Tula Para Sa Kultura Novels & Stories

Kaswal na saad ni Helena habang hinuhugasan ng tubig ang kanyang sugat. This girl is full of surprises. Talagang willing siyang saktan ang sarili niya just to prove a point. How courageous. Naglibot pa kami sa lugar at patuloy lang akong namamangha sa mga nadidiskubre ko. Maganda pala ang kultura ng Pilipinas. Paano kaya kung hindi sila sinakop ng kahit ni isang bansa at napanatili ang kultura nila? Anong klase kaya ng bansa ang Pilipinas ngayon?

“Mabuti, napakaganda. Isang napakagandang diwa ng pamana ng kultura.” Bagama't sinabi niya, deep inside ay tumingin siya kay Thomas na para bang tulala. Gumagamit ng napakaraming pera para sa ilang tinatawag na cultural inheritance? Heh, tanga ba siya? Mayroon bang taong ayaw kumita ng pera ngayon? Nagpatuloy si Maxima, "Dahil narito si Mr. Barlow, bakit hindi kaunti ang pag-usapan at gawin ang mga pamamaraan, Thomas?"

"Amoy lupa, amoy sining, at amoy culture na kailangan nating igalang. Iba ito sa stone at tile ng Seville. Ito ang challenge natin: ang pagtatayo ng matibay gamit ang lupa." Si Lia, na bihasa sa sining at aesthetics, ay agad na nabighani sa mga kulay. Ang mga tela, na kilala bilang Kente at Adinkra, ay puno ng symbols na naglalarawan ng kasaysayan, karunungan, at resilience.

usal ko pero napailing-iling ito. "Mahigpit na ipinagbabawal ang Malayang Pagduduwelo sa Salamanca maliban sa mga iilang isla rito sa Soliver dahil parte na ito ng kanilang kultura. Hindi ko inaakalang kasama ang Bomba Pirata roon. Isang tradisyon na kailangan sundin ng mga taga labas, ang makipagduwelo sa kanila upang makahingi ng tulong o 'di kaya sagutin ang ating mga katanungan."

And guess where they bought her wedding gown? Yes. Sa Kultura, isang brand na ang layunin ay itaguyod ang lokal na produkto ng Pilipinas; mapadamit man o mga gamit sa bahay. Her white off-shoulder gown gave emphasis to her beautiful neck and collar bones. May hindi kagarbuhang manggas iyon na halos umabot hanggang sa kaniyang may siko. Deretso lang ang tabas niyon na may kahabaan sa likod, at may disenyong maliliit na bulaklak na ibinurda gamit ang kamay. Gawa iyon sa pinakamagandang klase ng tela sa Pilipinas, kaya kahit medyo may kamahalan din, sulit-sulit naman ang ibinili nila.

tugon ko naman kay Ama. “Alam mo naman na ang ating mga nakasanayan ay maaaring mawala kung walang magpapatuloy na gumawa nito, marahil ay may mga nakalimutan na rin tayong mga gawain sa ating kultura… pero ang importante ay ang magpatuloy ang ating lahi. Ang dugong bughaw” sambit ni Ama. Lumingon naman si Ama sa loob ng kubo. Teka. Tinutukoy niya ba si Selestina.