opisina ay muling tumalikod si Rachel para magpaliwanag. “I have a flight to catch. I'll be in the US for a few weeks. Kailangan kong mag-isa.” Nagulat si Louis. “What?” “Kailangan kong umalis ng bansa.” “Rachel—” “Ayaw kong makita ang pagmumukha ni Harvey.” Napabuntong-hininga si Louis. “Gaano katagal?”

tawag galing kay Rachel—her half-sister, kasunod nito ang tingin niya ay personal assistant nito. Bakas ang tuwa pero nananatili ang composure habang papalapit sa kaniya si Rachel. At hindi tulad noong una silang magkita sa penthouse ni Joaquin, she's not wearing a fancy dress, and high heels. Naka-stone-washed skinny jeans, rust orange bodysuit top—nagpantay na rin ang taas nila dahil sa pair of open-toe pointed heels sandals ito. Hindi rin overdone ang makeup, simpleng blush on at red lipstick lang ang kolorete sa mukha nito.

Nang ihatid ko siya pauwi ay ganap na kaming pagod. Weird ang schedule ng linggo at hindi kami nagkita bago dumating si Rachel noong Biyernes ng hapon. “Hey Cuz,” binati ko siya nang buksan ang p***o. Si Rachel ang quintessential, all-American, girl-next-door na kagandahan na may magandang mukha at katawan ng Sports Illustrated swimsuit model. May buo siyang suso, makitid na baywang, well-toned na binti at head-turning na puwit.

Pero, kumpara sa kanya, si Rachel, na nasa tabi ni Yule, ay mukhang medyo pagod pagdating sa kanyang kasiglahan at hitsura. Sa totoo lang, kahit na halos limampung taong gulang na si Rachel, karaniwan ay mukhang apatnapung taong gulang lang siya dahil inaalagaan niya ang katawan niya. Kapag tumayo siya sa tabi ni Quinn, hindi sila mukhang mag-ina, ngunit mukhang magkapatid lang sila. Pero, malinaw na mas malala ang estado niya sa sandaling ito kumpara kay Yule, na ilang taon na mas matanda sa kanya. Bukod dito, mukhang medyo may sakit siya.

Habang kinakalagan si Rachelle, agad nitong kinaskas ang namumula niyang mga wrist habang mabilis na yumuyuko sa harapan ni Darryl. “Maraming salamat sa pagliligtas mo sa akin, Sir.” Isa talaga si Rachelle sa pinakamagagandang babae sa True Flame Sect. Parang naging isang mahinahong hangin sa tagsibol ang ngiti sa kaniyang mukha.

Si Rachel ay nakakakilala sa una. Kinumbinse siya nito sa pagpapanggap dahil malaki ang ibabayad ni Zabrina. Siguro kung hindi siya pumayag, hindi sana mawawala ang nobya niya. Masaya pa sana silang nagsasama kahit maliit lang ang raket nila. Dati lamang siyang nagbubuhat banyera sa palengke, maliit man ang sahod ay napagkakasya ni Rachel. Natigil siya sa pagsubo nang may naglandas na luha sa pisngi niya. Dinama niya 'yon.

Bakit parang gusto ko siyang protektahan sa kabila ng katotohanang halos hindi ko pa siya lubusang kilala? Napabuntong-hininga ako at tumitig sa kisame. Sa loob-loob ko, alam kong hindi magiging madali para kay Rachel ang pinagdaanan niya. Ang makita ang lalaking pinangakuan niyang makasama habang buhay, na ngayo'y tila wala nang pakialam sa kanya — sakit iyon na hindi basta-basta nawawala.