Thought For The Day Tagalog の小説・ストーリー

Cause today,you walked out of my life (stay with me or watch me bleed) Cause today, your words felt like a knife (I need you just to breathe) I'm not living this life. Tumayo na ako mula sa pagkakaupo ko sa kalsada. Dapat masaya ka ngayon Mesaiyah kasi nakita mo siya, hindi ka dapat umiiyak. Dapat masaya ka dahil andito siya, andito siya, andito siya. Baka hindi niya lang ako nakilala dahil ngayon nalang ulit kami nagkita. Tama. Baka bukas o sa isang bukas, kilala na niya ako.

Mukhang nagulat pa siya sa naging reaksyon ko at nagtangkang pahiran ang mga luha ko pero inunahan ko na siya. "Wala. Ang daya mo lang kasi." Ang daya mo kasi ang galing-galing mo talaga sa mga ganito. "Then why did you cry? May masakit ba? Should we head to the hospital instead?" Umiling lang ako sa kaniya. "No need. Okay lang ako. I just can't believe that you remembered the date." Then I smiled weakly "Bakit ko naman makakalimutan ang araw na 'to? This day is special. Special to sa atin ang araw na 'to. That's why I can't forget."

ELLIE There are things in life that we can’t control. Gaano man tayo kagaling o gaano man tayo naging handa para sa bagay na ‘yon, kapag hindi para sa’tin, hindi para sa’tin. But that doesn’t mean na talunan na tayo dahil hindi natin nakuha o nagawa ‘yong gusto natin. There’s a reason. There’s always a reason.

nagsimula na siyang itayo yung tent namin. Tumingin lang ako sa paligid at napangiti. "Walang katao-tao rito pag mga ganitong araw, pag bakasyon at mahal na araw marami pero ngayon, parang tayo lang yata bakasyunista rito." Inilublob ko yung kamay ko sa tubig, malamig. "Alam mo C, malamig dito, parang sa Tagaytay o Baguio lalo na pag madaling-araw."

dagdag pa ni Mike sabay tumawa habang napakamot sa kaniyang ulo. "Actually noong isang araw pa talaga ako nakauwi rito. Ngayon lang ako nakaisip na puntahan ka rito dahil sa medyo marami akong inayos at inasikaso sa bahay. Sa katunayan niyang ay sinadya ko talaga ang hindi ipagbigay alam sa iyo ang tungkol sa araw ng aking pagdating para ito gulatin ka," ani ko pa sabay tumawa ng malakas.

“ It seems you already had coveted everything I have in my family” Maya’t maya pa nakita niyang nagsusulat na ito ng sagot. “ How’s your day? Umaga dito sa Pilipinas at magaan ang atmosphere pero ikaw provocative messages ang sinent mo sa akin. Ang aga naman nyan or should I say stressed ka lately. Magpahinga ka na alam kong gabi na dyan, masama sa katawan ang sobrang pagod’ Sagot nito.

Ang mga pangako niya, mapapako na lang ba? “Hindi. Hindi siya patay. Hindi siya mamamatay,” mahina at nanginginig ko sabi sa aking sarili. Inalis ko sa aking isipan ang masamang posibilidad na p’wedeng mangyari sa kan’ya at pilit na ikinalma ang aking sarili. Makalipas ang ilang saglit ay nakarating kami sa lugar kung saan bumagsak ang eroplano na sinasakyan nina Jaycee. Wasak-wasak iyon at nagliliyab ang ibang parte.

The day that I found out what love is. The day when I realized that I fell in love with you. "Do you remember now?" Napangiti ako nang muli magreplay ang sinabi nya kanina. Ibig sabihin lang 'non, Hindi nya din nakalimutan ang nangyari nang gabing 'yun.

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)