Thomas The Maze Runner 소설 & 이야기

Sa sandaling iyon, ang paraan ng pagtitig niya kay Thomas ay parang isang taong nakatingin sa diyos. "Sir, ikaw ba ay diyos mula sa langit?" Humalakhak si Thomas. “Ako si Thomas Mayo. Dati akong sundalo, kaya mas nakakagalaw ako.” Ang tawag ba dito ay better? Lubos na hinangaan ni Garrett si Thomas sa mental at pisikal. Si Thomas ang dapat na itsura ng kalalakihan! Tahimik ito sa daan. Matapos maipaandar ang sasakyan ng napakatagal na panahon, dahan-dahan itong huminto sa isang manor farm.

Nag-aral din siya, maging si Alexa ng mga basic combat strategy—kung dumating man ang oras na kikilanganin ay kaya nilang protektahan ang kanilang mga sarili. “Listen to me, Sarai,” seryosong saad ni Thomas habang inilalatag ang mga kagamitan sa mesa. “Tommaso is a paranoid predator. If you show up with a sword, he’ll pull out a gun. But if you show up as a lost, grateful niece, he’ll open the gates for you. We need you to be a blank slate. No anger, no vengeance. Just pure, innocent joy of finding your family.”

Gusto ‘man nilang puntahan ang mga ito pero napakalayo nila at kung pupuntahan nila ang mga bata ay hindi nila maililigtas agad si David kaya mas inuna nila ang pagliligtas dito. Si Thomas ang agad na nakahula kung nasaan ang mga ito. Bilang nanggaling na siya noon sa pabrika na iyon ay alam niya ang daan papunta kung kaya agad silang nagsagawa ng plano kung paano nila matatalo ito.

--- Napapakuyom ng mariin si Thomas sa natuklasan at hindi pa man tapos ang halikan na naganap ay kaagad siyang nagmartsa palabas. "Give those two a food." Tuloy-tuloy sa kaniyang paglalakad si Thomas nang sumunod ang dalawang tauhan. "What kind of food, Boss?" Isang nakaka-depota na tanong ang siyang nakapagpatigil kay Thomas at binigyan ng malutong na sapak ang walang utak niyang tauhan. "Give them the food they want, make sure that it's unlimited! You fvcking useless dumbass!"