Novel & Cerita Unbreak My Heart

“Nothing else wounds so deeply and irreparably. Nothing else robs us of hope so much as being unloved by one we love.” – Clive Barker Chapter 23 I looked in the mirror, sobrang putla ko na, siguro dahil hindi ako nakakain ng maayos. Ayaw kong mag alala mga kaibigan ko kaya naglagay ako ng lipstick para di na ako maputla tignan. Iyong mga pasa ko, hindi parin nawawala. Hindi naman masakit ang mga pasa ko kaya nagtataka ako bakit ito nandito. Siguro dahil na ito sa sobrang pagod ko, sobrang pagod na talaga ng katawan ko pero wala akong choice kundi magpatuloy para sa anak ko.

Tila biglang tumigil ang aking mundo. Hindi ko marinig o pansin ang ingay ng paligid. Walang gulo. Tanging katahimikan ang namumuntawi. Ang katahimikan na nananatili matapos napagtanto ang kasawian ng aking puso. Something important has broken beyond repair.

Kumikirot pa rin ang puso ko pero hindi ko na ito iniinda. I am just broken hearted pero hindi pa ito ang katapusan ng mundo. Bukas okay na ako, kaya nga nilalabas ko na lahat ng sakit na nararamdaman ko ngayon, dahil bukas trabaho na ang pagtutuunan ko ng pansin. Bukas kailangan ko nang umakto na okay lang ako.

The pain of waiting for him, hoping against hope, had taken its toll on me. "Kung siguro nasusukat lang ang heartache siguro andun na ako sa maximum level," I continued, tears streaming down my face. It felt like my heart had reached its breaking point, unable to bear the weight of unrequited love any longer. I had been holding on for so long, hoping that things would change, but it seemed like I had reached my limit.

hinalikan niya ang noo ko. I don't want to trust again. I'm broken, I'm totally broken emotionally.

tiim bagang nitong kwento at sunod sunod na lumagok ng beer bago muli nag salita. "Sometimes I asked my self, may mali ba sa akin? Nagkulang ba ako sa pagmamahal na ipinakita ko sa kanya. I almost killed my self because of them, pero sa kabila ng lahat ng iyon ay malalaman ko pa na masaya sila. The life is unfair ako itong nagkakandarapa na pasundan sila tapos pagmay nalaman ako eh ako parin yung nasasaktan sa huli. But like you I can say that until now I like her, I love her and I want Athena back into my life again. I really love her even she hurts me badly, I really love her even she betrayed me." masaganang tumutulo ang luha ni Aidan sa pisngi niya habang tila gigil na gigil sa pag sasal

Fiery said. My heart broke when I heard what she said. Sumusuko na siya? Nawawalan na siya ng pag-asa? Akala ko ba ay sasamahan niya ako kahit gaano pa katagal? Bakit sumusuko na siya ngayon? "You're... you're telling me to give up? Ganoon na ba talaga kawalang pag-asa, Fiery?" My voice cracked when I asked her those questions.

humarap siya sa akin at tinignan ako sa mata. "Wala yong meaning.." malamig na sagot nya. Isang sampal ang natamo nya mula sa akin. Pagkatapos ko siyang sampalin ay tinalikuran na siya. Hindi na ako nag abalang lumingon pa sa kanya. Para ano pa? Ito yong unang heart break ko! Ngayon lang ako nagsisi na nakilala ko siya! Kong kanina ang saya-saya ko ng makita ko siya pero ngayon ang bigat-bigat ng dibdib ko.

She broke my heart quietly but that shuttering of my heart being broken into pieces will always be the loudest quiet I had ever heard. It is always a big obstacle for me to stop the dwelling tears in my eyes every time her beautiful image flashed in my head. I never cried again even though I knew pretty well that I am the peak of it. It is because I believe that if a million dollars can't bring a broken trust then a million tears can't also bring back the wholeness of a broken heart.

Parang sirang plaka na paulit-ulit kong naririnig, dahilan din kung bakit paunti-unti ring gumuho ang mundo ko, kasabay ng pagkakawasak ng umaasa kong puso. I'm not being dramatic. It's real and I've never been this broken. I hate this. I hate this feeling. It's suffocating, slowly killing me deep inside. "I'm sorry, babe." she apologized. Kahit na nag apologize siya, hindi ko pa rin matatanggap at ang galit sa puso ko ay nanaig. Nagtagis ang aking mga bagang, at mariin na kumuyom ang aking mga kamay, halos sirain na ang hawak kong cellphone na hindi ko pansin.