Broken Strings Novels & Stories

Gitil ko. “Everything is a reason, magiging sobrang busy ako—“ “H-Hihintayin kita.” Pabulong kong sabi. “Sie, it’s not like that—“ “Even if you don’t text me, dahil busy ka sa bagay-bagay I’ll understand. Just d-don’t do this?” Nanlumo ang mata niya tsaka siya umiwas tingin. “Sie..” “Let’s just break up peacefully. Don’t look for me, forget me, don’t run to me, just go and don’t look back.” Umiling ako sa sinabi niya.

madiin at puno ng kaseryosohan na anas ko at tinalikuran na siya. Hinawakan niya ang kamay ko para pigilan pero malakas ko siyang sinampal. "Sinabi ko na sayo na huwag mo akong hahawakan dahil nakakadiri ka pero ang kapal ng mukha mo para gawin pa rin. Kung sa tingin mo ay iiyak ako sa harap mo pwes nagkakamali ka. I will never waste my tears to someone who is not worth it! Iyang sampal na 'yan ay walang wala pa sa sakit na idinulot mo sa akin!" saad ko at tuluyan ng umalis.

Kanya kanya din kaming punas ng pawis namin kahit na may Aircon naman ay pinagpawisan parin kami. Kinuha ko ang tubig na nakapatong sa lamesa at uminom rito. " Gutom na ako " reklamo ni Echo. Napatingin naman kami sa kanya. " Palagi ka na lang gutom " saad ni Zarick. Sa Zero naman ay tahimik na nakaupo at umiinom ng tubig hanggang sa maubos ito. " Sorry naman, dude. Kanina pa tayo nagpa-practice at tanghali na rin " sagot niya sabay sandal ng ulo sa pader.

nginitian niya itong muli bago tuluyang naghanda ng pagkain nito na dala niya mula sa mansyon. "We broke up." mahina niyang usal ngunit malinaw na malinaw sa pandinig ng kanyang yaya. Nilingon lamang siya nito na tila ba nabigla at saka ipinag patuloy ang ginagawa ng makabawi sa kabiglaanan. "He betrayed me with his ex-girlfriend. Akala ko nabago ko na sya eh, umasa akong hindi nya magagawa sakin yun pero eto ako ngayon luhaan at nasasaktan." Patuloy lang siya sa pag luha ngunit nakatingala sa kisame na akala mo'y naroon ang kausap.

Siya nga kanina pa nangdidistract, hindi naman ako nag ingay, napairap ako. Bago pa ako tumayo ay sinigurado ko munang lunch break na talaga para hindi na ako mapahiya, tumayo na rin siya at napalunok ako ng makita ko nanaman ang mantsa ng kape sa puting damit nito. Bakit parang naging aesthetic tuloy sakanya yung natapon na kape? Hindi dugyot tingnan. "Get out, you've staring too much."

Hindi niya aakalaing mas uunahin pa ng ama niyang isalba ang kumpanya kaysa sa kasiyahan niya. Umalis na siya roon at nanghihina ang mga tuhod na bumalik sa kaniyang silid. Napaupo siya sa gilid ng kaniyang kama at doon ay bumuhos na nang tuluyan mula sa kaniyang mga mata ang masaganang mga luha. Umiyak siya nang umiyak na para bang pinagsakluban siya ng langit at lupa. Her heart was tearing apart and it was painful. Hanggang sa hindi niya namalayang nakatulog na pala siya sa ganoong ayos.

Kung bakit nagbago na ang lahat? Kung bakit ganoon na lang kadali nilang bitawan ang hawak sa isa't isa? I don't know anymore. Ni hindi ko na alam bakit kahit pilit ko namang inaayos ang mga bagay na sira na, hindi pa rin talaga mawawala ang bakas ng unang pagkasira. Like a glass breaks into pieces when it falls on the floor. Masama ang bagsak. Basag na basag. Na kahit ano pang paraan ang gawin mo para mabuo pa ito, it'll stay the same.

Yung maliit na signal na nakita niya kagabi— nandun pa rin. Mahina. Pero gumagalaw. “Stable?” tanong ko. Lucas shook his head. “Not really.” Jake crossed his arms. “So it’s dying.” Hindi siya nag-sugarcoat. Hindi ko rin siya masisisi. LUCAS I zoomed in the fragment signal. It wasn’t just weak. It was splitting. “Guys…” sabi ko. “What?” “It’s not just one fragment anymore.” Rhea frowned. “Explain.”

Love is indeed cruel. Hindi ko alam na posible palang maramdaman ang mga bagay nang sabay-sabay, na kung sino pang nanakit sa ‘yo, pakiramdam mo ay siya lang din ang makakapawi niyon. I don’t understand it. How can they bring the broken pieces of you together only to break them even more? “Hindi na matutuloy ang kasal,” anunsyo ko kay Dad noong nasa hapagkainan kami.

umaarteng hiyaw ni Rhea, akmang matutumba dahil sa sakit. Sa tagpong mawawalan siya ng balanse, biglang sumaklolo si Teo. Sinalo siya nito at maingat na tinayo. Isang bulyaw kaagad ang binato niya kay Venice kahit pa hindi niya gano'ng nasaksihan ang buong pangyayari. “What’s wrong with you?!” sabi ni Teo, nagngingitngit ang panga. “Have you really lost your mind?!”