Unfortunate Events Romane & Geschichten

nagpakawala ako nang malalim na buntong hininga bago nagpatuloy. Ikinuwento na namin sa kanya lahat nang mga pangyayari at parang naliwanagan naman siya sa lahat. "Hindi naman po namin ini-expect na may mangyayaring malaking sunog, hindi po namin nasabi ito dahil natakot kaming baka makulong kaming lahat, pero hindi naman po namin sinasadya ang nangyari, aksidente lang po lahat" patuloy na kwento ni Louie

Ngunit maaari kong isipin kung gaano ligtas para sa kanya na nasa labas na nag-iisa nang wala siya. Ang maliit na walang budhi ay nais pa ring mapupuksa siya. Maaari ba siyang mabuhay sa mundong ito nang wala siya! Hindi masaya si Felicity nang marinig niya ito, "Ito ay isang aksidente ngayon, sa palagay ko ay angkop ako para dito, hindi sa banggitin na hindi pa ako nakapagtapos, ito ay isang trabaho sa tag-araw lamang."

I opened my eyes and I haven't felt any pain. Inilapag ko sa kama ang picture frame at sunod kong kinuha ang isang white dress. Isa itong satin white dress na maikli lang. I never felt any strange connection kaya itinabi ko nalang sa kama. The next thing I saw is my single album na may title na "Uncertainty". Lahat ng mga bagay sa loob ay alam kong konektado sakin. Lahat ng nasa loob ay nakapagpaalala sakin ng mga nakaraan ko. It was a smooth reminisce, walang headaches. Nang akmang itatapon ko na ang box ay may nakita akong wallet-size picture na may sulat sa likod.

Maya-maya pa ay may nagsalita sa megaphone. “I’m sorry for the inconvenience, it was a false alarm as we are currently facing problems with the maintenance. I hope you do understand. Nevertheless, you may calm down. We’re sincerely apologizing about this matter. Thank you.” “The fuck!” I frustratedly said. “They ruined the event!”

Mabuti na lang ay konting lakad lang namin ay may binuksan na siyang pinto bago pa tuluyang malabas ni Axel ang trolly. Nakahinga ako ng maluwag nang sumara ang pinto. Pinulupot ka agad ni Tristan ang braso sa aking bewang at tinulak ang katawan ko sa likod ng nakasarang pintuan. We started kissing. He's devouring my lips like a hungry wolf. He started caressing my body. Pero nang ibababa niya na ang suot ko ay tinulak ko ito. He gave me a confused look. "I'm sorry, Tristan. Pero hindi ko ata kaya. Ang boring mo e'."

Kinuha niya ang kamay ni Dreams at hinawakan ito ng mahigpit at walang kahirap-hirap na hinalikan habang nakapikit kasabay non ang pagbagsak ng kanyang luha. "Thank you for the unexpected love. Thank you for the unexpected son and daughter even I'm not able to meet them. Thank you everything, Love. See you in another life, Mo-mommy!" THE END!

Kahit ang mga bagay na nabuo na ng isip at panahon ay nawawala. The best thing to do is go to the flow of destiny. You can't do anything kapag ikaw ang nabiktima. You would just go with the flow. Dahil kapag hindi mo sinabayan ay malulunod ka lalo na't kapag hindi ka marunong lumangoy. The Unexpected really hits different. She made me something i didn't expect. I love her more than i cannot expect. How i wish that.. All of the times I am with her. I can't say if i can live without her in my life. And also my two Angels... Uno and Uni. ~END~ :-*

Kinuha ang kamay kong nakahawak sa kaniya at ikinulong iyon sa kaniyang mga palad. “Ang totoo niyan... wala na akong balita tungkol sa kaniya. Mahigit isang taon na, Fortunate.” I stilled. “W-What do you mean by that?” nanginig ang boses ko. “He was still unconscious when your relatives brought him to Canada. Nilipat siya roon dahil hindi na bumubuti ang kalagayan niya matapos magising ng ilang araw. Hinanap ka niya, Fortunate but your family didn't said anything to him about you.”

Sa isang event kung saan dapat siya ang pinaparangalan, siya ang nagmukhang talunan. Tatlong minuto. Limang minuto. Hanggang sa nagsampung minuto. Tahimik lang si Tatiana sa labas ng event hall. Ang lamig ng hangin ay hindi sapat upang patayin ang init ng kirot sa dibdib niya. Pilit niyang pinupunasan ang mga luha para hindi siya mapansin ng mga staff na dumaraan, pero bawat haplos ay tila walang silbi—dahil may bagong luhang sumusunod, parang gripo na ayaw patigilin ng damdamin.

Siya ang puno't dulo kung bakit si Victorina ang magiging asawa ni Ford at hindi si Magdalena dahil noong nabalitaan nilang naaksidente ito isang taon na ang nakalipas, naging malala ang kondisyon ng binata at hanggang ngayon ay hindi pa rin ito dumidilat o gumagalaw ni isang beses man lang. Hindi papayag si Mrs. Solano na ang kanyang unica hija ay ikakasal sa isang lalaking hindi man lang nito makakasama ng matagal dahil pinaniniwalaan nilang hindi na magtatagal ang buhay ni Ford dahil sa matinding aksidenteng kanyang tinamo. Kaya't si Victorina ang ginawang nilang tagasalo ng kanilang pagiging gahaman.