Thoughts About Life Novels & Stories

I have lived my entire life thinking I can easily go on with whatever heavy problems this world hits me with. Lumaki akong palaging iniisip na dadaan lang naman ang bawat problema, takot, at sakit sa buhay, at hindi naman iyong mananatili habambuhay. But thinking about that naive mindset right now just makes me want to laugh at my own stupidity.

Basta gusto ko nang matupad ang lahat ng pangarap ko sa buhay. Sa tuwing ako lang mag-isa, hindi ko mapigilang magmuni-muni habang iniisip kung ano kaya ang magiging buhay ko sa loob ng limang taon. Peeo ngayong taon pa nga lang, parang pagod na ako, pero natutunan ko na dapat hindi ako mapagod. Kahit mahirap, kahit nakakapagod, hindi ako papayag na isipin ko lang ang pagod. Basta, gusto kong maging maganda ang buhay ko dahil sa mga pagsisikap ko.

Panimula ko at mabilis na tumingin sa paligid. "What will life be like? what could i possibly become. It's a large world, short life and i'm just one of billions. I could make millions but that's something i cant promise In fact let's be honest chances are if you're nice and modest." Tahimik pa rin sila habang nakikinig medyo nawala na rin gaano ang kaba ko. "You'll be walked on and trampled into the ground when your knocked down you'll stay down and never noticed or found

putol ko nang magsalita si ate na huminga muna ako tuloy-tuloy ang pagsasalita ko. "Ang nasa isipan nila kasi ang pinapakialaman nila ang buhay nila at hindi buhay ng idolo nila, ate hindi nila ito buhay at sarili—na dapat pakialaman buhay natin 'to hindi sa kanila tao rin tayo at nang kapwa celebrity natin, ano—tao rin tayo at may sariling pag-iisip na dapat gawin sa buhay natin hindi nila dapat pakialaman ang buhay natin kung ano man ang gusto nating gawin." sabi ko ulit sa ate ko.

Kung minsan ang buhay ay talagang hindi maintindihan. Minsa'y nasa itaas, minsan nama'y nasa ibaba. Ika nga nila'y para itong gulong na umiikot-ikot na hindi malaman kung kailan hihinto. Ito ba'y titigil sa nakatakdang oras? O, magpapatuloy lang sa pag-ikot na parang mundo na walang katapusan. Life is short. Matatapos ito sa ayaw at sa gusto mo. Titigil ka sa paghinga kapag tapos na ang oras mo sa mundo at wala kang ibang magagawa kundi tanggapin na hanggang doon na lang talaga, ang buhay mo.

masayang sagot naman niya na siyang nagpangiti na rin sa akin. Alam ko naman na tama at may punto siya. Na hindi natin alam ang mangyayari at darating ang araw na mawawala rin tayo sa mundong ito. Pero ang hirap lang kasing isipin ng gano’n. I mean, who would to think of such depressing thoughts, right? No one!

May iiyak may tatawa. I can literally say that life is not about happiness. Hindi lahat ng bagay na inaasahan mo ay darating. Kahit ang mga naka plano ay nasisira. Kahit ang mga bagay na nabuo na ng isip at panahon ay nawawala.

Maybe. Pinalis niya na lang sa isipan niya ang pagkakagulong iyon. Batid niya kasi na hindi iyon ang tamang pagkakataon para magbalik-tanaw sa hindi magagandang karanasan na dumating sa buhay niya. Hindi rin iyon ang tamang panahon para maguluhan siya sa kung paano makikitungo sa isang tao— lalo na at babae pa, na hindi niya naman kilala. And instead of thinking shits about whatever, why don't he just focus in formulating a plan that might save them all in this battle of life and death?

Natawa naman s'ya sa sinabi niya. Hindi naman ako nakasagot agad sa sinabi niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kanyang maamong mukha. Noong una ay naiinis talaga ako sa pagiging matured niyang mag-isip, ngunit kalaunan ay unti-unti ko rin naman na-ge-gets. Ang motto ko kasi noon sa buhay ay, “Life is short. Do what you want to do in your life without any regrets!” at hindi ko rin masyadong pinagtutuunan nang pansin ang mga negative vibes sa buhay ko kasi nakapokus lang talaga ako noon sa mga positive na nangyayari sa buhay ko, which is mali, kasi dapat pala balance. Dapat nireresolba rin pala at saka pinagtutuunan ng pansin ang mga negative sa buhay natin para sa susunod hindi na natin it