Kapag nag-iisip ako ng 'gabaldon' na kuwento, agad kong naiimagine ang lumang silid-aralan na may malalaking bintana at mga tabla sa sahig—at doon kadalasan umiikot ang mga pangunahing tauhan. Ako mismo, bata pa noon, palaging nae-excite sa mga kuwentong ganito dahil simple pero malalim ang dynamics ng karakter: ang gurong puno ng malasakit na laging may dalang lumang tsinelas at kuwento ng kabayanihan; ang batang bida na nagtatangkang magbalanse ng pangarap at responsibilidad sa pamilya; at ang matapat na kaibigang palaging nag-aalok ng tulong sa pinaka-di-inaasahang sandali.
Kasama rin sa cast ang lola o nanay na naging emosyonal na sentro—sila ang nagpapakipot ng tradisyon at aral. Hindi mawawala ang antagonist na hindi laging masamang tao: minsan isa lang siyang bagong mayor o dayuhang developer na kumakatawan sa pagbabago at panganib sa komunidad. At syempre, may mga town folks—ang matandang tindera, ang kabarangay na palaboy-ligaloy, at ang malapit na kapitan—na nagbibigay kulay at subplot.
Bilang mambabasa, ang gusto ko sa mga gabaldon na kuwento ay kung paano nagiging representasyon ang mga tauhang ito ng mas malawak na tema—paglaki, pagtataksil ng tradisyon, at pagmamahal sa bayan. Hindi puro melodrama; may humor, maliit na tagumpay, at maliliit na sakripisyo na tumatagos sa puso. Lagi akong naiiwan ng pakiramdam na parang uwi ako sa isang lumang tahanan pagkatapos magbasa—mainit at puno ng alaala.