Tula Pasasalamat Sa Magulang Novels & Stories

Tinawag sila ng ama ko, “Ma, tama na kakatayo lang dyan. Kumain na tayo!” Hindi gusto ng lola ko na palalain pa ang lahat para sa nag-iisa niyang anak na babae at nag-aalinlangan na naupo. Dahil bibihira lang ang pagkakataon na kumain ng magkasama, gumaan ang mood ng nanay ko. Ipinagbuhos pa niya ng imported na soda ang lahat.

Nasanay naman akong maglinis lalo pa ito ang ginagawa ko noon sa bahay ng mga magulang kong mapagsamantala. Bumaba naman ako pagkatapos kong mag-ayos sa aking sarili, nakakahiya naman kasi kung magtatagal pa ako lalo pa at ako na nga lang ang hinihintay niya. "Pasensya na sa paghihintay," sabi ko naman sa kaniya at agad naman akong yumuko. "Ayos lang," sabi niya naman sa akin. "Pasensya na talaga," sabi ko ulit sa kaniya.

Pagod na galing sa responsibilidad na hindi mo pinili. “Tapos na?” tanong niya sa wakas. “Oo,” sagot ko. Tumango siya. “Salamat.” Isang simpleng salita, pero mabigat. Hindi iyon pasasalamat bilang magkamag-anak—wala na kaming ganoon. Iyon ay pasasalamat bilang kuya, bilang lalaki na gustong mabuhay ang batang dinadala ng kapatid niya.

wika naman nito sa dalaga na "Sana nga anak, sana nga makabalik na ang anak ko. Gusto kong humingi ng tawad sa kanya gusto ko siyang yakapin at gusto kong ipadama ang pasasalamat ko dahil gumaling ako ng dahil sa kanya." "Nay uuna na po ako!" singit naman ni Xander sa kanilang dalawa. "Ah---- sige anak pasencia kana at hindi na kita na abyad ng ayos." "Nay salamat po ng marami nabusog po ako at huwag po ninyong intindihin lahat ng nagawa o ginawa ko ay pawang pasasalamat sa lahat ng pang unawa ninyo sa akin. Sige po nay aalis na ako at babalik nalang sigura ako bukas pasensya na po kayo talaga lamang kailangan ko ng umalis."

Nakangiti kong pasasalamat sa kanila dahil sa pag diditalye nila sa mga gaganapin sa kaarawan ni Acer at sila na daw ang bahala sa lahat kasama na din syempre si mama. "Hindi mo naman kailangan na magpasalamat sa amin, hija. Dahil para din naman sa apo namin ito." "Still, thank you for everything, Dad." "Para sayo at ng apo ko ay gagawin namin ang lahat, hija. Maging masaya lamang kayo." Isang masuyong ngiti na lang ang naisagot ko sa kania hanggang sa matapos na nga kami sa pag uusap at nagpaalam na ito sa amin na magpapahinga na muna.

Kung iyon man ay nagpapasalamat sila ng sobra-sobra dahil sa wakas, sa wakas ay makakasama na nila ang isa’t-isa ng hindi nagtatago. “Sana pagkatapos ng gabing ito ay magawa na nating magkita ng hindi nagtatago, nahihiya na ako sa mga magulang mo dahil baka kung anong isipin nila na hindi ko sila ginagalang dahil dito tayo nagkikita.” Bumuntong-hininga ito, “gusto ko na rin mapapayag ang mga magulang ko na ikaw talaga ang mahal ko.” Sabi pa nito.

matagal na pala wala ang puso ko. Pero may puso ako ngayon ha. Hahaha. Nalilito kayo... Pero sorry talaga... ayoko balikan ang ala-alang yun. Dahil ang iniisip ko ngayon ang mabuhay ...ng masaya dahil ginusto ng mga magulang kong mabuhay pa ako. Salamat sa kanila... Higit sa lahat yung nasa Itaas. Salamat po sa chansang to.

Naiyak akong tumango. "Salamat lola dahil hindi mo hinayaang malayo ng tuluyan ang anak at ang asawa ko.. maraming salamat lola. Alam kong ginawa mo ito dahil inisip mong kasalanan mo kung bakit hindi na ako binalikan ng magulang ko dahil pinalayas mo sila. Gusto ko lang sabihin sayo lola na wala kang kasalanan.. kung gusto nila akong makasama, sana matapang nilang harapin ang galit mo sa kanila pero hindi sila matapang dahil hinayaan lang nila ako at wala rin silang pakialam sa akin.. salamat lola dahil simula noong bata ako hindj mo na ako pinabayaan hanggang sa anak ko lola.. maraming salamat," napipiyok kong sabi. Tumango si lola at niyakap akl ng mahigpit.

Hagulgol na sambit nito sa pangalan niya, habang mahigpit siyang niyakap. “Salamat Anak, dahil kahit sa kasamaan na ginawa namin, ay pinapatawad mo pa rin kami at tinanggap.” “‘Wag na po nating balikan pa ang nakaraan, ang mahalaga po ay ang ngayon, sawa na rin po akong magalit, lalo na at mga magulang ko kayo, alam ko na hindi niyo ginusto ang nangyari, at naintindihan ko rin po kayo, dahil tao lang kayo at magulang na nagmamahal sa anak. Alam ko kung gaano niyo siya kamahal, kaya nagawa niyo ‘yon.”

“Hindi mo kailangang magpasalamat. Ang importante, ligtas ka. That’s all that matters to me.” Nang pauwi sila, niyakap ni Nica ang mga magulang niya. Ramdam nila ang pag-ibig at pasasalamat mula sa isa’t isa. “Mom, Dad,” sabi ni Nica, “salamat sa tiwala ninyo sa akin. Alam kong natakot din kayo. Pero tapos na ang lahat. Pwede na tayong magsimula ulit.”