Novel & Cerita The Villainess Is A Marionette Chapter 1

Amoy ulan habang isinusulat ko ito at naaalala ang unang beses na sinubukan kong gawing sentro ng kwento ang isang 'panget' na kontrabida — pero hindi yung gagawing cute lang dahil martir; gusto ko siyang gawing tao. Mahilig akong magsimula sa smallest, almost ridiculous detail: paano niya hinahawakan ang kaniyang kutsara? Ano ang amoy ng kaniyang lumang jacket? Minsan doon nagsisimula ang empathy. Sa unang talata ng fanfiction ko, pinili kong mag-umpisa sa isang maliit na ritual niya bago matulog—pinapakita nito agad na may buhay siya sa loob ng maruming katawan na sinasabi ng iba na panget. Hindi kinokontra ang pisikal na anyo; tinatanggap ko ito pero hindi pinapahamak ang character sa isang- dimensional na joke.

Sunod, bigyan mo siya ng malinaw na kagustuhan at panibagong perspective. Sa tagpo na kadalasan villain lang sumisingit, pinagsama ko ang lumang trauma at isang simpleng pangarap—ang gustong magtanim ng puno sa tapat ng bahay nila. Malayo ito sa typical na motive na gusto lang manakop; lahat ng maliit na pangarap na 'yan nagiging believable reason para magawa niya ang malalaking bagay. Gumamit ako ng first-person POV sa ilang eksena para maramdaman ng mambabasa ang pag-ikot ng ibang pananaw: ang sarili niyang kwento ng kahihiyan, pag-iwas, at minsang tawa habang nag-aayos ng sirang relo. Kapag personal ang boses, nawawala ang caricature.

Huwag matakot maglaro sa trope: pwedeng mong i-subvert ang 'panget' trope sa pamamagitan ng humor, irony, o kahit brutal na katotohanan. Isang eksena ko, naglalakad siya sa isang salamin at hindi siya umiwas—tinutulungan ko ang mambabasa na makita kung bakit niya tinatanggap ang sarili niya, o bakit sadyang hindi niya ito kayang tanggapin. Importante rin ang paligid—mga taong nagpapa-echo ng opinyon nila, media na nagbigay ng label. Sa huli, huwag pilitin ang redemption; mas malakas kapag nagmumula ang pagbabago sa loob, o mananatiling komplikado—lahat ng iyon ay nagiging mas totoo. Sa writing process, mahalaga ang beta readers na hindi lang papuri kundi totoong reaksyon, at tags/warnings para hindi mabigla ang mambabasa.

Masaya talaga ako kapag nakikitang umiibig o nakaka-relate ang ibang tao sa mga 'panget' kong villain—hindi dahil gusto kong gawing romantiko ang lahat, kundi dahil napapaalala natin sa isa't isa na kahit ang pinaka-unstyled na karakter ay may kuwento. Sa huli, kung may natutunan ako sa paggawa ng ganitong fanfiction, ay yung lakas ng maliit na detalye at ang tapang na gawing kumplikado ang moral landscape ng iyong kwento.