Pictures Of Broken Hearts Novels & Stories

Panibagong hikbi ang kumawala sa mga labi ko. “I can’t do this anymore...” I buried my face in my hands. “Ayoko na...” My voice dissolved into desperate, broken cries. “Please...” I pressed both hands against my chest as though trying to hold myself together. “Please make the pain go away.” Bumuhos lahat ng mga emosyong kinimkim ko. The loneliness, the rejection, the heartbreak, the endless waiting, the desperate hope. Every single emotion shattered inside me until I could no longer tell where one pain ended and another began.

Nakita niya ang isang pamilyar na babae na nakatayo sa harap ng isang café. Mahaba ang buhok. Eleganteng damit. Pamilyar na tindig. Si Beatrice. Nanlaki ang mata ni Ivan at hindi siya nagkakamali. Ito ang babaeng minsang nangakong mamahalin siya habang buhay. Ang babaeng iniwan siya sa oras na kailangan niya ng suporta. Ngunit hindi siya nag-iisa may kasama itong lalaki.

Siguro nga ay ito ang paraan na binigay ng Diyos sa kan’ya para makatakas sa gulong ginawa niya—even if it meant breaking her own heart, even though it was Estevan’s heart she was supposed to break. Pero gano’n na rin, ‘di ba? Sa pag-iwas niya rito, siguro masasaktan din naman si Estevan? Mahal na rin naman siya ng lalaki, ‘di ba? Maybe it’s more than enough to also break him.

Agad na umupo si Isa upang pulutin ang mga sirang piraso. Pinanood ni Adira ang ginagawa ni Isa. She thought that Isa is a fool. “Ouch!” daing ni Isa matapos masugat ang daliri mula sa matalim na piraso ng plorera. Iyan ang dahilan kung bakit naisip ni Adira na tanga siya. Why would she pick up the broken pieces when they can just use a broom to clean it? “Stop it. Tumayo ka na at…” alok sana ni Adira. Pero hindi niya natapos ang sasabihin dahil dumating si Chadwick at sumigaw.

Sa sagot niya ay nanlaki ang mata ko. “Fuck off. What the heck?” Singhal ko, his lips turned into a smirk. “No matter how rock-hearted you act a while ago, I can see that you’re heart broken.” He stated in a serious tone. “Mind your own business.” Gitil ko.

Tumungo ang tingin ko sa dalawang picture frames na nasa gilid ng vase. Family Picture at isang picture ng batang..lalake at babae na malabo. Hahawakan ko sana ito ng bumukas ang pinto ng opisina, bumungad dito ang amo ko. Kunot ang noo at magkasalubong ang mga kilay, marahas ang pagpapaluwag nito ng necktie na suot, napalunok ako. Tila ba natuyuan ako ng lalamunan dahil sa senaryong nakikita ko. Hindi ko alam. Bakit ganito?

Kailangan kong makaligtas at kapag nangyari iyon ay isinusumpa kong magbabayad sila at hindi ako titigil hangga’t hindi ko nababawi ang lahat at pulutin silang lahat sa kangkungan! Iminulat ko ang mga mata ko at tumambad sa akin ang napakagandang kalangitan, masakit sa balat ang init na hatid ng araw at hindi ko alam kung gaano na ako katagal nagpapalutang-lutang. Nakita ko ang nakangiting mukha ng sanggol na nasa sinapupunan ko, itinaas ko ang kamay ko para abutin ang mukha niya at haplusin ngunit hindi ko pa man naaabot ang mukha niya ay dahan-dahan nang pumipikit ang mga mata ko. Napangiti ako, iyon na yata ang hudyat nang pagpapaalam ko sa mundo. Sinusundo na ako ng anghel ko. Kung kaya

I thought you know. The next text message made my heart crushed into pieces without even a proper warning. Itwas a picture. A dark, gloomy picture. Napatakip ako sa bibig ko hindi dahil sa sobrang gulat. I did that because I don't want to let out a sob. I can now feel my heavy tears flowing from my eyes. That picture... It fucking hurt me just like that...

Naghahalo ang aming mga pawis habang ang kaniyang kamay ay marahan at pabalik-balik na hinahaplos ang aking tiyan at ang aking hita. Gusto kong titigan ang kaniyang mukha ngunit maliban sa nanghihina ang talukap ng aking mga mata ay para ring kinakain ng dilim ang pigura ng kaniyang mukha. Nais kong imulat ang aking mga mata sa pagbabaka-sakali na magkakaroon ako ng pagkakataong masilayan ng klaro ang kaniyang mukha ngunit masyadong malakas ang sensasyon na binibigay ng mga halik niya sa akin kaya hindi ko na napigilan ang sarili kong magpalunod ng tuluyan doon.

Bakit feeling ko parang may something? Ipinilig ko ang sariling ulo sa tila imposibleng mangyari. Resulta lang siguro ito sa mga nangyayari sa amin ni Yshie. Lalo na at baka na-trauma lang sa nangyaring pagtatangka sa buhay naming magkapatid kahapon. Tinitigan ko ang larawan na para bang tila buhay ang mga mata nitong nakatitig sa aking mukha. Mga matang tila ba may misteryosong nakapaloob.