Together We Stand Divided We Fall Novels & Stories

Sabay kaming humalo sa hangin, at kagaya ng sabi ni Danie ay pagkarating namin sa kapatagan ay nandoon na ang lahat ng aming mga makakasama. Ang lahat ng mga kawal ay yumuko sa amin bilang pagbibigay galang, at ang mga kasamahan naming pinuno ng bawat lahi at tumayo sa aming tabi ni Cyrus. “Ito na ang takdang araw ng ating paglusob. Taos puso akong nagpapasalamat sa lahat ng tulong na inyong ibinigay kahit na hindi lingid sa kaalam na malalagay sa alanganin ang buhay. Umaasa ako na tungo sa tagumpay ang laban natin na ito, at walang dugo ng kung sino man sa ating grupo ang dadanak. Inaasahan kong makikita ko kayong lahat sa kastilyo sa oras na magtagumpay tayo,” wika ko sa aming mga kasamaha

Ang tagumpay natin ay tagumpay din nila, kaya utang natin ito sa kanila. Mula rito, haharapin natin ang kanya-kanyang landas, at hangad ko ang tagumpay para sa ating lahat. Sana’y makagawa tayo ng pagbabago sa lipunan, at sana’y makalikha tayo ng isang mundo na mas ligtas, patas, at kapaki-pakinabang para sa susunod na henerasyon. Tungkulin natin na bumuo ng isang magandang hinaharap para sa kanila. Ipakita natin sa mundo na kaya natin ito, at patuloy tayong susulong. Binabati ko tayong lahat. To God Be The Glory!"

My voice cracked until a tear fell from my eyes. "Heaven, we experienced the same thing and as we lived under one roof, each one of us witnessed how you suffered as well. Just like us, we have every reason to fight together as we are all connected to each other. Yes, we possibly can't make it but at least.. we tried. At least we will fight," Angel muttered and she held my hands as her eyes expressed so much sadness as well.

“There are rules. You break them, you pay. That’s how the world works.” He stood again, glancing briefly at Nina — like he was testing her reaction. “You see, agapi mou, mercy is expensive. And I don’t waste resources.” He nodded once. A gunshot cracked the night. Nina flinched violently, hands flying to her ears. The man’s body hit the ground with a dull thud. She couldn’t breathe. Her knees buckled, but Hades caught her arm before she could fall. His grip was iron. “Look at me,” he ordered.

Makaka-survive kaya siya? Naiwan si Bianca na nakaupo sa malamig na sahig ng kanyang kwarto, tulala habang patuloy na tumutulo ang kanyang luha. Wala na siyang lakas para magpumiglas o sumigaw. Umiiyak na lang siya hanggang sa wala nang luha na lumabas. “Bakit ganito?” mahina niyang bulong. Pakiramdam niya ay nag-iisa siya sa mundo. Kahit anong gawin niya, kahit anong pagmamakaawa niya ay hindi siya pinapakinggan.

Nag-iwas ito ng tingin sa kanya at kinagat ang pang-ibabang labi. "Let's keep this show on then. Basta't walang paki-alamanan, and let's file for a divorce after six months." ani ng dalaga "Tingnan na lang natin kung kailan aabot, Lara. Give me your hand first." ani ng binata

Hindi ko maiwasang isipin na nakarating na ako doon. What happened to us Zhynn? What broke us apart?

From that moment, they stopped defending themselves — and began to act. Together, they called an emergency press conference. Standing side‑by‑side, they spoke openly and clearly. Christopher explained: “We were enemies once — because we both believed we alone held the truth. But we learned that true strength is not found in defeating others — but in standing beside them.” Jecelle added: “Our companies remain independent. We will never merge them unfairly, nor will we sacrifice fair competition. But our hearts belong to each other — and no law, no rival, and no lie can change that.”

Together, strong, unbreakable. Habang nakatitig ako sa skyline, naisip ko kung gaano kami kalakas ni Gabriel kapag magkasama. Hindi lang sa negosyo, hindi lang sa personal na relasyon, kundi sa lahat ng aspeto ng buhay. Ramdam ko sa bawat paghinga, sa bawat hawak, sa bawat tawa ni Gideon na hindi kami basta mag-isa. Lahat ng desisyon, lahat ng laban, lahat ng tagumpay—magkasama naming haharapin. “China, alam mo ba…?” bulong niya, na para bang may lihim na joke sa pagitan namin. “I never imagined we’d get here… hand in hand, equal, unstoppable.”

Ang bawat sandali ay parang walang hanggan—isang walang hanggang pagmamahal at pagkakaisa na walang sinuman at anumang bagay ang makakasira o makakapaghihiwalay. Sa gabing iyon, hindi lamang namin pinagtibay ang aming pagmamahal bilang mag-asawa… pinagtibay din namin ang aming kasunduan bilang magkakampi at magkasama sa laban. Ang bawat haplos, bawat halik, bawat bulong ay naging pangako na kahit ano pa ang dumating, kahit gaano pa kalaki ang panganib… kami ay magkasama, kami ay matatag, at kami ay mananaig.