Twice Upon A Time Novels & Stories

Chapter 87 Pagdating ko sa silid ay agad akong pumasok doon, i-sasara kona sana ang pintuan ngunit biglang pumasok ang dalawang kambal na hindi ko namalayang sumusunod pala ito sa akin. "Careful Twins!" tanging sabi ko na lang dahil tumatakbo kasi ito papunta sa kama kung saan ang kanilang Inang natutulog hanggang ngayon.

Bakit ko nga ba nasasabi ang mga ganitong bagay na wala naman kasiguraduhan o katuturan. Hihiga na sana ulit ako ng marinig kong muli ang tinig na tumatawag sa akin noong nasa piling pa ako nina ama at ina. "Pagkumpas ng hangin Pag-awit ng mga ibon Pagbilis ng panahong, hindi mahabol-habol Hinihintay parin Ang tamang panahon Na mayakap, makapiling Makasamang muli... Ohhhh, ohhhhh, ohh-ohhh-uhh-ohh

May iisang microphone yung dalawang may hawak ng tambourine, habang si Fin naman, nagsimula nang patunugin ang gitara n'ya. Umupo ako ng maayos at tinuon ang buong atensyon kay Fin. Ang linis. Ang linis ng boses niya. Parang nanonood ako ng concert sa isang Arena eh. Bagay na bagay pala sakanya ang ganitong kanta. Kalmado lang at mala 80's ang dating. Mama! Gusto ko na ikasal! Dahan dahan nang tumunog ang tambourine, ibig sabihin ay malapit na mag chorus. Kaya yung ibang umiinom ay nagsisitayuan, pati na rin sila Collin.

I let out a deep breath before letting myself enjoy my solitude. "If we cross our paths the second time around, I hope I will turn the other side, so I won't be with you and live miserable... again."

Kinuha nya ang kanyang shoulder bag at tinignan kong may dala ba siyang iba pang gamit bukod sa cellphone and wallet. "Papa, can you tell me about a girl, yong lagi mong sinasabi?" Natigilan si Anna sa sinabi ni Althea. Bigla siyang naging interesado sa topic, lumapit siya sa may dingding ng kwarto para mas marinig nya ang pinag-uusapan ng mag-ama. "Once upon a time in a faraway land, there was a boy who met a girl and fell in love, but time took her away from him. Yet time never took the memories away, as time stopped inside his heart."

Panimula ni Ate Raven. Ngumiti ako sa kaniya dahil sobrang saya ko na makarinig ng isang positibong bagay tungkol sa nakakahiyang nangyari sa akin. "Oo nga Tuesday, hindi man lang alam ng lalaking iyon ang salitang respeto." "Kaya nga, gusto nga kitang lapitan noon dahil kita ko na sobrang nahihiya ka kaso naisip kong kailangan mo muna ng oras para sa sarili mo."

Apat na taon. Apat na taon niyang hindi nakita si Mara ng ganito kalapit. Walang galit. Walang depensa. Tahimik lang. Dahan-dahan niyang inangat ang kamay niya. Parang hindi niya kontrolado. Parang may sariling isip. Halos didikit na sa pisngi ni Mara— Nang biglang— Dumilat ito. Nagkatinginan sila. Isang segundo.

After 45 minutes ay natapos na rin ako. Bumalik naman siya mga ilang minuto. He's wearing a semi-formal attire. Ang buhok niya ay nakaayos din. Hindi ko mapigilang mapatitig sahil sa bagong ayos niya. Hindi ko masasabi kong ano ang mas bagay sa kaniya. Ang may suot na damit o wala? Plus, his exposed forehead is attracting me! I looked away when our eyes met.