Novel & Cerita Two Less Lonely People

Ngumiti si lola at umupo na sa tabi ni lola juanita. Hawak kamay kaming humarap ni mahal sa altar. This time, magiging isa na talaga kami at wala nang makakapaghiwalay sa 'ming dalawa. "ngayong araw, ating saksihan ang pag-iisa nang dalawang pusong nagmamahalan na sila Oliver Sandoval at Abegail Sebastian, sa harap ng ating poong maykapal." sabi ni father.

—sa mahinang ilaw ng bar ay nakita niya ang munting panginginig ng labi nito— “no one’s home. I’ll be alone. Baka . . . lalo akong mapraning at maiyak.” Hindi niya maialis ang mga mata rito. Telling Aly to find herself a companion for the night would be too rude. She’s crying because of her cheating boyfriend. Of course, she wouldn’t be up to a one-night stand. Telling her that she distracts him and his lifestyle was also rude. At kailan pa isyu sa kanya ang maging rude? “Bawling your eyes won’t make things better.” “Alam ko naman. But it will lessen the weight in my chest.”

nahihiyang paumanhin ko sa kanya. "Okay lang. Sino pa ba ang magtutulungan kundi tayong mag-best friend lamang,"nakangiting sagot ni Celli pagkatapos ay biglang kumunot ang noo na tila may naalala. "Nga pala, Lilac. Bakit tila natataranta at takot na takit ka kagabi na para kang nakakita ng multo? Saan ka ba nagpunta at lumabas ka sa kotse mo? Paano kung may nakasalubong kang masamang tao at ginawan ka ng masama?"

Ang kanina’y pop music, ngayon ay malumanay na. Lahat ng atensyon ng mga tao sa loob ay napunta sa kanila. Ang mga cameraman ay panay ang kuha ng litrato. Sobrang tamis naman ng ngiti ni Valeen habang tumitingin-tingin sa paligid samantalang ang matandang lalaking kasama niya ay kalmado lang. At pansin ko, tila may kamukha ang lalaki. hindi ko nga lang maisip kung sino.

Alam niya kung ano ang nararamdaman ngayon ni Ada. Lumapit ito sa kanya at bumulong. “Bitch.” Everything has been set up, including the lights, stage, props, and characters. Zaeia as Alyana and Ada as Soleil. The acting begins. “Lights, camera, action!” Alyana walks into the dark and stinky room, lit only by a light bulb, where Soleil sleeps on the muddy and dusty floor, her hands tied behind her on the chair. Sinampal ni Alyana si Soleil upang ito’y magising. Kinakailangan niyang malaman kung saan nakatago ang iba pang kayamanan ng kanyang pamilya.

Tuluyan na 'kong napatawa habang iniimagine ang hitsura niyang nakanguso at nakatitig sa 'kin ng masama gaya nakasanayan niyang gawin. "What are you doing now? It's quite late already." "I'm just practicing our song," sabi nito na ang tinutukoy ay ang kanta ng Air Supply na 'Two Less Lonely People in the World'. Ito kasi ang themesong namin na lagi naming kinakanta kapag nalulungkot ako o kaya ay may hindi masyadong magandang nangyari sa school niya. "Can you sing it for me," request ko na siya namang ginawa niya.

Dahan-dahan kong hinarap ang pinanggalingan ng boses. “H-hi.” Tanging nasambit ko. Ngumiti lang ito at muling iginala ang mata sa loob ng UT kung saan halos lahat nang naroon ay nagkakasiyahan na. “Where are your friends?” pambabasag ko sa katahimikan sa pagitan namin. “They’re enjoying others company.” kaswal nitong sabi. “And you?” Bumaling siya sa akin na bahagyang nakakunot ang noo pero bago pa siya makapagsalita ay bigla nalang nagbago ang music sa dance floor. From hiphop to slow music.

Two less lonely people in the world and it’s gonna be fine. Out of all the people in the world, I just can’t believe you’re mine. In my life where everything was wrong, something finally went right. Now there’s two less lonely people in the world tonight. - Two less lonely people, KZ *** MAY LIWANAG na dumadampi sa makinis na balikat ng isang dalaga. Makikita sa maamong mukha nito ang isang taong animo’y hindi marunong gumawa ng kasalanan ni magsinungaling. An angel reincarnate here in land.

Itinaas niya ang paa sa ibabaw ng kama, iniyakap ang mga braso sa binti at isinubsob ang mukha sa kanyang mga tuhod. Narinig niya ang pagbukas sara ng pinto sa maliit na library cum office nito. Doon marahil ulit ito matutulog. “I’m so lonely,” she said in an almost a whisper. She stayed in that position while thinking about their life for the past two months. They were husband and wife but they were not in the true essence of that word. Those titles were only in papers. He was always cold and distant, he barely even talked to her. Mabibilang lang sa mga daliri niya sa mga kamay at paa ang iilang pagkakataon na natulog ito katabi niya sa kama.

Hindi niya inaasahan yun. “Thank you…” “Thank the Boss, not me,” ani pa nito at umalis si Glenda. Naiwang mag-isa si Amanda. Tumingin siya sa paligid. After two years ay na-promote siya. May sarili nang space. Dapat masaya siya pero hindi dahil sa tuwing makikita niya kasi si Jonathan ay nawawala siya sa sarili. Ang sakit niya dahil sa kakulangan ay lalo lamang tumitindi..