Vanquished Novels & Stories

"Ang aking paghihiganti ay malapit na!" Ipinatawag niya si Lilith at ang kanyang tatlo pang anak—mga prinsipe ng Underworld na mas malakas at mas brutal pa kaysa kina Malakor at Asmodeus. Ang una ay si Vorlag, ang Warbringer, isang dambuhalang brute na ang balat ay kasing-tigas ng obsidian at ang bawat suntok ay may lakas ng isang lindol. Ang pangalawa ay si Morwen, ang Plague-Lord, isang nakabalot na pigura na napapalibutan ng isang luntiang ulap ng sakit at pagkabulok. At ang huli, si Valerius, ang Grand Tactician, isang demonyong may apat na braso at mga matang nakakakita sa bawat posibleng kahinaan ng kalaban.

[The Architect of Sin] Ang pagbabalik ng alaala ni Vlady ay isang himala, ngunit kasama nito ang isang sumpa. Ang bawat sandali ng kapayapaan sa St. Petersburg ay isang panandaliang hiram na oras mula sa nakaraan. Ang Mnemosyne Serum ay nagtagumpay sa pagdikit-dikit ng mga pira-pirasong alaala ni Vlady, ngunit ang side effect nito ay nagpapakita ng isang mas malalim na bitag mula sa Council: ang kanyang isipan ay nananatiling isang weaponized server, at ang tanging makakapag-activate nito ay ang nagmamay-ari ng Prime Key—ang kapatid ni Mateo Valente, ang tunay na arkitekto ng lahat ng kanilang pagdurusa.

Something ugly… something vulnerable. Because deep down, I knew this wasn’t just about revenge anymore. It was the fear that someone was trying to destroy everything I was starting to plan.. including Isabela. “Liam! Mommy!” Biglang bumukas ang pinto. Tumigil ang mundo ko. Nakita ko si Isabela. Nanginginig. Puno ng luha ang mga mata. She looked terrified… and heartbroken. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

Hindi rin si Danford. Ang lalaking nakatayo sa harap namin, hawak ang nakatutok na baril, ay may suot na basang-basa at punit-punit na uniporme ng pribadong hukbo ni Thaddeus. Pero ang mas nakakatakot ay ang kanyang mukha—puno ito ng malalalim na hiwa, sunog na balat mula sa pagsabog ng pantalan, at ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa tindi ng baliw na determinasyon. Si Vane, ang kanang kamay at pinakatiwalaang hitman ni Thaddeus. Ang taong binuhat ang sarili mula sa impyerno para lang tapusin ang utos ng kanyang amo.

Si Esteban ay isang kahanga-hangang tao. "Ayon sa alamat, si Zarvock ay mabisyo, gumon sa pagpatay, at mahilig kumain ng hilaw na laman ng tao. Kapag ito ay napalaya, ang Miracle Palace ay hindi mawawasak, ngunit ang sangkatauhan ay mawawasak." Inihayag ni Max Aquino ang bakas ng takot sa mga mata ni Max.

naputol ang sasabihin pa sana ni Stella ng bigla nitong sakupin ang labi nya. Niyapos ni Erik ang isa nitong braso sa bewang ni Stella kaya napadikit pa ang katawan nya dito. At dahil ayaw nyang tumugon sa halik ni Erik ay kinagat nito ang ibaba nyang labi. Kaya naibuka nito ang sariling bibig at dahilan nito para makapasok ang mainit at malikot na dila ng binata. Wala na syang nagawa kung hindi ang tumugon sa maalab na halik ni Erik. Para siyang nahihipnotismo na ipinalupot ang dalawang kamay sa batok ng binata. Napangiti ang binata dahil doon. At dahil natangay na si Stella sa bugso ng damdamin kaya hind na niya namalayan na nasa leeg na nya ang labi nito.

Peace of mind lang naman ang hiniling niya bago siya magpunta sa beach, ngunit bakit hanggang dito ay sinusundan siya ng problema? Mabilis na nagbihis si Avaeh, ganoon din si Colt, bago lumabas sa transcient house. Dala-dala ng kaniyang kaliwang kamay ang marriage contract, samantala ang kabila ay hawak ang kamay ni Colt. Hinila niya ito papunta sa area kung saan alam niyang naroon ang mga may gawa nito. Kung nakita niyang maayos at malinis ang marriage contract, ngayon ay lukot-lukot na ito gaya ng kaniyang hitsura. Wala na siyang pakialam kung masira man ito. Ang tanging gusto lamang niya ay ma-void ang license kahit na alam niyang hindi iyon magiging madali.

Bigla na lamang may lalaking nagpaamoy sa akin ng isang panyo na siyang naging dahilan para mawalan ako ng malay. “T-Teka, nasaan ako?” bulong ko sa sarili ko saka ako tumayo. Isa iyong parang kwarto na halatang pagmamay-ari ng isang mayaman na tao. Lahat ng mga gamit ay halatang mamahalin at halos lahat din ay kulay black at grey. Tila ba kwarto ng isang lalaki. Kailangan kong makaalis dito bago pa ako makita ng lalaking nandukot sa akin kanina.

Regalo pa naman saʼkin ni Mireille ang kotseng 'yon noʼng first wedding anniversary namin. “Nandito ang susi mo saʼkin, baliw. Lasing ka na nga talaga. Ni hindi mo maalalang binato mo si Von ng susi kanina kasi hindi ka inaabutan ng vodka,” rinig na rinig ko ang boses ni Kofi. Inalalayan niya pa akong maupo sa bar counter at pagkaupo ko, muli ko na namang isinubsob ang sarili ko roon.

Ngayon pa nga lang na hindi totoo ang sanggol na dinadala niya ay sobrang sakit na sa pakiramdam nilang mag-asawa ang pagkawala niyon, iyon pa kayang totohanan na? “Hinding-hindi iyon mangyayari, Hubby. Remember, maghihiganti pa ako sa demonyong iyon. Bago ako mawala, siya muna ang ihahatid ko sa impyerno,” nanggagalaiti sa galit na wika ni Veron. Tumalim ang kaniyang mga mata sa kabila ng natutuyo ng luha sa kaniyang mga pisngi. “Pinapangako kong ito na ang huling pagluha ko nang dahil sa demonyong iyon. Sa susunod naming pagkikita ay siya naman ang luluha ng dugo sa harapan ko.”