Novelas y relatos de Tula Tungkol Sa Wika

Third Person's POV Tulala at hindi pa din siya makapaniwala na natanggap siya nang walang kahirap-hirap sa trabaho na iyon. Hanggang sa makauwi siya ay para bang lumilipad ang utak niya. "Mommy!"

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

"Naalala ko dati, nanonood kami ng balita, madaling araw na no'n nang mapanood namin 'yung sad news about sa'yo. We we're both crying in front of Television. Masakit, syempre" "Pero alam mo, super emotional ko noong time na 'yon. Umaga na, sikat na ang araw pero umiiyak pa rin ako at hindi na makatulog. Ilang araw lang ata 'yung lumipas, parang feeling ko may nagbago sa katawan ko. Nagcrave pa ako non ng singkamas na mayroong mustard sauce. Naiinis rin ako kapag nakikita ko si Angelo, pero namimiss ko naman s'ya kapag hindi ko s'ya nakikita"

Seryoso ngunit may diin kong wika. "Let me tell you again Tita, stop acting like you are my mother. Kaya tigilan mo na ang pangengealam sa buhay namin ni Mia!" Galit na galit na wika nito. "Hindi din ikaw ang magdedesisyon kung anong mangyayari kay Mia dahil hindi naman ikaw ang diyos!" Dagdag nito.

" Ang nalulunod na tinig ay nagpalabas ng isang maingay na pag-ungol. "Hindi mo ba masasabi sa akin na pwede mo akong maging isang santo sa martial arts?" Lalong lumakas ang paghinga ni Skylar Napaungol siya habang lalong nababalisa. Upang maging malinaw, ang kahusayan ng Martial Arts Saint ay higit na lumampas sa Martial Arts Marquis, at para sa Sa pinakamahabang panahon, wala pang narinig si Skylar na may nakamit ito.

Umirap si Pauleen sa ere. "That's not 'kabit' because that is bakit. And that's not 'mapagsisidkahan' dahil mapagdidiskitahan iyon. Alam mo Rancho minsan ang sarap mong ingudngod sa inidoro. Huwag ka nalang magsalita ng tagalog kung hindi mo kaya okay?" "You're the one who is prone to filipino languages. So you should understand me, dad? I want to enroll in a language school para naman magrakanoon ako ng learning about sa filipino languages and all of their beliefs and all."

wika nito. Napa tango na lang ako hanggang mag salita si Micro. "Mas kalmado pa ito sa tubig at apoy, siguro kahit kidnappin ang anak nito o isa sa pamilya nito. Kahit nagkakagulo na ang buong pamilya siya itong nag iisip ng gagawin bago mataranta! " natatawang wika ni Micro na kina iling ko na lang. Tama siya ganun nga ang tingin kong ugali ng Flame na 'yun.

Muling wika sa akin ni Ma'am Hilda, at agad na tumayo. "L-Lola.." Utal kong sambit, habang hinawakan ko ang kamay ni Lola. "Wala na tayong magagawa Apo, 'yon ang gusto nila." Malungkot na wika sa akin ni Lola, habang tumayo. Agad akong sumunod sa kanya at tinungo ang aking silid, para ihanda ang mga gamit ko.

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!