Novel & Cerita Thought For The Day About Life

We're reminding ourselves, and them, of the profound impact they have on our lives. Dahil siya pinili niyang pahalagan ang mga tao sa paligid niya ngayon. Dahil hindi niya alam na ano mang oras kayang bawiin ang buhay na mayroon sila. Life, in its unpredictability, teaches us one undeniable truth: time is fleeting. Every shared laugh, every whispered secret, and every comforting touch from those we love is a gift, a fragment of time we'll never get back.

Mamamatay siya sa lugar ng mga banyaga. WE ONLY live once sabi nila pero mali, we live everyday and we die once. So forgive while you still have the chance to forgived that person, hate less and love more while you still can. Life is so short to take things seriously. Be weird and do the things that makes you happy and contented.

“Tutulungan pa din kita ngayon at siguro kahit bukas. Pero isang araw, mapapagod ako sa mga simpleng bagay. Pagdating ng panahon, hindi kita papansinin.” “Kaya kung hihingi ka ng tulong sa akin, gamitin mo ang iyong isip at magisip ng ayos kung ito ay nararapat para sa problema o hindi.” “Kung sasayangin mo ang aking pabor para sa bagay na walang silbi, maaaring mawala ang pagkakataon para maligtas ko ang buhay mo isang araw. Alam mo ba ang ibig kong sabihin?”

"Umayos ka Bree." "Maayos ako. Huwag kang judger hindi mo pa nga naririnig. Isa pa, dapat nga nagte-thank you ka sa akin. Hindi 'yong nambubugbog ka." "Wow. Ba't naman ako magpapasalamat sa'yo, aber?" "Simple lang. I'm a walking reminder for you na ang buhay ine-enjoy. Nobody will make it out alive in life, anyway. Might as well party now. Consequences be damned. Hindi ka ba nagsasawa sa pagiging predictable ng buhay natin?"

Ngumiti siya sa dalaga at hinayaang tingnan nito ang magazine. “Kaya naman always remember .You're strong, not lucky. Gustuhin mo mang tapusin ang buhay mo, I know, deep down, you wanted to fight it. You wanted to live that's why you're still alive. Suicide is not the answer to every problem in the world. No one should take their own life, because life is precious, life is a gift

Nakakahiya rin kasing dumalo sa birthday party ng mama niya na wala man lang akong kahit anong dala. Alam ko naman na mayaman sila—na bilyonaryo ang pamilya nila, ngunit iba pa rin kasi talaga ang pakiramdam kung may naibigay ka kahit gaano man kaliit. ‘It’s the thought that counts,’ ika nga nila.

Mom and Dad always peek at me in the bedroom every hour. I promised them one thing. that I don't even have to think about ending my life because I know it's all happening because there's a reason. My life matters in a different way. Ayaw kong tapusin 'yon ng dahil sa mga masasamang nangyari.

I have lived my entire life thinking I can easily go on with whatever heavy problems this world hits me with. Lumaki akong palaging iniisip na dadaan lang naman ang bawat problema, takot, at sakit sa buhay, at hindi naman iyong mananatili habambuhay. But thinking about that naive mindset right now just makes me want to laugh at my own stupidity.

Ang mga mensahe ng assistant niya ay sunod-sunod, at ang inbox niya ay parang digmaan ng deadlines at mga reschedule. Ngunit kahit gaano siya ka-busy, hindi niya maalis sa isipan ang nangyari kagabi. Ang halik. Ang titig ni Arcturus bago siya bumitiw. Ang mensahe nitong, “You have no idea how much that ‘maybe someday’ keeps me alive.” Ilang beses niya iyong binasa bago matulog.

muli ay nagsalita na naman siya. "Life is just too short, kaya naman ipagpasalamat natin ang bawat araw na sumisikat let's be grateful for all the blessing. Mahalin natin ang nanay, tatay, kapatid, kaibigan, kaklase at maging mga kaaway natin. Makuntento tayo sa kung ano'ng nasa atin lamang. 'Wag na'wag manglalamang sa iba, magbibigay kung kinakailangan. . . At higit sa lahat, mahalin natin ang mga taong nasa paligid natin."