Untethered Soul Novels & Stories

“Kung gusto mong mabuhay at magpatuloy na manatili dito, kailangan mong pumirma ng isang soul contract. Alam mo ba kung ano ang isang soul contract?” Umiling ang flame serpent. Mabagal na nagpaliwanag si Wilbur, “Kapag pinirmahan mo ang isang soul contract, ang buhay at kamatayan mo ay kontrolado ko. Ang kaluluwa mo ay masisira sa isang isip lang, mabubura ang lahat ng bahid mo sa mundong ito. Bukod pa dito, pagkatapos mo pumirma ng isang soul contract, malalaman ko ang lahat ng iniisip ko kung kailan ko gusto. Kailangan ay maging buo ang katapatan mo sa akin para mabuhay ka. Naiintindihan mo ba?”

Noong nakaraan, hinihigop niya ang lahat ng banal na espiritu sa iba para pakainin at palakasin ang kanyang katawan, ngunit ngayon, naramdaman niya na ang hadlang sa pagitan niya at ng divine spirit ay nawala na at nadama niya na siya ay naging isa sa mga elemento ng langit at lupa. Gamit ang Thunder Eruption technique, ang growth rate ng kanyang sariling cultivation level ay nagpapakita ng isang hindi kapanipaniwalang development. Ngayon, tatlong araw pa lang, ngunit nakatawid na siya sa first stage ng Spirit Earth Realm at naabot na niya nang direkta ang last stage. Siya ay nasa stage na nalampasan na ang huling stage, ngunit hindi malinaw sa kanya ang tungkol sa mga eksaktong detalye.

“Ang taong tulad mo, ay hindi makita na si Talia ay napapaligiran ng yin sa sandaling ito? At na siya ay nawalan ng heavenly soul sa “tatlong immortal soul at pitong mortal form?” “Pagkawala ng heavenly soul ay nagdudulot sa mga tao na sumailalim ng dementia at maging empty husk. Subalit, hanggat ang heavenly soul ay mabawi sa oras, ang tao ay maaaring bumalik sa normal.” “Bilang onmyoji, hindi mo man lang maintindihan ang common sense na ito?” “Paano ka ba tinuruan ni Isoroku Yamamoto?!”

Mga untouchable. Napatigil ako sa sunod-sunod na mga mensahe galing kay Andrea. “Nick, I need your help. Please…” “Alam na ni Mommy na buntis ako…” “Please, kahit para sa bata lang. Maawa ka, Nick.” “Andito kami sa ospital. She’s insisting na tawagan ka. Dapat andito ka raw.” “She knows you're in the country.” “I’m such a mess… I don’t know what to do…”

Malakas ang tibok ng kanyang puso, ngunit determinado siyang magsalita. "Ako si Heather Love," nagsimula siya, ang mga mata’y puno ng lakas at pag-asa. "Ang mga akusasyon na ikino-kwento sa inyo ni Tommy Pan ay hindi totoo. Wala akong kasalanan. Ang mga paratang na sinasabi niya tungkol sa akin ay puro kasinungalingan. Ako’y isang tao lang. Hindi ako robot. Kailangan ko ring magpahinga at magbigay ng pansin sa sarili ko. Pinipilit niya akong magtrabaho kahit na hindi ko na kaya. Ang mga ito ay may epekto sa aking kalusugan."

’ sigaw ng utak ko. Para namang nabasa ni Dylan ang nasa isip ko, tumigil siya sa ginagawa at umupo. Siya na ang nag-alis sa huling saplot niya sa katawan. Hindi ko napigilang mapalunok nang makita ang kabuuan ni Dylan. Literal na matigas ang lahat sa kanya, bisceps, abs and that thing na halatang handa ng sirain at punitin ang bandilang ilang taon ko ding iningatan.

Natatawa kahit wala namang katatawanan. Bakit ba kasi lumapit pa 'tong mga to sa akin ngayon? Tahimik akong umiinon dito ah. I just want to chill my mind. Nabu-bwisit ako sa mga 'to. I don't have time for their shits tonight kaya bago pa ako makakita ng away mas mabuti pang umuwi na lang ako sa condo at matulog. Yeah, mas mabuti nga na gano'n na lang. Bukas ko na lang ulit pag-pa-planuhan paano ako makakalapit sa soulmate ko.

She faced Gabrielle. "Kahit pa ibili mo ako ng bago, I won't still forget the fact that you already saw my breasts!" aniya habang nagpipigil na magtaas ng kanyang boses. He crosses his arms. He looked unbothered. "Dibdib mo lang ang nakita ko. What's with the fuss?" Kathleen was astonished by what she just heard. "Anong dibdib lang ang nakita mo, ha!? It's included my fucking soul! Kung sa iyo, wala lang iyon, sa akin big deal iyon! Manyakis!"

tanong ko hindi naman po , mga 15minutes po base dito sa waze ko. pwede ba wag ka nang mag PO sakin, mukang magkaedad lang naman tayo. natatawa kong sabi. mejo humina na ang ulan sa parteng ito kaya mabilis na ang pagpapatakbo ni kira na tahimik na nagmamaneho. KIRA'S POV

Zoie commented, her laughter filling the air. Luke's mind went blank as he mindlessly dropped the book he was holding. He felt himself standing up, his movements slow and deliberate, as he walked towards the figure in front of him, unable to tear his gaze away. Nakatuon ang kanyang mga mata sa imahe nito afraid that it might just be a figment of his imagination.