Three Words To Describe Yourself Novels & Stories

Paano ko ba ikukuwento ang tatlong taon? Ang mga gabing halos wala akong tulog habang binubuo ang negosyo ko. Ang mga pagkakataong gusto ko nang sumuko. Ang mga tagumpay. Ang mga pagkatalo. At ang buhay na ginawa ko para sa sarili ko. "I'm doing well." Tumango siya. "I can see that." Napakunot-noo ako. "What does that mean?" "You look happy." Hindi ko alam kung bakit, pero natahimik ako. Dahil sa lahat ng maaaring sabihin niya—iyon ang hindi ko inaasahan.

Hindi naman ako masamang tao noon. Hindi ako iyong babaeng naninira ng relasyon ng iba. Hindi ako iyong babaeng kayang magsinungaling para lamang makuha ang gusto. Lumaki akong maayos. Elegante. Mahinhin. Disiplinado.

Bakit ako umiiyak at nasasaktan? Hindi ako ito. Hindi ako iyakin. Malakas ako. Matapang. Pero bakit ganito ang nararamdaman ko ngayon? Ano ba ang nangyayari sa akin? Karine’s Point of View Selfish. Ako iyan. According to Merriam Webster Dictionary, it is having or showing concern only for yourself and not for the needs or feelings of other people.

He kept on reading the details of my CV. "I am currently jobless citizen, 26 years old and hard working. I like cars especially the designs. I am the youngest of my family, I have an older brother and working in this company is one of the dream list." Sagot ko rito. I know, I suck with tell me about yourself ayoko talaga sa tanong na yan dahil wala naman kasi akong masabing mahaba. Kahit napakadali ng tanong na ito pero hirap na hirap akong sagutin ito.

"Bakit hindi mo ipaglaban ang sarili mo?" "Ayoko ng gulo, dahil ganung pamilya na ang kinalakihan ko. Ayokong may magagalit sa akin dahil nga ang step dad ko lagi na lang galit. Pinipilit kong ifit in ang sarili ko sa lahat Mckenzie, kung alam mo lang! para akong tae na nagpupumilit sumama sa mga pagkain!" "Bakit naman tae pa ang description mo sa sarili mo? pwede namang tubig na lang?"

Nagreply naman siya ng laughing emoji kasama ng reply na; "One day you'll get to know me when I'm finally ready." "Can you just describe yourself for me to have an idea of what you look like?" hirit ko sa kaniya. "Fine. I'm tall and handsome." tugon niya. "Weh? Nagbuhat talaga ng sariling banko?" tugon ko with laughing emoji. "Hindi ah, I'm just describing myself as you requested." reply niya pa. "Siguraduhin mo lang, na gwapo ka nga on person, ha!" natatawa kong tipa sa cellphone ko.

Para sakin kaya ko! Ipapakita ko na kaya ko! Na may ibubuga ako. Na di ako yung tipo ng taong tamad tamad sa gawaing bahay. Tapos wala pang maibubuga sa eskwelahan. Hmp! Sa gawaing bahay lang ako tamad pero di sa school at work. Ibang usapan na yun. Dapat di puro negative ang characteristics par di nakakahiya sa iba.

Bawal akong magkamali sa harap nila, isa na daw akong kahihiyan mula pa noon kaya dapat maging kaaya-aya at katanggap-tanggap naman ako sa harapan nila. Yun yung mahirap eh, madami akong alam, madami akong kayang gawin, madami akong talento ngunit katamtaman lang ang galing ko sa mga yun. Mahirap maging isang average person, may limit ang kakayahan mo, tila hindi kayang pantayan ang best at laging good lang. "Kaya ko, pero hindi ako magaling" iyan ang lagi kong bukam-bibig sa sarili. Kung pag-aaralan ko ang isang bagay, matututunan ko ngunit hindi ko magagawa nang kasing galing ng iba. I'm just good, not better, not best.

She answered what she believed was true. Even if it made her look reckless. A faint smile escaped my lips. She's... different. Napatingin ako sa notebook na ginamit ko sa interview. Sa isang buong pahina... Tatlo lang ang naisulat ko. Honest. Courageous. Interesting. Interesting. I don't usually describe people that way. Lalo na pagkatapos lang ng isang pag-uusap. Pero iyon talaga ang unang salitang pumasok sa isip ko.

Sa kabilang banda naman ay lihim akong napangiti sa mga sandaling iyon habang inulit-ulit ang mga katagang binitawan niya. The other Naya. Helpless. Suffocated. Abused. Ashamed. Embarassed. Selfless. Halos lahat na yata ng mga negatibong personalidad at pag-uugali ay nasa akin na. Wala akong ibang ginawa kundi ang magpanggap na hindi nasasaktan at nahihirapan. Mas pinili kong pagtuunan ng pansin ang 'nanay' ko dahil sa tingin ko ay iyon ang nararapat.