Unfortunate Events Novels & Stories

Mabuti nalang at may aleng nagmagandang loob na tulungan ako nung araw na yun. Humigpit ang pagkakahawak ni Gavin sa kamay ko at pagkatapos ay bigla syang yumuko. Mukhang sisingsisi sya na nagawa nya saakin iyon. "N-No, of course I didn't want you to die, Florence. I was just trying to scare you that time. Akala ko kasi nagbibiro ka lang na hindi ka marunong lumangoy. Kaya nung napansin kong hindi ka talaga marunong lumangoy ay sobra akong kinabahan. Ni hindi ko alam ang gagawin kaya tumakbo ako nun para humingi ng tulong pero hindi pa man ako masyadong nakakalayo ay may tumalon ng babae para tulungan ka. I-I'm sorry, I'm really sorry if I almost killed you that time. I didn't mean it, I'm s

Hila-hila nila ang dalawang bagahe namin habang dala-dala ko naman ang isang malaking bag na laman ang iba pa naming gamit. Basang-basa na ako ng ulan at marahil pati ang laman ng bag namin. Pero kung hihintayin pa namin ang pagtila ng ulan ay baka abutan na kami ng sobrang gabi bago makarating sa pupuntahan. Bukod pa roon, wala na kaming pera na natitira para mag-commute. "Hindi," tipid kong sagot. Walang ibang iniisip kundi ang pinaplano.

dahil tama siya kahit ano pa mang dahilan ay masaya pa rin akong siya ang kasama ko ngayon. As long as we're happy, I don't care whether it's a coincidence or fate. Let's just say that we're coincidentally fated! THE END.

Tumayo siya para lang mapangiwi nang maramdamang sumasakit ang buo niyang katawan. Lesson learned, don't get in the way of monkey business, literally. This serves as a reminder of the unpredictable dangers that lurked in the jungle. Had she stayed at the camp site as she was told, none of these would have happened. Pero pagsisihan man niya ang katigasan ng ulo, nangyari na ang nangyari. Sapat nang ipagpasalamat niya na linubayan siya ng mga unggoy at hindi kinain.

Isang aksidente na maaaring sinadya o nagkataon lamang — ngunit sa larong ito, walang lugar para sa mga inosente. Itinapon ko ang baso ng alak na hawak ko, marahang bumagsak ang bubog sa marmol na sahig. Wala akong pakialam. Sa mundong ginagalawan ko, bawat galaw ay may kapalit. At kung ang aksidenteng ito ay magdudulot ng mas maraming kalituhan, mas mabuti. "Walang makakaalam," bulong ko sa sarili, ang mga mata ko’y nanatiling nakatutok sa kumikislap na screen.

Isa iyong aksidente. Huminga siya nang malalim. At bago pa niya mapigilan ang sarili, nakapagsalita na siya. "At kung hindi mo kayang tumanggap ng simpleng pagkakamali ng ibang tao, baka hindi ka rin dapat dumalo sa charity events." Agad na natahimik ang buong bulwagan. May ilang bisitang halos mapasinghap sa gulat. Nanlaki ang mga mata ng organizer.

"Apat na buwan ang nakalipas napansin ng mommy mo ang pagbabago ng katawan mo, you weren't in a good frame of mind, at nakakalungkot na nagdalang tao ka nang ganun ang kalagayan mo. Kinausap ko si Genesis tungkol sa pagbubuntis mo at doon ko naman nalaman ang tungkol sa mafia na kinabibilangan niya, nagkasundo kaming ilihim ang tungkol sa kalagayan mo para rin sa kaligtasan mo at ng batang dinadala mo, pero hindi umayon ang lahat ng plano namin, dahil isang araw, ika-pitong buwan ng pagbubuntis mo, natagpuan ka naming walang malay at nag-aagaw buhay. You tried to kill yourself because you didn't want the child of your rapist… “Wala kaming choice kundi ang payagad ang mga doktor na ilabas ang