Nakatitig ako sa huling kabanata ng 'Walang Hanggan Paalam' na parang hindi makapaniwala sa sarili kong pagbasa. Ang pinaka-malaking twist para sa akin ay ang pagbubunyag na ang pangunahing bida ay hindi ordinaryong tao — siya ay nakulong sa isang loop ng imortalidad: paulit-ulit niyang sinasabing paalam sa bawat henerasyon habang siya mismo ang nagpapanatili ng mundo. Sa unang talata ng wakas, biglang naiintindihan mong ang mga 'pamamaalam' na nabasa mo noon ay hindi totoong pag-alis kundi bahagi ng mekanismo para mag-reset ng kasaysayan.
Sumunod, may malalim na pag-ikot ng pagkakakilanlan: ang kontrabida ay inihayag na hindi ibang tao kundi ang hinaharap na bersyon ng bida na sinubukang itigil ang walang katapusang pag-ikot sa pamamagitan ng pag-aalay ng sarili. May mga munting pahiwatig noon pa man — isang lumang singsing, isang paulit-ulit na pangungusap — na ngayon biglang nagkakaroon ng matinding kahulugan.
Ang huli ay hindi kristalina na pagtatapos; iniwan nito ang isang maliit na ilaw ng pag-asa: isang bata sa huling eksena na may sulat na nagsasabing "magpapatuloy". Para sa akin, iyon ang pinakamalungkot pero pinaka-magandang tinik sa dulo — isang paalam na hindi lubusang paalam, kundi paumanhin at panibagong simula nang sabay.